SF......คิดถึง......(KhunWoo)

posted on 19 Sep 2012 13:23 by write-sara in 2PMFanfic

Story : SF......คิดถึง......

Auther : Pure Wing

Paring : KhunWoo

Rate : PG ใสกรุ๊บกริ๊บ

 

                      บ่ายสองเวลาที่น่าจะร้อนอบอ้าวจากแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา  แต่กลับเย็นชุ่มฉ่ำด้วยสายฝนพรำๆ ที่มีให้เห็นทุกวันในช่วงนี้  หนักบ้างเบาบ้างเนื่องจากพายุที่พาดผ่านเกาหลีในช่วงนี้ ลมพัดผิวผ่านหน้าต่างทำให้เกิดเสียงกรุ้งกริ้งจากโมบายเปลือกหอยที่แขวนอยู่   ห้องโล่งๆ ที่เงียบสงบแตกต่างจากช่วงเช้าที่เต็มไปด้วยเสียงเด็กเล็ก  ที่เล่นซนกันอย่างสนุกสนาน  ถึงแม้เด็กเหล่านี้จะร่างกายไม่สมบูรณ์เหมือนเด็กทั่วๆไป  แต่ความน่ารักแบบเด็กๆก็ยังมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม   โลกในมุมมองของเด็กมักสดใสเสมอ   ตอนนี้เด็กน้อยที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วหลับไปกันหมดแล้ว   ผมเลยว่างไม่มีอะไรจะทำ  ได้แต่นั่งอ่านหนังสือเล่นริมหน้าต่างของสถานรับเลี้ยงเด็กพิการแห่งนี้   ที่ที่ผมเลือกที่จะมาผ่อนคลายความตึงเครียดจากเรื่องราวความผิดพลาดที่เกิดขึ้น  ผมอยากทำตัวเองให้เกิดประโยชน์มากกว่าจะนอนอยู่กับหอเฉยๆ  มองดูเมมเบอร์วุ่นวายกับตารางงานที่ยังคงแน่นเอี๊ยดอยู่ทุกวัน  และเหตุผลสำคัญที่ทำให้ผมเลือกที่นี่  คงเพราะผมอยากเติมพลังชีวิตให้กับตนเอง  ที่มันเหือดหายไปกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน  คิดถึงเรื่องนั้นทีไร  ก็ยังคงไม่สบายใจทุกครั้ง  ผมทรยศต่อความเชื่อใจของคนที่รักผม     ถึงแม้ทุกคนจะเพียรบอกว่า “ไม่เป็นไร”  “พวกเราเข้าใจ”  แต่มันก็ไม่อาจลบความผิดที่เกิดขึ้นได้  ผมเลือกที่จะหยุดทุกอย่างเพื่อทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น  แต่การอยู่เฉยๆก็ดูจะเป็นการใช้เวลาที่สิ้นเปลืองโดยไม่เกิดประโยชน์ไปซักหน่อย   การเป็นอาสาสมัครที่สถานรับเลี้ยงเด็กพิการแห่งนี้จึงเป็นตัวเลือกแรกๆที่ผมอยากจะทำ  

 

                        สองอาทิตย์กับการได้คลุกคลีอยู่กับเด็กๆ  คอยป้อนอาหาร  เป็นเพื่อนเล่น   ร้องเพลงเล่นเปียโนให้เด็กๆฟัง ทำความสะอาดที่พัก  อาบน้ำให้เด็กๆ  ชีวิตที่ไม่ต้องรีบเร่ง ไม่ต้องขึ้นเครื่องบินข้ามประเทศเป็นว่าเล่น   ทำให้ผมรู้สึกสงบขึ้นมาก  ได้มีเวลาคิดอะไรหลายๆอย่าง  ผมรู้สึกขอบคุณพี่จินยองที่ให้โอกาสได้ทำอย่างที่ตั้งใจ  เมมเบอร์ทุกคนที่ยอมทำงานหนักขึ้นอีกเท่าตัว โดยไม่มีใครบ่นซักคำ  แฟนคลับทุกคนที่เข้าใจและให้โอกาสผมเสมอ   ความรักมากมายเหล่านี้ เป็นแรงผลักดันทำให้ผมจะต้องกลับมาเข็มแข็งและแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมให้ได้ 

 

                        ใจกระหวัดคิดถึงคนสำคัญอีกคนในชีวิต “อูยอง”  ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง  แม้จะอยู่บ้านเดียวกัน  แต่เพราะช่วงนี้ผมหยุดงานทุกอย่าง ทำให้เราไม่ได้ใกล้ชิดกันเหมือนเคย  เวลาผมออกจากบ้านอูยองก็มักจะเพิ่งได้หลับ จากตารางงานที่แน่นเอี๊ยด ทำให้เด็กน้อยของผมได้พักผ่อนน้อยลงไปทุกที เรื่องนี้ทำให้ผมกังวลไม่น้อยเลย  แต่เห็นเค้ามีความสุขดี  ถึงแม้ว่าจะเหนื่อย      แต่หากสิ่งนี้จะทำให้เค้าเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ผมก็ควรจะสนับสนุนให้เต็มที่   ถึงแม้จะออกหน้าไม่ได้มาก แต่เด็กน้อยของผมก็คงรับรู้  ว่าผมเอาใจช่วยเค้าขนาดไหน  ยิ่งคิดถึงรอยยิ้มน่ารัก เสียงหัวเราะเวลาได้อะไรที่ถูกใจ ใบหน้างอง้ำเวลาไม่ได้อย่างใจ  พายุเข้าแบบนี้ใครจะนอนกอดเวลาสะดุ้งตื่นตกใจเพราะเสียงฟ้าร้อง  มันทำให้ผมคิดถึงเค้าจริงๆ  ไม่ได้เห็นหน้ากันมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว  เค้าจะคิดถึงผมเหมือนที่ผมกำลังคิดถึงเค้ารึเปล่า    ช่วงแรกที่หยุดงานและอูยองเพิ่งจะกู๊ดบายสเตจ    เป็นช่วงที่เราได้อยู่ด้วยกันมากที่สุด   อูยองเอาแต่รบเร้าให้ผมคอยสอนเปียโน  คอยวาดรูปให้  

 

                        “คุณฮยอง~”  เสียงเรียกเจี้อยแจ้วที่มักได้ยินบ่อยๆ ผมชอบให้อูยองเรียกผมอ้อนๆแบบนี้นะ  มันทำให้ผมยิ้มได้เสมอ   “สอนเปียโนให้ผมหน่อยซิ  ฮยองไม่ได้สอนผมนานแล้วน้า~”  

 

                          ช่วงเวลาสั้นๆหลังจากหยุดงาน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข     ได้สอนเปียโนให้อูยองจนดึกดื่น บางวันลืมเวลาจนเช้าเลยก็มี  เจ้าเด็กขี้อวดยังไปทวิตรูปที่ผมวาดอวดแฟนๆอีก    ช่วงเวลาว่างๆสำหรับไอดอลสัตว์ป่าอย่างเรา หาได้ยากยิ่ง    เมมเบอร์แต่ละคนเลยพยายามใช้เวลาที่มีอันน้อยนิดไปกับสิ่งที่ตัวเองอยากทำมานาน  แทคยอนเจ้าเหมียวยักษ์ไม่รอช้าที่จะเก็บกระเป๋าบินเดี่ยวไปเที่ยวโรม อย่างที่เจ้าตัวเคยบ่นงุ้งงิ้งว่าอยากไปมาตั้งนาน  ชานซองกับจุนโฮน่าเสียใจหน่อยตรงที่ต้องมาเจ็บตัวตอนเวลาพักแบบนี้  ทำให้ไม่ได้เที่ยวเล่นอย่างที่ตัวเองตั้งใจไว้   

                        ส่วนอูยองมีเวลาว่างที่น้อยกว่าเมมเบอร์คนอื่น  จากทั้งตารางงานของวง และตารางงานส่วนตัวที่มีมาไม่ขาดสาย  จุนซูก็ต้องวุ่นกับการทำเพลงให้น้องใหม่ของค่าย     มีแต่ผมเนี่ยหล่ะที่มีเวลาว่างเหลือเฟือ  จนรู้สึกตัวเองไร้ประโยชน์เข้าไปทุกวันๆ  ก็เลยเลือกที่จะมาทำประโยชน์ด้วยการเป็นอาสาสมัครดีกว่า  ถึงจะทำให้เวลาของผมกับอูยองน้อยลงไปบ้างก็เถอะ  

 

                        อูยองเค้าเข้าใจผมนะ  แต่ก็คงอดงอนผมไม่ได้หล่ะ  ที่ทำให้เวลาที่จะได้อยู่กันสองคนน้อยจนแทบไม่ได้เห็นหน้ากันแบบนี้   ถึงได้หลบหน้าหลบตาไม่ให้ผมเจอหน้าแม้ตอนที่เวลาว่างเราตรงกันก็เถอะ  เ