[SF-TaecKhunDong] - You are SATAN

posted on 08 Sep 2012 09:19 by write-sara in 2PMFanfic

Title : You are SATAN

Rate : NC 18+

Writer : Banana-Sherbet

Warning : 3P (ไม่ชอบก็คลิกปิดไปนะจ๊ะ)


 

ผมไม่ชอบเลยที่ต้องก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ ผมเข้ามา ทั้งๆที่ผมรู้สึกรังเกียจมัน  เส้นขนในร่างกายผมมันพากันลุกชันด้วยความหวาดกลัว…..ใช่...ผมกลัว!!!!

ผมค่อยๆเดินลึกเข้ามาในช่องทางเดินที่ดูกว้างขวางและส่องสว่าง แต่ผมกลับรู้สึกว่าทางเดินข้างหน้ามันช่างบีบเค้นหัวใจผมในทุกก้าวเดินเหลือเกิน  ผมหยุดลงที่หน้าห้องหมายเลข 666  หมายเลขของซาตาน!!!

ผมสูดลมหายใจเข้าพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะบานประตูตรงหน้า ผมรออยู่ชั่วอึดใจ และเฝ้าหวังให้ไม่มีใครเดินมาเปิด เพราะผมจะได้เดินหันหลังกลับออกไปจากที่นี่เสียที แต่ดูเหมือนว่าความหวังของผมคงไม่มีวันเป็นจริง เมื่อบานประตูตรงหน้าค่อยๆเปิดออกเพื่อต้อนรับให้ผมเดินเข้าไปหายังขุมนรกที่มีซาตานเฝ้าคุมอยู่ด้านใน

 

 

“ชั้นนึกว่านายจะไม่มาซะแล้ว” เสียงห้าวทุ้มต่ำ ที่หลายๆคนอาจหลงไหลได้ปลื้มไปกับเนื้อเสียงนุ่มๆนั้น แต่ไม่ใช่สำหรับผมเลยสักนิด เสียงที่ผมได้ยินทีไร หัวใจของผมมันกลับบีบตัวแน่นจนผมแทบหายใจไม่ออกไปเสียทุกครั้ง

ซาตานส่งยิ้มมาให้ผม รอยยิ้มที่ใครหลายๆคนบอกว่ามันช่างดูจริงใจ และสวยงามเหลือเกิน แต่สำหรับผมรอยยิ้มนั้นคือรอยยิ้มของซาตานก่อนที่จะมาพรากชีวิตของใครสักคนไปต่างหาก

“ผมมาตามที่คุณบอกแล้ว คุณมีธุระอะไรก็รีบบอกผมเถอะครับ ผมไม่อยากรบกวนคุณนานนัก” ผมก้มหน้าจนคางเกือบจะชิดกับอกของตัวเอง ผมไม่กล้ามองหน้าเขา ผมกลัว ผมกลัวสายตาที่เขามองมาทางผม มันเหมือนผมจะสูญสิ้นพลังงานถ้าผมเผลอไปสบกับดวงตาเรียวนั่นเข้า

“นายจะไม่นั่งพักก่อนเหรอ เข้าไปหาอะไรดื่มข้างในก่อนเถอะ” ซาตานเดินเข้ามาโอบไหล่ของผมไว้ ผมไม่กล้าแม้แต่จะขยับหรือขัดขืน เรี่ยวแรงที่หายไปต้องเป็นเพราะซาตานทำให้ผมเป็นแบบนี้แน่ๆ

ผมถูกพามานั่งที่โซฟาด้านใน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมมาห้องนี้ กลับกันผมเคยใช้เวลาอยู่ในห้องนี้หลายปี จนกระทั่งผมได้รู้ว่าเทวดาที่ผมเคยคิดว่ามีอยู่จริง แท้จริงแล้วเขาคนนั้นก็เป็นแค่ซาตานที่ปลอมตัวมา

 

 

 

“ดื่มชาหน่อยไหม นายชอบไม่ใช่เหรอ”

“ไม่เป็นไรครับ คุณพูดธุระของคุณมาเถอะ ผม...เอ่อ...ผม...” นั่นไงล่ะ แค่เผลอเงยหน้าขึ้นมาสบตานั่น ผมก็พูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว ผมควรก้มหน้ามองพื้นไว้สินะ

“ทำไมนายถึงไม่มองหน้าฉันล่ะ หืม...อูยอง”

ผมไม่ชอบเลยจริงๆ ที่เขาทำแบบนี้กับผม ผมไม่ชอบให้เขาเอามือของเขามาแตะต้องบนหน้าหรือบนตัวของผม แต่ผมขัดขืนเขาไม่ได้ ผมไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง ร่างกายของผมไม่เคยทำตามคำสั่งในสมองของผมเลยเมื่อผมอยู่ใกล้กับเขา ผมบอกแล้วไงครับว่าเขาน่ะเป็นซาตาน

 

“คุณแทคยอนมีอะไรถึงเรียกให้ผมมาวันนี้เหรอครับ”

“เฮ้อ นายจะคุยโดยไม่มองหน้าฉันจริงๆสินะอูยอง”

“....”

“ตั้งแต่นายออกจากบ้านไปวันนั้น นายก็ไม่ติดต่อมาอีกเลย นายรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงขนาดไหน”

“....”

“นายเป็นยังไงบ้าง” 

“ผมสบายดีครับ”

ผมพยายามพูดให้น้อยที่สุด ผมต้องจำไว้ว่า เขาเป็นซาตาน ต่อให้เขาพูดจาดีขนาดไหน เขาก็ยังคงเป็นซาตานสำหรับผมอยู่ดี

 

กลิ่นแบบนี้อีกแล้ว ผมไม่ชอบกลิ่นอโรม่าในห้องนี้เลยจริงๆให้ตายเหอะ

 

“นิชคุณเป็นห่วงนายมากนะ”

เขาเอ่ยปากพูดถึงคนรักของเขา คนที่ผมเคยรักและเคารพเหมือนเป็นพี่ชายแท้ๆของผม แต่ก็นั่นแหละครับ คนรักของซาตาน ย่อมไม่ต่างจากซาตานหรอกจริงไหมครับ

“ผมสบายดี ฝากขอบคุณคุณนิชคุณด้วยนะครับ”

“ถ้าคุณแทคยอนไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

 

ผมรู้สึกมึนหัวขึ้นเรื่อยๆ ไอ้กลิ่นหอมบ้าๆในห้องนี้ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกดีเหมือนที่คนที่ชอบมันเอ่ยอ้างสรรพคุณบอกไว้สักนิด

ผมลุกขึ้นและโค้งเพื่อบอกลา แต่ผมยังไม่ทันจะก้าวขาออกจากโซฟา ผมก็เจอเข้ากับเจ้าของห้องอีกคน

 

“อูยอง ฉันดีใจจริงๆที่นายมา นายสบายดีใช่ไหม แล้วนี่นายจะไปไหน กลับมาอยู่บ้านเราเถอะนะ”

ผมขยะแขยงสายตาที่ดูจริงใจนั่นเหลือเกิน แล้วยังจะมือของเขาที่จับที่แขนของผมนั่นอีก ผมอยากจะสะบัดมันนักแต่ผมกลับทำไม่ได้ เขาสองคนมีพลังของซาตานมากพอกันนั่นแหละ

บ้านเราอย่างงั้นเหรอ?

เขารู้ตัวไหมว่าเขาพูดอะไรออกมา ถ้าเขาพูดคำนี้เมื่อปีก่อนผมคงรู้สึกซาบซึ้งและไม่คิดจะจากไปไหนอีก แต่ผมจะไม่ยอมให้พวกเขาทำกับผมแบบนั้นอีก ผมจะไม่ยอมอยู่เพื่อเป็นแค่คนไร้ค่าของเขาสองคนอีกแล้ว

 

ผมรู้สึกมึนหัวมากขึ้น ให้ตายเหอะ เมื่อไหร่พวกเขาจะเลิกใช้ไอ้อโรม่าบ้าๆนี่สักทีนะ

“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

“นายจะไปไหนน่ะอูยอง”

....

...

...

“อูยอง”

“อูยอง”

“อูยอง นายรู้สึกตัวแล้วใช่ไหม”

“.....” ผมเป็นลมไปอีกแล้ว ในช่วงหลายเดือนมานี่ผมเป็นลมนับครั้งไม่ถ้วน ผมเกลียดความอ่อนแอของตัวเองชะมัด

 

ผมรู้สึกได้ถึงผ้าเย็นๆที่ซับอยู่ตามใบหน้าของผม พอลืมตาขึ้นมาผมก็เห็นใบหน้าของนิชคุณลอยเด่นอยู่ตรงหน้า หึ!! ใบหน้าของซาตานทำไมถึงได้ดูสวยงามขนาดนี้นะ

 

“คืนนี้นายนอนพักที่นี่เถอะนะอูยอง ฉันขอร้อง”

“.....”

ขอร้องอย่างนั้นเหรอ พวกเขาเป็นใคร จะต้องมาขอร้องคนอย่างผมทำไม ในเมื่อพวกเขามีอำนาจเหนือผมทุกอย่าง ผมต่างหากที่อยากจะร้องขอให้พวกเขาปล่อยผมไป และเลิกยุ่งกับผมเสียที

“แทค เอายามาให้อูยองหน่อยสิ”

เขาเดินเอายาเข้ามาให้ เขายืนอยู่ข้างเตียงนอนของผม และผมก็ยังไม่กล้าสบตากับเขาอยู่ดี

“คืนนี้นายนอนค้างที่นี่ก็แล้วกันนะ นายไม่สบายอย่าเพิ่งออกไปข้างนอกเลย” เขานั่งลงบนเตียง และเอามือของเขามาลูบหัวของผม ผมอยากจะสะบัดมือนั่นออก แต่อย่างที่บอกว่าผมทำไม่ได้ ผมไม่เคยต้านทานคนสองคนนี้ได้เลยสักครั้ง

 

“กินยาแล้วก็นอนซะนะอูยอง เดี๋ยวฉันมา” พูดจบนิชคุณก็ลุกออกไป ถึงตอนนี้ผมอยากจะเอื้อมมือไปรั้งเขาไว้ เพราะผมไม่อยากอยู่ในห้องนี้กับซาตานตามลำพัง  ถึงยังไงสำหรับผมนิชคุณก็ยังน่ากลัวน้อยกว่าผู้ชายข้างๆผมตอนนี้มากมายนัก

ตอนนี้ผมยึดผ้าห่มสีเหลืองบนเตียงเป็นที่พึ่ง ห้องนี้เป็นห้องที่ผมเคยอยู่ เตียงนี้เป็นเตียงที่ผมเคยนอน ผ้าห่มและผ้าปูลายที่ผมชอบมันยังคงอยู่เหมือนเดิมในวันก่อนที่ผมจะเก็บของเดินออกจากห้องนี้ไป


“กินยาซะ”

เขายื่นยาให้กับผม ซึ่งผมทำได้เพียงยื่นมือออกไปรับไว้ แต่ให้ตายเหอะ ผมพลาดใช่ไหมที่ยื่นมือออกไปรับยานั่น เพราะตอนนี้เขากลับคว้าข้อมือผมไว้ และดึงผมเข้าไปหา เขากอดผม ผมเกลียดอ้อมกอดแบบนี้ที่สุด ผมเกลียดมัน ผมเกลียดทุกอย่างที่เป็นอ๊คแทคยอน

“ทำไมนายต้องหนีฉันไปด้วย”

“........”

“ฉันถามว่าทำไม!!!”

“.......”

ตอนนี้ผมทำได้แต่นั่งนิ่ง ผมไม่รู้จริงๆว่าควรจะพูดอะไรออกไปดี ผมมีเหตุผลที่มากพอที่ทำให้ผมต้องย้ายออกจากที่นี่ แต่นั่นแหละ เหตุผลดีๆของผม คงไม่ใช่เหตุผลที่ดีของเขา

“ตอบฉันมาสิ!!”

“ผม...เอ่อ...ผม...”


“แทค!! นายอย่าดุอูยองสิ”

“อูยองอ่า พี่คุณอยู่ตรงนี้แล้ว นายมีอะไรไม่สบายใจ นายบอกพวกพี่ได้นะ พี่สองคนคิดถึงแล้วก็เป็นห่วงนายมากนะ นายกลับมาอยู่บ้านเราเถอะ”

นี่ก็เหมือนกัน ไอ้มือนุ่มๆ ที่ลูบหัวผมอยู่ตอนนี้ของคนที่ชื่อนิชคุณ  ผมก็เกลียดมันไม่ต่างจากอ้อมกอดของอ๊คแทคยอน 

นิชคุณดึงผมออกจากอ้อมกอดของแทคยอนก่อนจะดึงผมเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาแทน  นี่เขาสองคนเห็นผมเป็นตุ๊กตาหรือยังไงกัน  อ่อ ใช่สิ ผมเป็นแค่ตุ๊กตาของพวกเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร จนถึงวันที่ผมบอกตัวเองว่าผมจะไม่เป็นตุ๊กตาให้ใครอีก จนเดินหนีออกไป สุดท้ายผมก็ยังพ่ายแพ้ เดินกลับเข้ามาเป็นตุ๊กตาให้ซาตานสองตนนี้อีกจนได้ ผมมันโง่เองสินะ

จางอูยองคนโง่!!!


“พี่รู้ว่านายรู้สึกไม่ดี แต่ที่ผ่านมาเราก็มีความสุขกันดีไม่ใช่เหรอ ทำไมเราไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมล่ะ หื้มมมม”

นิชคุณดันผมออกมาจากอ้อมกอดของเขา สองมือของเขาประคองอยู่ที่หน้าของผม สายตาของเขาตรึงผมไว้ ผมอยากจะหลบสายตาที่เขาทอดมองมา แต่ผมทำไม่ได้ ผมกำลังจะโดนมนต์สะกดของซาตาน  ทำไมไม่มีใครเคยบอกผมเลยนะว่า ดวงตาของซาตานนั้นสวยงามเหล