2PM FanFic

Auther : Banana-Sherbet (writer1)

Rating  : PG 18+

ปัง!!!

เสียงประตูห้องที่ถูกกระแทกปิดอย่างแรงตามอารมณ์เดือดปุดๆของเจ้าของ  เกือบกระแทกโดนหน้าใครอีกคนที่กำลังจะก้าวเท้าตามอีกฝ่ายเข้าไปในห้อง

ก๊อก ก๊อก

“จุนโฮ เค้าเข้าไปน๊า”  คนที่เกือบถูกประตูกระแทกดั้งจมูก ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าห้องของคนอารมณ์เสีย

เดินเข้ามาถึงได้เห็นว่าคนที่เดินเข้ามาก่อนนอนกอดหมอนหันหลังให้เสียแล้ว

‘เฮ้อ ชานซองเอ๊ย นี่นายทำอะไรผิดอีกแล้ววะเนี่ย’ เจ้าตัวเกาหัวแกรกๆ นึกบ่นอยู่ในใจ แน่นอนว่าเขาไม่กล้าพูดแบบนี้ออกมาให้อีกฝ่ายได้ยินหรอก ไม่งั้นมหกรรมการง้อคงต่อยาวไปอีกหลายวันแน่ๆ

ชานซองเดินเข้าไปทรุดนั่งลงที่เตียง ก่อนจะใช้มือขยี้ที่หัวของคนแสนงอนที่นอนหันหลังให้

“จุนโฮอ่า หันมาคุยกันหน่อยนะ นะ นะ” เจ้าของเสียงพยายามทำเสียงบ้องแบ๊วน่ารัก พร้อมทั้งเอามือไปโยกหัวคนขี้งอน แต่อีกฝ่ายก็เอาแต่นิ่งเงียบ แถมยังปัดมือเขาออกอีกต่างหาก

“จุนโฮ มีอะไรก็คุยกันสิ น๊า”  คนตัวใหญ่กว่าพยายามที่จะยื่นหน้าเข้าไปหา แต่อีกคนก็ซุกหน้าเข้ากับหมอนนอนนิ่ง ประหนึ่งไม่ยอมรับรู้ใดๆทั้งสิ้น

ชานซองลอบถอนหายใจ ก่อนจะล้มตัวลงนอนเบียดเข้าหาคนขี้งอน ที่กอดหมอนแน่นประหนึ่งว่ากลัวหมอนรูปแตงโมใบโปรดจะหายไปจากโลกนี้อย่างงั้นแหละ

คนตัวใหญ่กว่าเขยิบเบียดเข้าไปหาก่อนจะยกมือขึ้นมากอดคนแสนงอนเข้ามาแนบไว้กับตัวเอง

“จุนโฮ โกรธอะไรอ่ะหื้ม คุยกันสิ” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบอยู่ที่ริมใบหูของคนในอ้อมกอด  เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่งเงียบไป ชานซองเลยใช้แรงที่มีมากกว่าจับอีกฝ่ายให้ผลิกหันกลับมาเผชิญหน้ากัน  ดวงตาโตหวานซึ้งจ้องเข้าไปในดวงตาเล็กที่ตอนนี้มีน้ำใสๆรื้นอยู่ที่ขอบตา

มือหนาลูบไล้ปาดน้ำตาที่เอ่อของคนตรงหน้าก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบกับอก มือของคนตัวใหญ่ลูบหัวของคนในอ้อมกอด สัมผัสที่แทนทั้งคำปลอบประโลม และคำขอโทษ ที่แม้เขาจะยังไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดแต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ทำให้คนตัวเล็กของเขาคนนี้มีน้ำตาอีกแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจ แต่เขาน่าจะรู้นิสัยของคนรักของเขาดีกว่าใคร ว่าคนคนนี้ขี้น้อยใจแค่ไหน ชานซองเอ๊ยนายมันไม่เอาไหนอีกแล้ว

“จุนโฮ” ชานซองกระซิบเข้ากับกลุ่มผมหยักศกของคนในอ้อมกอด

“หื้ม” คนแสนงอนส่งเสียงอู้อี้ตอบรับออกมา

“ตกลงว่าเป็นอะไรหื้มมม” เสียงเอ่ยถามทอดกระแสอ่อนหวานงอนง้อ

“ก็......ที่ห้องดนตรี.....” จุนโฮเอ่ยออกมาแค่นั้นก็เงียบไป ก่อนจะมุดหน้ากลับเข้าไปในอ้อมกอดของคนตัวใหญ่กว่าอีกครั้ง

“ห้องดนตรี??  อ๋อออออ”  คิ้มเข้มขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด ก่อนเจ้าตัวจะร้องอ๋อออกมา พร้อมกับปล่อยเสียงหัวเราะ  

มือใหญ่ขยี้กลุ่มผมของคนในอ้อมกอดอย่างหมั่นเขี้ยว เขารู้แล้วว่าจุนโฮงอนเรื่องอะไร เพราะว่าวันนี้มีรุ่นน้องที่ชมรมคนนึงเอาคุ้กกี้มาให้เขาที่ห้องดนตรี จุนโฮคงมาเห็นเข้าพอดี มิน่าล่ะ...

“น้องเค้าก็แค่เอาขนมมาให้น่ะ อย่าคิดมากนะ”  ชานซองกระชับอ้อมกอดแน่นเข้า

“แล้วนายรับทำไม” เสียงใสยังคงติดจะสะบัดด้วยแรงอารมณ์

“ก็...มันน่าอร่อยดีออก เอามากินด้วยกันไง ไม่เอาน่า รับมาตามมารยาทเฉยๆ ใครๆเค้าก็รู้ว่าเราเป็นแฟนกัน”  ชานซองตอบก่อนจะก้มลงมาหอมกลุ่มผมหนานุ่มของคนตรงหน้า  ผมจุนโฮทั้งหอมทั้งนิ่มชานซองเลยชอบที่จะขยี้ผมของจุนโฮเล่น ซึ่งแม้จะบ่นแต่จุนโฮก็ยอมให้ชานซองเล่นแบบนี้เสมอๆจนติดเป็นนิสัยไปเสียแล้ว

“หายโกรธแล้วใช่ม๊า ถ้าหายโกรธแล้ววันนี้เราไปปาร์ตี้ที่บ้านพี่แทคยอนกันนะ” ชานซองจับปลายคางของจุนโฮให้เงยขึ้นมาสบตาด้วย แต่อีกฝ่ายกลับสะบัดออก ก่อนจะก้มลงไปซุกหน้าเข้ากับหมอนอีกรอบ

“ยังไม่หาย!!”  เสียงหวานที่ตอบออกมา ทำเอาชานซองถึงกับชะงัก นี่คิดว่าง้อสำเร็จแล้วซะอีก แต่จุนโฮเป็นอะไรไปนะวันนี้ จะว่าเมนส์ไม่มา จุนโฮก็ไม่มีเมนส์ซักหน่อย เฮ้อ!!

“จุนโฮ เค้าทำอะไรให้ตัวเองโกรธอีกเหรอ เค้าขอโทษ อย่าทำแบบนี้เลยนะ นะ นะ” ชานซองเขยิบเบียดเข้าไปกอดคนตัวเล็กกว่าเข้ามาไว้แนบอก เขารู้ว่าจุนโฮชอบให้เขากอดยิ่งกว่าอะไร และวิธีนี้ก็ใช้ได้ผลทุกครั้งเวลาที่จุนโฮโกรธ แต่ทำไมวันนี้มันใช้ไม่ได้ผลเท่าที่ควรเลยนะ หรืออ้อมกอดเขาจะเสื่อมพลังกันซะแล้วเนี่ย

ได้ผล!! จุนโฮเขยิบเบียดเข้ามาหาเขา แต่.... “โอ้ย หยิกเค้าทำไมอ่ะ?” 

คนตาตี่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนโดนหยิกที่ตอนนี้คลำป้อยอยู่ที่พุงของตัวเอง ก่อนจะผละออกมา แล้วลุกขึ้นมานั่งจ้องหน้าคนโดนหยิกที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองมีคดีติดหลังอะไรไว้อีก

“ตกลงนี่นายลืมจริงๆใช่มะ?” เสียงใสที่ตอนนี้เริ่มจะสูงปรี๊ดขึ้นตามแรงโมโห  เขาก็รู้อยู่หรอกนะว่าชานซองไม่ค่อยจะคิดอะไร ตรงข้ามกับเขาที่คิดเล็กคิดน้อยไปหมด แต่นี่เจ้ายักษ์นี่มันจำไม่ได้จริงๆน่ะเหรอ นี่เขามีแฟนเป็นคนความจำเสื่อมหรือไงกันนะ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด

“ลืม?? ลืมอะไร??” คนโดนหยิกพุงลุกขึ้นมานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด เพราะงงกับคำกล่าวหาของคนรัก  นี่เขาลืมอะไรอีกแล้วเหรอ??  ลืมจ่ายค่าห้อง ค่าน้ำ หรือค่าไฟ เอ เขาก็จ่ายหมดแล้วนี่นา.... หรือว่าลืมวันเกิดจุนโฮ เฮ้ย มันยังไม่ถึงซักกะหน่อย แล้วเขาลืมอะไรหว่า??  ยิ่งคิดคิ้วเข้มก็ยิ่งขมวดมุ่นเข้าหากัน ก่อนจะส่งสายตาอันแสนว่างเปล่ากลับไปให้คนรักที่ตอนนี้หน้าเริ่มบูดบึ้งขึ้นทุกทีทุกที

“ชานซองนายมัน.....งี่เง่า”  โครม!! จุนโฮปาหมอนรูปแตงโมเข้าไปเต็มหน้าของหมีหน้าเซ่อ ก่อนจะลุก กระแทกส้นเท้าเดินหนีออกจากหอ

ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าโมโห เกือบจะหายโกรธอยู่แล้วเชียวนะ...เฮ๊อะ!!  ชวนไปปาร์ตี้บ้านพี่แทคยอนงั้นเหรอ นายมันงี่เง่า ไอ้หมีชาน ไอ้หมีบ้า นายลืมกระทั่งวันครบรอบ 100 วันของเรางั้นเหรอ ไอ้บ้า ไอ้งี่เง่า อยากจะไปปาร์ตี้บ้าบอที่ไหนก็ไปเลย ชั้นมันโง่เองที่คิดว่านายจำได้แต่แกล้งลืม แล้วยังไอ้คุ้กกี้บ้าบอนั่นอีก ยังกะชั้นไม่รู้งั้นแหละว่าเด็กนั่นชอบนายขนาดไหน บอกมาได้ว่าน่ากิน ไอ้บ้าเอ๊ยยยย!!

จุนโฮเดินออกมาด้วยแรงโมโหจนมาหยุดอยู่ที่ริมสระน้ำในสวนสาธารณะใกล้บ้าน  ตอนเดินออกจากบ้านก็มาเพราะว่าโมโห ไม่ได้หยิบเสื้อกันหนาวติดมือมาสักตัว รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่อารมณ์ร้อนในตัวคลายลงถึงได้รู้สึกว่าอากาศรอบด้านเริ่มเย็นลงแล้ว

ใช่สินี่มันหน้าหนาวแล้วนี่นา ทั้งเนื้อทั้งตัวก็มีแค่เสื้อแขนยาวใส่ติดออกมาตัวเดียว เฮ่อ ช่างเถอะ ขอนั่งให้อารมณ์เย็นก่อนแล้วค่อยกลับ กลับไปก็ทะเลาะกันเปล่าๆ คิดได้แค่นั้นน้ำตาอุ่นๆก็รื้นขึ้นมาที่ขอบตาให้เจ้าตัวยกหลังมือขึ้นมาป้ายน้ำตาทิ้ง ไม่อยากจะร้องไห้เลยจริงๆ ไม่ได้อยากเป็นคนขี้แงสักนิด แต่เพราะชานซองนั่นแหละที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ทุกที ฮือ ไอ้บ้าชานซอง...

จุนโฮนั่งเหม่อมองแผ่นน้ำเบื้องหน้าอยู่นาน พอรู้สึกตัวอีกทีก็มีเสื้อคลุมอุ่นๆคลุมลงมา พร้อมกับอ้อมกอดของใครอีกคนที่มานั่งอยู่ข้างๆดึงรั้งเขาเข้าไปกอดไว้ให้คลายความเหน็บหนาว ที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าปากตัวเองซีดเพราะความหนาวขนาดไหนแล้ว

อุ้งมือหนาลูบหัวลูบไหล่ของคนในอ้อมกอดให้อุ่นขึ้น  จุนโฮจะรู้มั๊ยนะว่าเขาเป็นห่วงแค่ไหนที่เห็นว่าเจ้าตัวไม่ได้เอาเสื้อกันหนาวติดออกมาเลยสักตัวทั้งที่ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นจัดแล้ว เขาเดินตามหาจุนโฮอยู่นานก่อนจะคิดได้ว่าจุนโฮชอบมานั่งเล่นที่ริมสระน้ำนี่ประจำ

“จุนโฮ กลับบ้านกันเถอะนะ”  ชานซองเอ่ยกระซิบก่อนจะพยุงให้คนที่กำลังหนาวสั่นลุกขึ้นยืนตาม ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าตามอย่างว่าง่าย

ชานซองพาจุนโฮกลับมานั่งที่เตียงในห้องนอน ก่อนจะลุกไปหาเครื่องดื่มอุ่นๆมาให้

“ดื่มอะไรอุ่นๆหน่อยนะ” ชานซองเดินมายื่นแก้วโกโก้ส่งให้ก่อนจะนั่งลงข้างๆ พร้อมกับดึงรั้งร่างบางเข้ามากอดไว้อย่างจะช่วยแบ่งความอบอุ่นไปให้คนในอ้อมกอด

“รู้สึกดีขึ้นมั๊ย” ชานซองชะโงกหน้าลงมาถามคนที่ก้มหน้าดื่มโกโก้อย่างเป็นห่วง ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับ

จุนโฮวางแก้วโกโก้ลงก่อนจะหันกลับเข้ามากอดคนตัวใหญ่กว่าไว้แน่น “ขอโทษนะ” เสียงเอ่ยขอโทษดังอู้อี้ออกจากปากเจ้าตัว

“ขอโทษทำไม เค้าต่างหากต้องขอโทษที่ลืมวันสำคัญของเรา” ชานซองยิ้มก้มลงจูบที่หน้าผากของคนในอ้อมกอด

“นายจำได้?” จุนโฮเงยหน้าขึ้นมาสบกับนัยน์ตาหวานของคนตรงหน้า

“เพิ่งจำได้ตอนนายเดินออกไปนั่นแหละ ขอโทษนะ”  ชานซองส่งนัยน์ตาพราวระยับพร้อมรอยแย้มยิ้มหวานมาให้ก่อนจะก้มลงมาจุมพิตคนแสนงอนในอ้อมแขน

“อื้ม งั้นเราหายกันนะ” จุนโฮส่งยิ้มจนตาหยีไปให้ก่อนจะซุกหน้าที่เริ่มขึ้นสีกับอ้อมอกแกร่งของคนตัวใหญ่

“วันนี้วันพิเศษ เราทำอะไรพิเศษๆกันดีกว่า” ชานซองเอ่ยกระซิบเสียงเบาเข้าที่ข้างหูของจุนโฮ เรียกให้อีกฝ่ายหน้าขึ้นสีแดงจัดกว่าเดิม

“ทำบ้าอะไรเล่า ไอ้ทะลึ่ง ไม่รู้ด้วยแล้ว” จุนโฮที่ตอนนี้หน้าแดงเพราะความร้อน พยายามดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของคนทะลึ่ง แต่อีกฝ่ายกลับรั้งเอาไว้เสียแน่น

คนทะลึ่งส่งสายตาหวามหวานจ้องเข้าไปในดวงตาเล็กหยีของคนตรงหน้า ดวงตาหวานที่สะกดให้คนในอ้อมแขนเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ก็เพราะสายตาแบบนี้ที่ทำให้เขา คนอย่างอีจุนโฮต้องยอมแพ้ทุกที

ร่างหนากระชับอ้อมกอดก่อนจะก้มลงมาประทับริมฝีปากของตัวเองเข้ากับริมฝีปากบางของคนตัวเล็กกว่า เรียวลิ้นร้อนค่อยๆลุกล้ำเข้าหาอีกฝ่ายอย่างช้าๆ จุนโฮเผยอริมฝีปากอ้ารับสัมผัสหวานนั้น สองร่างค่อยๆเขยิบเบียดเข้าหากัน

ชานซองดันให้อีกฝ่ายเอนกายลงบนเตียงนุ่ม ทั้งสองยังคงมอบจูบที่แสนอ่อนหวานและอ้อยอิ่งให้แก่กัน คนตัวใหญ่กว่าค่อยๆละมือลงมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคนด้านล่างออกทีละเม็ด ร่างหนาไล้จูบไปตามใบหน้าของคนตัวเล็กกว่า ขบเม้มที่ใบหู ละเรื่อยลงมาฝากรอยรักสีแดงไว้ที่ซอกคอแสดงความเป็นเจ้าของ

มือหนาลูบไปมาตามหน้าท้องแบนราบของคนด้านล่าง ก่อนจะเริ่มถอดเข็มขัดและปลดกระดุมกางเกงยีนส์ ดึงรั้งให้กางเกงหลุดออกจากปลายเท้า แล้วร่างหนาก็ผละออกมาถอดเสื้อยืดและกางเกงของตัวเองออก ก่อนที่ทั้งสองคนจะกระชับอ้อมกอดเข้าหากันอีกครั้ง

ชานซองจับให้จุนโฮนอนตะแคงข้างก่อนที่ตัวเองจะนอนซ้อนทับอยู่ด้านหลัง มือหนาไล้วนไปบนหน้าท้องที่แบนราบก่อนจะค่อยๆรุกล้ำเข้าสัมผัสส่วนอ่อนไหวของคนตัวเล็กกว่า ร่างบางสั่นสะท้านรับการสัมผัสที่อ่อนโยน

“ชานซอง” เสียงหวานกระซิบแผ่ว ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันด้วยความหวั่นไหว ปล่อยให้อีกฝ่ายปรนเปรอให้ตัวเอง ร่างบางบิดเกร็งก่อนจะผ่อนคลายลง

ชานซองใช้มือข้างนึงเคล้นคลึงที่ยอดอกของคนตัวเล็ก เรียกเสียงสั่นพร่าของอีกฝ่าย ส่วนอีกมือนึงไล้วนอยู่บริเวณสะโพกกลมกลึงนั้น ก่อนจะค่อยๆสอดแทรกแกนกายส่วนที่แข็งขืนของตัวเองเข้าไป

“อ๊ะ ชะ ชาน”  เสียงหวานแตกพร่า

“ไหวมั๊ย” ชานซองก้มลงมาหอมแก้มของคนในอ้อมกอด

“อื้มม” จุนโฮเงยหน้าขึ้นมาสบตา พร้อมกับส่งยิ้มก่อนจะดึงโน้มใบหน้าของชานซองเข้ามาจูบ

ชานซองค่อยๆรุกล้ำเข้าไปในกายของจุนโฮมากขึ้นทีละนิด จังหวะรักของทั้งคู่ค่อยๆบรรเลงไปอย่างเนิบช้าและอ่อนหวาน  ปลายลิ้นเปียกชื้นไล้จูบพรมไปบนหลังของร่างเล็ก มือหนาเกี่ยวกอดร่างบางลูบไล้ไปมา  ร่างหนากระตุกเกร็งก่อนจะสงบลง

ชานซองจับจุนโฮให้ผลิกกลับมาหา ก่อนจะกระชับอ้อมกอดของตัวเองเข้ามา พร้อมกับลูบไล้กลุ่มผมหนานุ่มนั้นเล่นอย่างเบามือ “ขอโทษนะ วันพิเศษของเราทั้งที ชั้นกลับทำให้นายต้องเสียน้ำตา แล้วก็...ทำให้นายได้แค่นี้”

“ชั้นก็ขอโทษนายเหมือนกันที่ขี้งอนมากไปหน่อย” จุนโฮกระซิบแผ่วเบากับแผ่นอกกว้างนั้น

“ถ้าไม่ขี้งอนก็ไม่ใช่จุนโฮของชั้นน่ะสิ ชั้นรักนายนะ” ชานซองก้มลงมาหอมแก้มคนแสนงอนของตัวเอง

“อื้อ ชั้นก็รักนาย” เสียงหวานใสตอบรับ เรียกรอยยิ้มกว้างจากคนตัวใหญ่ ก่อนที่สองร่างจะกระชับอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นเข้าหากัน ท่ามกลางอากาศด้านนอกที่หิมะเริ่มโปรยปราย

“ขอบคุณนะชานซอง ขอบคุณที่นายรักชั้น”

Talk : สวัสดีจ้า ไรท์เตอร์ 1 มาแล้วววว

เอาฟิคสั้นๆคั่นเวลามาเสิร์ฟ ฟิคไม่ร้อนเพราะแอบดองไว้หลายวัน

ตอนแต่งฟังเพลงแล้วก็คิดถึงชานนูนอขึ้นมาซะงั้น

เลยต้องลุกมานั่งหงุงหงิงกับเรื่องของสองคนนี้กลางดึก คึคึคึ

อาจไม่ Smooth as Silk มากนักนะคะ

แม้ไรท์เตอร์จะเป็นเมนปู่แดกู

แต่ก็ยกมือเป็นแม่ยกชานนูนอเต็มตัว กรั่กๆๆ

ตอนแรกว่าจะเอามาโพสวันที่ 1 ธันวา แต่ช่วงนี้ชีวิตยุ่งเหยิง

วันนี้พอมีเวลาและเน็ตอำนวยเลยเอามาแปะให้ก่อน

เป็นฟิคต้อนรับเดือนธันวาแล้วกันนะคะ

สุขสันต์เดือนธันวาคม เดือนที่ไรท์เตอร์คิดเอาเองว่ามันโรแมนติคที่สุดในรอบปี