2PM FanFic

Chapter 4

Auther : Pure Wing

Pre-Story : Lucky I’m in love

“อูด้ง  วันนี้นายเป็นอะไร ทำตัวแปลกๆมาตั้งแต่เช้าแล้วนะ”   ผมชะงักเท้าที่กำลังจ้ำอ้าวออกจากโรงเรียน 

“เป็นอะไรครับ  ผมไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย ก็ปกติดีหนิ”  บอกนิชคุณไปแบบนั้น  แต่ผมรู้ดีว่าวันนี้ผมโครตไม่ปกติอ่ะ  จะให้ทำตัวเหมือนเดิมได้ยังไง  ในเมื่อรู้แล้วว่าผมคิดยังไงกะคนที่เดินตามอยู่ด้านหลัง  ขนาดสบตาผมยังไม่กล้าเลย  เอี้ยวตัวทุกครั้งที่เค้าจะลูบหัวหรือจับแก้มผม  พยายามเดินห่างเป็นเมตร  อันตรายๆ.....ความรู้สึกของผมมันอันตรายเกินไปแล้ว  สัญญาณแจ้งเตือนในสมองสั่งการให้ผมหลีกเลี่ยงนิชคุณให้มากที่สุด

“นายจะรีบเดินไปไหนหน่ะ.....”  ไม่พูดเปล่านิชคุณฉุดข้อมือผมไว้  ไม่ทันตั้งตัวผมเลยเซแซดๆ จนคุณฮยองต้องคว้าเอวผมไว้  ยิ่งเมื่อหันหน้ากลับไปมองทำให้รับรู้ถึงว่าหน้าผมอยู่ใกล้คุณฮยองแค่ไหน  รับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดแก้มผม  นี่มันฉากโรแมนซ์ในหนังรักน้ำเน่าชัดๆ   สัณญาณเตือนในสมองมันเตือนตี๊ดๆ ราวกับระเบิดเวลาที่พร้อมจะตู้มขึ้นมาทุกขณะ 

“ผะ....ผมก็แค่อยากกลับถึงบ้านเร็วๆ    พรุ่งนี้มีเทส.....อ่า..ผมต้องรีบกลับไปอ่านหนังสือสอบ” 

“จางอูยอง ทำไมพูดกับพี่แล้วไม่มองหน้าพี่หล่ะ”  ผมเหลือกตาโตอย่างตกใจ เมื่อนิชคุณเอื้อมมือทั้งสองข้างมาประคองหน้าผมให้มองตาเค้า  

วันนี้อากาศหนาวกว่าทุกๆวัน แต่ทำไมผมกลับรู้สึกร้อนจนเหงื่อซึม โดยเฉพาะบริเวณหน้าที่ไม่ต้องส่องกระจก ผมก็รู้ได้เลยว่ามันต้องแดงมากแน่ๆ  รู้สึกหายใจขัดๆเหมือนปอดจะได้รับอากาศไม่เพียงพอ  ราวกับดวงตากลมตรงหน้าจะดูดกลืนพลังทั้งหมด ทำให้แขนขาไม่มีเรี่ยวแรงขึ้นมากระทันหัน   ทำไมผมถึงปล่อยให้คนคนนี้มีอิทธิพลกับผมได้ขนาดนี้นะ  แล้วนี่ผมจะทำยังไงต่อไปดี

“อูยองอ่า...นายไม่สบายรึเปล่า  ทำไมหน้าแดงจัง  ดูซิเหงื่อเต็มเลย”  นิชคุณยกมือขึ้นซับเหงื่อที่ซึมตามไรผมให้  ยิ่งคุณฮยองทำแบบนี้ผมยิ่งรู้สึกอาการหนักขึ้นทุกที  หน้าตาผมคงแย่มาก จนคุณฮยองต้องคะยั้นคะยอให้ผมไปหาหมอ  แต่ผมจะไปได้ยังไงหล่ะ  ถึงผมจะอยากหวังให้โรงพยาบาลมีวัคซีนรักษาอาการแพ้นิชคุณขั้นรุนแรง  แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ในเมื่ออาการของผมมันไม่ใช่อะไรที่จะให้หมอรักษาได้ 

“นายนอนพักซักนิดดีกว่านะ    เดี๋ยวพี่จะไปทำซุปให้ทาน”  คุณฮยองเอ่ยขึ้นหลังจากพาผมกลับบ้าน  และประคองผมให้ขึ้นมานอนที่ห้อง  ห่มผ้าให้เสร็จสรรพ  นี่พี่เค้าคิดว่าผมป่วยหนักรึไง 

“อ่า....ผมว่าฮยองกลับบ้านไปดีกว่าครับ  ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ”

“พี่จะทิ้งอูยองไว้อย่างนี้ได้ยังไงกัน  คุณแม่ก็ไม่อยู่ ใครจะดูแลเราหล่ะ”   เอ่อ....อยากจะพูดไปเหลือเกินว่า เพราะคุณฮยองอยู่ใกล้ผมนั่นแหล่ะ  ผมถึงได้เป็นแบบนี้  ได้แค่คิดแต่ก็จนปัญญาที่จะเอ่ยให้คนพี่เข้าใจ

“หลับได้แล้วครับอูด้ง  ไม่ต้องห่วงนะพี่จะอยู่ใกล้ๆนายนี่หล่ะ”  คุณฮยองพูดพร้อมกับฝ่ามือที่ลงมาปิดตาให้ผมหลับตามที่เค้าต้องการ  ฝ่ามืออุ่นๆที่สัมผัสอยู่ที่เปลือกตา   กลับอุ่นวาบไปถึงหัวใจ  จนอยากที่จะหลับตาลงตามที่นิชคุณบอก  เอาวะ....ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ก็หลับหนีปัญหาก็แล้วกัน

“อูยองครับ อูยองตื่นได้แล้วครับ ลุกขึ้นมาทานซุปทานยาก่อนนะครับ”  ใครนะมารบกวนการนอนของผม  ฮื้อ......กำลังหลับสบายเลย  ขออีกห้านาทีน่า

“อูยองครับ  ถ้าไม่ตื่นพี่จะอุ้มเราลงไปทั้งอย่างนี้เลยนะ”  ฮื้อ...กวนใจจริง  คนจะนอน  แล้วใครจะมาอุ้มเรา แม่กับพ่อก็ไม่อยู่นี่นา       เฮ้ย......ผมรีบลืมตากระเด้งตัวขึ้น เมื่อสมองประมวลผลได้  ว่าใครคือคนที่บอกจะอุ้มผมลงไปถ้าผมยังขืนนอนอยู่แบบนี้   ผมรู้สึกหน้ามืดขึ้นมากระทันหัน มึนๆหัวยังไงก็ไม่รู้ซิ  คงเป็นเพราะผมนอนเร็วเกินไปซินะ  ปกติไม่เที่ยงคืนไม่มีวันซะหล่ะที่จางอูยองจะหลับตาลงได้    นี่ผมกลายเป็นคนป่วยอย่างที่คุณฮยองว่าจริงๆเหรอเนี่ย

“นี่พี่คุณทำเองเหรอครับเนี่ย”  ผมมองไปที่ถ้วยซุปตรงหน้า  พิจารณาจากกายภาพกับรสสัมผัสทางกลิ่นดูเข้าท่าเลยทีเดียว  แต่ไม่รู้ว่ารสชาดจะดีเหมือนหน้าตารึเปล่า

“ใช่ซิ  พี่ลงทุนทำซุปให้เราเลยนะเนี่ย เพราะฉะนั้นกินให้หมดอย่าให้เหลือเชียว  ซุปเชฟคุณอร่อยเหาะเลยนะจะบอกให้ ”  แหม่...ยังไม่ทันพูดอะไรซักคำ  ยกหางตัวเองเลยนะคุณฮยอง  ผมพยักหน้าหงึกหงักขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด  เพราะแค่ได้กลิ่น กระเพาะก็เริ่มทำงานซะแล้ว

อื้ม.....รสชาดไม่เลวแฮะ  อร่อยสมที่เชฟคุณอวดอ้างไว้ซะด้วย  ผมฟาดซุปอร่อยเหาะของคุณฮยองภายในเวลาไม่ถึงห้านาที  รู้สึกได้ถึงแววตาที่กำลังจ้องมองอยู่  เงยหน้าจากถ้วยซุปก็เจอตากลมโตเป็นประกายวิบวับของเชฟคุณเข้าอย่างจัง 

“เป็นไง  อร่อยอย่างที่พี่บอกใช่ไม๊ล่า”  เจอท่าทางเหมือนน้องหมารอคำชมจากเจ้าของไปอย่างนี้  ถึงซุปจะไม่อร่อย  ก็คงต้องบอกอร่อยหล่ะนะ

“อื้ม.....” ผมใช้การพยักหน้าหงึกหงักแทนคำพูด  พยายามไม่มองตาวิบวับคู่นั้น

“ว้า.....ไม่จริงใจเลย  น้อยใจจังแฮะเราอุตส่าห์ตั้งใจทำให้กินเลยนะเนี่ย”   ประโยคที่เรียกให้ผมต้องตวัดสายตามองคนที่หัวก็ยังไม่ล้าน ถึงจะมีเหม่งน้อยๆก็เถอะ  แต่ขี้น้อยใจจริงๆ  แล้วยังไอ่ท่าทางแบบนั้นอีก   หน้าตาเศร้า ถอนหายใจเฮือกๆ  ผู้ชายคนนี้ยากแก่การต่อกรจริงๆ

“ฮยองชอบทำอาหารหรอครับ”  ผมเปลี่ยนเรื่อง  ถึงจะรู้สึกขอบคุณที่นิชคุณช่วยดูแลเป็นอย่างดี  แต่ให้พูดต่อหน้ายังงี้ผมก็อายเป็นเหมือนกันนะ

“อื้อ......พี่ชอบทำอาหาร  แต่จริงๆที่ได้เรื่องก็มีแค่ซุปเนี่ยหล่ะ ฮ่ะฮ่ะ”  คุณฮยองพูดไปยิ้มไป

“เมื่อก่อนพี่ทำบ่อยนะ  แต่เดี๋ยวนี้..................ไม่ค่อยได้ทำแล้วหล่ะ”  รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณฮยองที่อยู่ดีๆก็หายไป ปลายเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน  ถ้าผมตาไม่ฝาด  ผมเห็นแววตาเศร้าที่ผ่านวูบเข้ามาในดวงตาของคุณฮยอง  อะไรที่ทำให้ดวงตาสดใสของนิชคุณหมองได้ขนาดนี้กันนะ  ดวงตาคู่นี้แหล่ะที่ผมเห็นในวันแรกๆที่ได้เจอกับผู้ชายคนนี้  ผมอยากจะเอื้อมมือไปลูบคิ้วที่ขมวดมุ่นนั้นให้คลายออก  ลูบเปลือกตาให้รู้สึกผ่อนคลาย และขจัดความเศร้าออกจากตาคู่นั้น  แต่ก็ไม่มีความกล้าพอที่จะทำอย่างที่ใจคิด

“ดึกแล้วพี่คุณไม่กลับบ้านเหรอครับ”  ความพยายามเปลี่ยนเรื่องครั้งที่สองของวันนี้ 

“ใครบอกว่าพี่จะกลับกันหล่ะ”  ผมตาเหลือก อ้าปากค้างกะคำพูดชวนน่าตกใจของคุณฮยอง 

“หมายความว่าคืนนี้ฮยองจะนอนที่นี่เหรอ?” ได้โปรดอย่าให้เป็นแบบที่ผมคิดเลย

“ใช่ซิ  บอกแล้วไงว่าพี่จะดูแลนาย  เนี่ย...พี่กลับไปเก็บเสื้อผ้ามาแล้วด้วยนะ”  คุณฮยองพูดพร้อมกับยิ้มให้ผม แถมยังชี้กองสีแดงๆข้างตัว  ที่ผมเพิ่งสังเกตุว่ามันเป็นกระเป๋า

“คืนนี้พี่นอนห้องนายแล้วกันนะ  เมื่อกี้พี่ค้นเจอที่นอนบนตู้นาย  เดี๋ยวพี่นอนข้างๆเตียงละกัน  นายจะได้ไม่อึดอัด” อ่า.....ผมได้แต่ตาโต ทำปากพะงาบๆโดยที่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากซักคำ ระหว่างฟังคุณฮยองสาธยายว่าเค้าจะนอนที่ไหน  และลากผมขึ้นห้องไป    พระเจ้าจอร์ช.....ใครก็ได้ช่วยเอานิชคุณไปเก็บทีได้ไม๊คร้าบบบบบบ

Talk :  OMG  แต่งมาได้สี่บทแล้ว   ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยนะเนี่ย  ตอนนี้ก็ยังคงสั้นอีกตามเคย  ฮ่าฮ่า...เป็นฉากเรียบๆ แต่ไรเตอร์ชอบค่ะ  ให้ฟีลลิ่งอบอุ่นได้ใจ  ตอนนี้ด้งรู้ใจตัวเองแล้ว แต่พี่คุณนี่ยังคงเป็นปริศนา  เพราะพี่คุณเป็นคนอ่อนโยนแบบนี้หล่ะ  เลยทำให้เด็กด้งเผลอใจให้พี่ชายจังเบ้อเร่อ  

เวลาเขียนฟิคสิ่งที่ไรเตอร์คิดออกเป็นอย่างแรกไม่ใช่พล็อตเรื่องค่ะ  แต่เป็นฉากสวีทหวานแหว๋วก่อนเป็นอย่างแรกเลย  แล้วก็พยายามเขียนฉากที่คิดยัดลงไปในพล็อตเรื่องอีกที  กรั๊กๆ เป็นการแต่งที่ประหลาดไม๊คะ   คนเพ้อเจ้อมาแต่งฟิคก็เป็นยังงี้หล่ะค่ะ  คงจะผิดหลักการแต่งเรื่องไปโขเลย  ฮ่าฮ่า

บทนี้ชอบฉากพี่คุณเอามือปิดตาน้องให้หลับมากที่สุด  รู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนและความอบอุ่นพุ่งผ่านตัวอักษรเลยจริงๆนะ   ใครคิดเหมือนไรเตอร์บ้างคะ  ฮ่าฮ่า....

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาติดตาม  ขอบคุณทุกๆความเห็นที่เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์เสมอมาค่ะ ^^

Writer2 : Pure Wing