[Fiction-KhunWoo] Destiny 3/8

posted on 19 Nov 2011 19:26 by write-sara in 2PMFanfic

Chapter 3

 

Auther : Pure Wing

Pre-Story : Lucky I’m in love

 


แสงแดดส่องลอดริ้วผ้าม่านที่พริ้วไหวเพราะลมหนาวยามเช้า   เสียงจุ๊บจิ๊บของนกน้อยที่ออกหากิน   เช้าแล้วรึนี่....ผมยังคงนอนกลิ้งเกลือกอยู่ใต้ผ้าห่มหนานุ่ม  เฝ้าคิดถึงเรื่องเมื่อวาน  ยิ่งคิดยิ่งพานให้อาการความร้อนพุ่งขึ้นหน้ากำเริบ  ผมพยายามหาสาเหตุว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง  หรือจะป่วยจริงๆ  แต่ทำไมถึงเกิดขึ้นกับคุณฮยองคนเดียว  ผมนอนคิดมาตั้งแต่กลับถึงบ้านเมื่อวาน คิดตั้งแต่ฟ้ามืดจนฟ้าเริ่มสว่างคาตา  ทำยังไงก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้  ดีนะที่เป็นวันหยุด ไม่อย่างนั้นคงจะได้แบกสังขารโทรมๆ ตาโหลๆไปเรียนแน่ๆ


ผมจำเหตุการณ์หลังจากที่คุยกับคุณฮยองไม่ได้เลย  มันเลือนๆยังไงชอบกล  ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลับมาได้ยังไง หรือเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น  ทำไมสมองผมถึงได้เบลอขนาดนี้นะ  ทั้งๆที่เราไม่ได้ดื่มเหล้ากันซักกะอึก 


~โครกกกกกกกกกกก~


อ่า.....ถึงเชื้อโรคนิชคุณจะเริ่มลามทำลายสมองผม  แต่ก็ไม่ได้ลามมาทำลายกระเพาะซินะ   มันถึงได้ทำงานได้ตรงเวลาขนาดนี้  สงสัยคงต้องหาอะไรยัดท้องซะแล้ว  เผื่อจะหายฟุ้งซ่านไปบ้าง


ผมกำลังลุกขึ้นไปเติมเสบียงใส่ท้อง  แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงข้อความ แค่ได้ยินเสียงข้อความเข้า  ใจผมก็เริ่มสั่นอีกแล้วเรอะเนี่ย   จะเป็นใครไปไม่ได้ที่ส่งข้อความมาแต่เช้า  ก็มีอยู่คนเดียวนั่นหล่ะ  เฮ้อ...เดี๋ยวนี้เชื้อโรคมันแพร่กระจายผ่านสัญญาณโทรศัพท์ได้ด้วยเรอะเนี่ย....


~ตื่นขึ้นมาทานข้าว ทานยาได้แล้วครับอูด้ง เลิกนอนกลิ้งอยู่บนที่นอนซะที~   เอิ่ม...นิชคุณเค้าเป็นพยาธิในท้องผมรึไงถึงได้รู้ดีไปซะทุกเรื่องขนาดนี้เนี่ย  


ตริ๊ด..... กำลังจะลุกก็มีข้อความที่สองเข้ามาอีก


~วันนี้วันหยุด ไม่มีใครอยู่บ้าน พี่ไปอยู่เป็นเพื่อนไม๊~  เวร...งานเข้าแล้วไง  ผมยังไม่อยากเจอคุณฮยองตอนนี้ซะด้วย  เร็วเท่าความคิด ผมรีบส่งข้อความกลับไป


~วันนี้ผมมีนัดกับเพื่อน  ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะทานข้าวทานยาไม่ลืมเด็ดขาดเลย~  ผมพิมพ์ส่งๆไปงั้นแหล่ะ  มีนัดซะที่ไหนหล่ะ    เอ่อ...ว่าแต่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้สังสรรค์กะชานซองเลยแฮะ  หมอนี่ก็แปลก เดี๋ยวนี้เลิกเรียนแล้วก็รีบดิ่งกลับหอทุกวัน ปกติต้องไปนอนกลิ้งเกลือกอยู่ที่ชมรมพร้อมขนมกองโต  ที่ขนไปเป็นอาหารว่างยามซ้อม (มันว่างั้นอ่ะนะ)  ซ้อมเต้นเสร็จก็สนทนาเรื่องเรียนตามประสานักศึกษาที่ดี (หรา.....)  ไม่ดึกไม่ได้ฤกษ์กลับบ้าน    เออ...แต่ว่าไปช่วงหลังผมก็ไม่ค่อยได้เข้าชมรมเหมือนกันนี่นา   อ่า....สรุปว่าผมหรือชานซองใครผิดปกติกันแน่หล่ะเนี่ย


~โอเค  กลับถึงบ้านแล้วโทรหาพี่ด้วยนะ  พี่จะได้ไม่เป็นห่วง~   อ่า.....นี่ผมได้คุณพ่อเพิ่มมาอีกคนแล้วซิเนี่ย.......

 

 

มื้อเช้าสำหรับพ่อครัวหัวป่าก์จางอูยอง  คงหนีไม่พ้นราเมงที่แม่ซื้อซุกใส่ตู้ไว้ให้  จำนวนพอดีกับหนึ่งอาทิตย์ !    นี่แม่คิดว่าผมทำอย่างอื่นไม่ได้เลยซินะ        ฮึ๊....รู้ดีจริงๆแม่ใครเนี่ย   ฮ่าฮ่า   ท้องเต็มแล้วก็มาดูทีวีย่อยอาหาร 

 

ติ๊ด...แถลงข่าวไอดอลชื่อดังคบหากับนักแสดงสาว   

ติ๊ด....ชอคโกแลตกิมจิคู่รัก  ของขวัญเทรนใหม่ของคู่รักเกาหลี

ติ๊ด.....ภาพข่าววิวาห์หมู่นับร้อยคู่บนตึกนัมซานทาวเวอร์

ติ๊ด.....ฉากสวีทหวานแหว๋วพระนางในซีรี่ย์เรื่องดัง

ติ๊ด.....ตะลึงรักข้ามเผ่าพันธุ์  น้องหมาพันธุ์ไทยกับลูกเจี๊ยบสัณชาติเกาหลี ความผูกพันธ์ที่มิอาจมองข้าม!

ติ๊ด.........ติ๊ด....ติ๊ด..ติ๊ด


โว้ยยยยยยยยยย  นี่มันวันรักแห่งชาติรึไงเนี่ย  เปิดไปเจอแต่คู่รักหวานแหว๋ว  ข่าวรักนอกจอลั่นวงการ  ดูแล้วรู้สึกหงุดหงิดหัวใจจริงเว้ย..... วันหยุดแสนสุขยังงี้ทำไมจางอูยองต้องโฮมอะโลน นั่งดูทีวีข่าวรักล้นจอยังงี้ด้วยหล่ะเนี่ย.....เบื่ออ๊ะ...เบื่ออ๊ะ..... ผมเหวี่ยงรีโมทลงบนโต๊ะ  เลิก  เลิกดูดีกว่า  ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจเลย  นอนกลิ้งเกลือกบนโซฟาเล่นยังจะดีซะกว่า

...........

.......

...

~ป่านนี้คุณฮยองจะทำอะไรอยู่น้า~ 

....

..

O[]o   ว้ากกกกกกก  นี่ผมคิดถึงนิชคุณทำไมเนี่ย..... จางอูยองนายฟุ้งซ่าน...เลอะเลือน...ฟั่นเฟือนไปกันใหญ่แล้ว   ทำไมในหัวมีแต่เรื่องของนิชคุณ  อ๊ากกกก....อยากอังอังเว้ยยย    

ไม่ได้ละต้องไปปลดปล่อยซะบ้างละอูยอง  คงเป็นเพราะนายว่างเกินไปแน่ๆ ถึงได้ฟุ้งซ่านธาตุไฟเข้าแทรกได้ขนาดนี้   คิดได้ยังงั้น  ผมรีบดีดตัวขึ้นจากโซฟา  คว้าเป้ใบเก่ง สวมอุปกรณ์กันหนาว  ออกไปเผชิญโลกภายนอก  จางอูยองจะไม่เป็นโดดเดี่ยวผู้น่ารักอีกต่อไป....

 

~แล้วตรูจะไปไหนดีฟะเนี่ย~   หลังจากเดินเตร็ดเตร่มาได้ร่วมครึ่งชั่วโมง ท่ามกลางอากาศหนาวต้นเดือนพฤศจิกายน  เดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย  ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดซะแล้ว  ที่ออกมาเดินทำมิวสิควีดีโอท่ามกลางหิมะโปรยปราย และลมหนาวที่พร้อมจะกรีดผิวได้ทุกเมื่อ    คิดถึงเตียงอุ่นๆ ผ้านวมผืนโตๆ โกโก้ร้อนซักแก้ว    นี่เราจะออกมาทำซากอะไรฟะเนี่ย.....


ผมเริ่มยอมแพ้แล้วเดินกลับเส้นทางเดิมที่เดินผ่านมา  แต่บังเอิ๊ญเหลือบไปเห็นหมีกลางกรุงโซล.....เฮ้ย! นั่นมันชานซองนี่นา  ไอ่นี่ตัวก็ใหญ่ยังจะเฟอร์ไปไหนเสื้อแกเนี่ย  เดี๋ยวชาวบ้านก็เข้าใจผิดคิดว่าหมีหลุดออกจากสวนสัตว์หรอก  เฮ้อ....


“เฮ้ย  ชานซอง”  ผมตะโกนเรียกมันก่อนจะวิ่งเข้าไปหา  “จะไปไหนวะ”  มันส่ายหัวหงึกหงัก  อ่อ....ไม่มีที่ไปเหมือนกันหล่ะซิ

“แล้วนี่นายจะไปไหนอ่ะด้ง” 

“ชั้นจะไปร้องคาราโอเกะ  ไปด้วยกันมะ กำลังเบื่อเลย”  ด้นสดครับ  ก่อนหน้านี้ผมยังไม่รู้จะไปสิงสถิตย์ที่ไหนเลย  เจอชานอย่างนี้ก็ดี ลากมันมาหารค่าห้องเกะเลยละกัน  แก้เบื่อด้วย  หุหุ...นายนี่ฉลาดจริงๆอูยองเอ้ย

 

 

“อ้าวเฮ้ย !   ไม่เห็นร้องเลยวะชาน”  ผมทำหน้าบ้องแบ๋วหันไปถามมันด้วยความสงสัย  มาเกะแต่นั่งเงียบเป็นท่อนไม้ทำไมฟะ ยิงประโยคคำถามไปให้เพื่อนเสร็จผมก็นั่งเลือกเพลงใส่ลิสต่อ  เพลงที่ 30 แล้วซินะ พอก่อนดีกว่ามั้ง เก็บไว้ให้ชานมันเลือกบ้าง  เดี๋ยวมันจะหาว่าผมแย่งมันร้องไปซะหมด

ชานซองเหลือบไปมองลิสเพลงที่ผมเลือกไว้    “เออ  เห็นนายร้องอย่างมีความสุขชั้นก็ดีใจ ตามสบายเลยเพื่อน”   ผมหันไปหัวเราะให้มัน  ชานนายช่างเป็นเพื่อนที่แสนดีเสียนี่กระไร  ชั้นเลือกคบคนไม่ผิดจริงๆ  วันนี้ชั้นจะขับกล่อมนายเองเพื่อนรัก 


ผมดื่มน้ำอึกโตก่อนจะวางไมค์เมื่อจบเพลงสุดท้าย  กี่โมงแล้วเนี่ย  เหลือบไปมองนาฬิกาที่ผนังห้อง  อ่อ...ห้าโมงแล้ว  แต่ยังไม่อยากกลับบ้านเลยอ่ะ   อยู่บ้านแล้วฟุ้งซ่าน  ชวนชานซองไปกินไอติมดีกว่า  ได้ข่าวว่ามีร้านเปิดใหม่ดังมาก  วัยรุ่นแห่กันไปอุดหนุนเต็มร้านตลอด  กำลังมีโปรโมชั่นซะด้วย   ไหนๆก็มาละลองซะหน่อยละกัน  เดี๋ยวจะหาว่าอูยองไม่อินเทรน

 “ชาน  นายเคยรักใครรึเปล่าวะ”  อยู่ดีๆผมก็หลุดปากถามชานไป  เอ่อ....นอกจากตอนนี้สมองผมจะไม่ปกติแล้ว ผมยังควบคุมตัวเองไม่ได้อีกหรอเนี่ย   อิหมีส่ายหัวด๊อกแด๊กทำตาโปนใส่ผมซะอีกแหน่ะ

“ถามทำไมวะ”    เอ้อ....นั่นซิชั้นถามแกทำไมวะ 

“นายเป็นอะไรวะด้ง  ดูแปลกๆ มีความรักรึไง”  ความรัก?   เรามีความรักเหรอ  จิงดิ๊....กับผู้ชายเนี่ยนะ กับนิชคุณเนี่ยนะ...

“อือ....คงไม่หรอกมั้ง  แค่รู้สึกว่าเค้าน่ารักดี  เออ   ช่างมันเหอะ  กินๆละลายหมดละ”  ผมไม่อยากจะหาคำตอบที่ชานมันถามเลย  กลัวคำตอบที่ได้บอกไม่ถูก  รู้สึกสับสนมึนงงเหมือนโดนหมัดอัปเปอร์คัต  ตัวเองยังไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น  ทำไมช่วงนี้ผมถึงมีพฤติกรรมแปลกๆ  แค่โดนนิชคุณจับแก้มก็ร้อนผ่าวไปทั้งหน้า  อือ.......เค้าว่ากันว่า อยากรู้อะไรต้องพิสูจน์  ไวเท่าความคิด ผมเอื้อมมือไปหยิกแก้มอิชาน  ใช้มันเป็นหมีทดลองเนี่ยแหล่ะวะ

“โอ๊ย  นายมาหยิกแก้มชั้นทำไมเนี่ยไอ้ด้ง”  เออ...หมีมันเจ็บเป็นด้วยเว้ย   เห็นมันชอบหยอกเอินเพื่อนๆด้วยการตะปบบ่อยๆ กะอิแค่หยิกแก้มนิดเดียวทำมาโอดโอย  ไอ่หมีใจเสาะเอ๊ย

“นายรู้สึกอะไรมั๊ยวะชาน”   

“นายจะให้ชั้นรู้สึกอะไร  ก็รู้สึกเจ็บซิวะ”

“ไม่รู้สึกร้อนๆที่แก้ม หรืออะไรแบบนั้นบ้างเหรอ”  ผมสังเกตุปฏิกิริยาของหมีทดลอง  ทำไมมันทำหน้าแปลกๆยังงั้นฟะ  หรือมันจะรู้สึกเหมือนที่ผมเป็น !


“เฮ้ย  ด้ง  นายเป็นอะไรเนี่ย  ชั้นถามจริงๆ”

“คือ......แบบว่า......นายก็รู้ใช่มะว่าใครๆก็ชอบจับแก้มชั้นเล่นอ่ะ  ปกติชั้นก็ไม่รู้สึกอะไรนะ  แต่กับคนนี้มันรู้สึกแปลกๆหว่ะ” ผมช้อนตามองมันด้วยเครื่องหมายคำถาม  หวังจะให้มันเป็นอับดุลที่ตอบคำถามผมได้ทุกอย่าง

“เอ่อ...ชั้น...ก็ไม่รู้หว่ะด้ง  เอาไว้แกลองไปปรึกษาจุนซูฮยองหรือแทคยอนฮยองแล้วกันนะ  สองคนนั้นน่าจะรู้ดีกว่าชั้น”  อ่อย...อิหมีชานเอ๊ย   ชั้นคงคาดหวังกับนายมากไปซินะ  หมีก็คือหมีมันจะกลายร่างเป็นอับดุลได้ยังไง  ผมมองหน้ามันด้วยความหน่ายใจ

 


 “ชานซอง  อูยอง”  น่าน...พูดถึงเป็นไม่ได้  ยกทัพมาทั้งเหมียวทั้งแพนด้าเลย  ของเค้าแรงจริงๆ

 “จุนซูฮยอง แทคยอนฮยอง พวกผมกำลังอยากจะเจอฮยองอยู่พอดีเลย”  อิหมีชงให้เสร็จสรรพ

“คือด้งมันมีเรื่องจะถามอ่ะครับ”  ชงเสร็จมันตบเข้าเน็ตเลยครับท่าน  เอิ่ม...ชานซองนายไม่คิดจะถามเพื่อนก่อนเร๊อะ   ว่าเพื่อนพร้อมจะปรึกษาพี่เค้ารึเปล่าหน่ะ

“ว่าไงมีอะไรเหรอ  ถามมาสิ”  จุนซูฮยองมองหน้าผมด้วยความสงสัย

“อ่า....เอ่อ...คือ...ฮยองเคยรู้สึกร้อนๆเวลาโดนใครจับแก้ม  ใจสั่นอย่างไม่มีสาเหตุเวลาพบหน้าใครซักคนไม๊ครับ”   อ๊ากกกก  พูดอะไรออกป๊ายอูยอง  ผมอยากจะกัดลิ้นตัวเองจริงๆเชียว  ยิ่งเห็นพี่จุนซูกับพี่แทคยอนทำตาวิบวับหัวเราะกันซะขนาดนั้น แทบอยากจะอำลากลับกันเลยทีเดียว

“ความรู้สึกแบบนั้นจะเกิดขึ้นกับคนที่เราชอบเท่านั้นแหล่ะ  ทำไมเหรอ ใครทำให้นายร้อนวูบวาบกันหล่ะ  อย่าบอกนะว่า...นายสองคน   ฮ่าฮ่า”  จุนซูฮยองพูดจบ  ทั้งสองฮยองก็พร้อมกันส่งสายตาแปลกๆมาที่ผมกับชานซอง   ว้ากกกกก  ฮยองครับอย่าพูดอะไรชวนขนลุกขนาดนั้น   ผมกับชานรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน   ผมกับชานซองเนี่ยนะ    คิดไปได้ไงกัน   ผมไม่ได้มีรสนิยมบริโภคหมีนะครับ

 

 

“ชอบเหรอ  ชอบจริงๆอ๊ะ  บ้าน่า...เค้าเป็นผู้ชายนะ  เพิ่งเจอกันด้วยนะ  เป็นไปไม่ได้หรอกน่า  นี่มันผิดปกติชัดๆ  ไม่หล่ะ ไม่ใช่แน่ๆ”  ผมเดินบ่นพึมพำมาตลอดทางหลังจากแยกกับพี่จุนซูพี่แทคฮยอน  จนแยกกับชานซองแถวหน้ามหาวิทยาลัยก็ยังไม่หยุดคิด

อาการแปลกๆที่เกิดขึ้น เพราะเราชอบคุณฮยองจริงๆเหรอ  ใจสั่นเมื่อเจอ  หน้าแดงร้อนผ่าวทุกครั้งเวลาโดนจับแก้ม  รู้สึกอุ่นวาบในใจเวลาที่มือใหญ่ลูบหัว   ชะเง้อหาเวลาไม่เห็นหน้า  เอาแต่จ้องโทรศัพท์ทั้งวันเผื่อเค้าจะโทรเข้ามา  เวลาว่างก็เอาแต่คิดว่าเค้ากำลังทำอะไรอยู่  และเจ็บจี๊ดที่หัวใจทุกครั้งที่คิดว่าเค้าจะมีคนสำคัญอีกคนที่ไม่ใช่เรา 

ผมคิดพิจารณาความรู้สึกของตัวเองที่ผ่านมา  ถ้าเป็นอย่างที่จุนซูฮยองพูดจริงๆ  ผมคงรักนิชคุณเข้าแล้วใช่ไม๊  สรุปกับตัวเองได้แบบนั้น จู่ๆหัวใจก็พลันเต้นกระตุกขึ้นมาราวกับจะตอบรับความจริงที่ผมเพิ่งค้นพบ  ความจริงที่มาพร้อมกับความหนักใจอย่างแสนสาหัส

รักครั้งแรกของผมเป็นผู้ชาย !

 

 

 

 

Talk :  ตอนนี้เป็นตอนที่เขียนได้ลื่นไหลมากค่ะ  แถมยาวกว่าบทอื่นๆซะอีกแหน่ะ  คงเป็นเพราะเขียนเรื่องความสัมพันธ์ของหมีชานกับด้งน้อย  เลยเขียนแบบเกรียนได้เต็มที่  ไม่ต้องระวังเรื่องระยะห่างเหมือนตอนเขียนด้งกับพี่คุณ  บทนี้จะเป็นตอนที่เชื่อมกับเนื้อเรื่องหลัก (ฟิคชานนูนอ-Lucky)  แต่นำเสนอผ่านมุมมองตัวหลักของเรื่องนี้  ซึ่งก็คือด้งน้อยนั่นเอง 

ในที่สุดด้งน้อยก็รู้ว่าอาการแปลกๆทั้งหมดที่เกิดขึ้น  เป็นเพราะอะไร  ด้งเอ้ยนายโดนแจ็คพ็อตเจอเชื้อโรคสายพันธุ์นิชคุณเข้าไปแบบจัดเต็ม  แล้วจะทำยังไงต่อไปดีหล่ะนี่  เอาใจช่วยด้งน้อยกันด้วยนะคะ  (ปร๊าดดดด  ลงท้ายยังได้เนิร์สเซอรี่มาก  กรั๊กๆ)

 

Writer2 : Pure Wing

Comment

Comment:

Tweet

รักแรกของด้งเป็นผู้ชาย
จูบแรกของเด็กด้งก็เป็นพี่คุณนะ  

#11 By kw on 2013-07-09 13:30

บิงโก้...ในที่สุดด้งก็รู้ตัวแล้ว...
รักครั้งแรกเป็นผู้ชาย...ก็เก๋ดีออกด้ง...
อย่าไปแคร์ อิอิ เพราะ ผู้ชายที่ว่านั้น ทั้งหล่อ นิสัยดี(บางครั้ง ถ้าไม่ดาร์ก) บุญทุ่ม อีกต่างหาก...
พี่คุณ...ที่พูดว่าเป็นห่วงนี่...เริ่มรู้สึกอะไรกะด้งบ้างแล้วใช่ป่ะ...หรือแค่เป็นห่วงขาด้งเฉยๆ...
ชอบคู่แพ็คเกจจริงๆ...เหมียวกะหมีแพนด้า

#10 By DWY (103.7.57.18|110.77.136.253) on 2013-01-09 02:22

รักครั้งแรกของด้งเป็นผู้ชายยยยยย
แถมคนนั้นคือพี่คุณซ้ะด้วย และต้องเป็นพี่คุณคนเดียวเท่านั้น ! อิอิ

ด้งงรักครั้งแรกเป็นผู้ชายคือพี่คุณ
รักสุดท้ายก็ต้องเป็นพี่คุณเหมือนเดิมน้ะ โอเคป้ะ?
555555

#9 By Tumbmong on 2012-03-20 00:29

ติ๊ด.....ตะลึงรักข้ามเผ่าพันธุ์ น้องหมาพันธุ์ไทยกับลูกเจี๊ยบสัณชาติเกาหลี ความผูกพันธ์ที่มิอาจมองข้าม!

อันนี้ฮาา big smile

#8 By mama (182.52.126.131) on 2012-03-03 14:49

รู้สึกว่าเชื้อโรคนิชคุณจะแพร่เข้าสู่หัวใจแล้วหล่ะด้งเอ๊ย

เซรุ่มไหนก็ช่วยไม่ทันแล้วหล่ะ 555

#7 By Manee (27.55.3.231) on 2012-01-26 16:11

ฮาาาาา ตลกดีอะชอบ ... ตะลึงรักข้ามเผ่าพันธุ์ น้องหมาพันธุ์ไทยกับลูกเจี๊ยบสัณชาติเกาหลี ... หมีกลางกรุงโซล หมีทดลอง หมีกลายร่างเป็นอับดุล ฯลฯ

อ่านแล้วยิ้มได้ตลอดเลย ^^

ถ้าให้แนะนำว่าจะแก้ตรงไหน ก็มีคำผิดบ้างนิดๆหน่อยๆนะคะ (แต่ว่าย้อนกลับไปหาไม่เจอแหล่ว - -") ไม่ใช่ประเด็นอะไร ส่วนเนื้อเรื่อง เราเองเป็นคนชอบอ่านเรื่องที่พลอตซับซ้อน มีปมแทรกเข้ามาเรื่อยๆ จะรู้สึกว่าสนุกมาก แต่ก็อยากให้ไรเตอร์รักษาแนวทางการเขียนของตัวเองไว้ด้วย เอาใจช่วยค่ะ ^^

#2 By ~iii~ (115.87.132.159) on 2011-11-21 03:02

ในที่สุดเด็กด้งก็หาคำตอบให้ตัวเองได้แล้วสินะ คิคิ

แล้วคุณฮยองล่ะ รู้สึกตัวรึยัง ว่าคิดยังไงกะเด็กด้ง รึว่าจริงๆก็รู้ตั้งแต่แรกเจอแล้ว question

#1 By khundong (115.87.101.115) on 2011-11-19 23:40