[Fiction-KhunWoo] Destiny 2/8

posted on 16 Nov 2011 09:34 by write-sara in 2PMFanfic

Chapter 2

 

Auther : Pure Wing

Pre-Story : Lucky I’m in love

 

“อรุณสวัสดิ์อูยอง”  ผมชะงักเท้าที่กะลังก้าวพ้นประตูบ้าน  วุ้ย...อะไรมันจะซวยขนาดนี้  อุตส่าห์รีบออกจากบ้านก่อนเวลาตั้งชั่วโมง ยังจะเจออี๊ก....

“นิชคุณ  ไม่ต้องเอาผมติดรถไปด้วยก็ได้ ขอบคุณที่ช่วยผมเมื่อวาน แต่ผมดู แล ตัว เอง ได้”  ผมพูดตั้งใจเน้นคำท้ายหนักๆ ตาเดวิลหน้าเทวดาจะได้เลิกยุ่งกับผมซักที

อ่า...........แต่ผมคงคิดผิดซินะ (–“--)   เพราะนายนิชคุณได้แต่ยิ้มแล้วก็เข้ามาประคองผมขึ้นแท็กซี่ที่จอดรออยู่   เฮ้อ...นี่ผมพูดไม่รู้เรื่อง  หรือนายนี่ฟังภาษาเกาหลีไม่ออกกันแน่นะ

 

ตั้งแต่วันนั้นคุณฮยองก็คอยไปรับไปส่งผม 4 วันมาแล้ว  ถึงตอนแรกผมจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเค้า  แต่เค้าก็ดูแลผมดีมากๆเลย  คอยเตือนผมให้ทานยาตลอด  ตอนนี้ถึงขนาดเข้ามานั่งเอ้อระเหยในบ้านผมคอยช่วยพันผ้าที่ข้อเท้าให้ผมด้วยซ้ำ  แม่ผมนี่หล่ะปลื้มคุณฮยองจะแย่  อวยว่าหล่อยังงู้นยังงี้  สุภาพบุรุษหาใดปรียบ  จิตใจงามยังกะพ่อพระมาโปรด  ฟังแล้วก็แอบหมั่นไส้ไม่ได้  แต่ก็เถียงแม่ไม่ออก เพราะมันก็มีส่วนจริงบ้างนิดหน่อยอ่ะนะ     เฮ้อ...จริงๆผมว่าผมคงอิจฉาคุณฮยองมากกว่าที่เกิดมาสมบูรณ์แบบอย่างที่ผมเทียบไม่ได้เลย

 

ทุกๆวันนิชคุณจะมารอผมที่หน้าบ้าน  ขึ้นแท็กซี่ไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน  แล้วก็จะหายตัวไป  มารอรับผมอีกทีตอนเย็น  พาไปหาหมอเพื่อเช็คข้อเท้าบ้าง    แต่ผมก็แอบเห็นนะว่าช่วงกลางวันคุณฮยองจะไปนั่งเหม่อลอยอยู่แถวๆริมน้ำในมหาลัย  นั่งอยู่ได้เป็นชั่วโมงๆ เหมือนนั่งรอใครซักคน  ผมไม่รู้หรอกนะว่าฮยองเค้ารอใครอยู่  ถึงตอนนี้เราจะเริ่มสนิทกันมากขึ้น แต่ผมก็ไม่รู้ว่าควรจะถามดีรึเปล่า   ความรู้สึกผมมันบอกว่าคนที่คุณฮยองรออยู่จะต้องสำคัญมากแน่ๆ   พอคิดได้แบบนี้ทำไมผมเจ็บที่หัวใจจี๊ดๆนะ   เอ๋...หรือผมจะเป็นโรคหัวใจเนี่ย  ผมยังเด็กอยู่เลยนะ แถมยังออกกำลังกายเป็นประจำอีกด้วย  หรือเพราะผมชอบกินไก่   กินไก่มากๆจะทำให้เป็นโรคหัวใจได้รึเปล่าหว่า.....สงสัยผมต้องไปหาหมอซะแล้วหล่ะ  ช่วงนี้ผมเจ็บจี๊ดๆที่หัวใจบ่อยๆซะด้วย  อูด้งแย่แล้ววววว T^T

 

“วันนี้ลงมาช้าจังครับอูด้ง”  สรรพนามใหม่ที่นิชคุณเค้าเรียกผมหล่ะครับ  เพราะได้ยินเพื่อนๆเรียกผมแบบนี้เลยอยากจะเรียกบ้าง  มีหน้ามาบอกอีกนะว่า  ชื่อนี้ช่างเหมาะกับแก้มตุ่ยๆของผมซะจริงๆ  ชริ...คร้าบบบบพ่อคนหล่อ  หน้าเรียวเล็ก  ผมนึกบริภาษคนข้างหน้าในใจ

“นินทาอะไรพี่อีกหล่ะครับ  หรือไม่ชอบให้พี่เรียกอูด้ง  ก็พี่ชอบนี่นา พี่ว่าเหมาะกับเราดีออก  ฮ่าฮ่า”  กวนได้โล่ห์ยังงี้หล่ะครับ  นิชคุณเดวิลหน้าเทวดาของแท้  เฮ้อ...

“คุณฮยองอยากจะเรียกอะไรก็เรียกไปเถอะครับ  ถึงผมจะบอกว่าไม่ชอบ ฮยองก็เรียกอยู่ดี แล้วจะพูดทำไม”  ผมทำหน้ามุ่ยพองแก้มใส่ไปหนึ่งที  ให้รู้ว่าผมก็หงุดหงิดเป็นนะ

“โอ้ยยยย  ฮยองทำไรเนี่ย”  ผมโอดครวญพร้อมเอามือประกบแก้มทั้งสองข้าง  ก็อีตาคุณฮยองอยู่ดีๆก็มาหยิกแก้มผมเฉยเลย  ถึงผมจะโดนจับแก้มบ่อยๆ  แต่ผมก็ไม่ชอบให้คุณฮยองมาโดนแก้มผมนะ  โดนทีไรทำไมหน้าผมต้องร้อนผะผ่าวทุกที  สงสัยมือคุณฮยองต้องมีเชื้อโรคที่ไม่ถูกกะแก้มผมแน่ๆ   ยี้....เชื้อโรคนิชคุณ  อย่ามาโดนตัวผมนะ   ผมคิดพร้อมกับเบี่ยงตัวหนีเอามือถูๆแก้มเพื่อปัดเชื้อโรคนิชคุณให้หลุดไปจากแก้ม   ไม่พอตัวแพร่เชื้อโรคนิชคุณยังมีหน้ามาหัวเราะ  แล้วยังพยายามเฮดล็อคเอามือขยี้หัวผม   คราวนี้ไม่ได้ร้อนแค่หน้า แต่ใจผมยังสั่นอีกต่างหาก   แง....เกิดอะไรขึ้นกับจางอูยอง  จางอูยองติดเชื้อโรคนิชคุณเข้าแล้วใช่ไม๊เนี่ย

“พอเลยๆ....เลิกหยิกแก้มผมได้แล้ว  อ๊ะอย่ามายุ่งกะหัวผมนะ  รู้ไม๊ทรงนี้ใช้เวลาเซ็ตเป็นชั่วโมงเลยนะ”  ผมว่าพร้อมกับเอี้ยวตัวเพื่อให้หลุดจากการล็อคคอของคุณฮยอง

“โอเคๆ  ไม่ทำแล้วก็ได้”  นิชคุณว่าพร้อมชูมือขึ้นสองข้าง 

“ให้มันจริงเหอะ  เห็นพูดทีไรก็ทำทุกทีอ่ะ”  ผมพูดพร้อมจิกตาใส่ส่งไปให้หนึ่งที

“ฮ่าฮ่า....ก็นายอยากน่ารักทำไมหล่ะ  ฮ่าฮ่า”  นะ..น่ารัก...หรอ....ทำไมผมต้องหน้าร้อนกะคำว่าน่ารักของคุณฮยองด้วยนะ  ใครๆก็ชมว่าผมน่ารักตลอด  ผมยังไม่รู้สึกอะไรเลย   มันต้องเป็นเพราะเชื้อโรคนิชคุณแน่ๆ  อันตรายจริงๆ  จะมีวัคซีนรักษาไม๊เนี่ย

“พูดมากน่า  กลับกันได้แล้ว!”  ผมตัดบท  เดินนำตาเชื้อโรคนั่นไป.......

เดินยังไม่ถึงสามก้าวดี  ก็มีมือดีมาจับแขนผม  จะใครอีกหล่ะก็ตาเชื้อโรคนิชคุณนั่นหล่ะ  ว้ากกกก  อย่ามาโดนตัวได้ม๊ายยย  ผมได้แต่โอดครวญในใจ

“ข้อเท้านายยังไม่หายดี  หมอบอกว่าห้ามลงน้ำหนักมากๆ เพราะงั้นนายเกาะพี่ไปดีกว่านะ”  ผมปล่อยให้คุณฮยองประคองผมกลับไปอย่างว่าง่าย    ไม่ใช่เพราะผมเชื่อฟังเค้านะ  แต่จากที่รู้จักกันมาจนครบ 4 วันแล้วเนี่ย  ผมก็พบความจริงว่า ไม่ว่าผมจะพูดอะไรก็เถียงคนคนนี้ไม่ได้อยู่ดี  เพราะงั้นจะพยายามให้เหนื่อยเปลืองพลังงานไปทำไม   ไม่เป็นไรเดี๋ยวกลับบ้านผมจะรีบไปอาบน้ำฟอกสบู่ฆ่าเชื้อ ล้างเชื้อโรคนิชคุณที่เกาะตัวผมก็ได้  หวังว่ามันคงไม่ทำให้อาการผมกำเริบไปกว่าเดิมนะ

“เมื่อเช้าเห็นแม่นายบอกว่าจะไม่อยู่บ้านซักอาทิตย์หนึ่งนิ  งั้นนายก็ต้องอยู่คนเดียวหน่ะซิ”   รู้แล้วยังถามอีก  ผมพยักหน้าให้คนข้างๆ

“งั้นก่อนกลับบ้านเราไปหาอะไรอร่อยๆทานกันก่อนดีไหม  ซัมกยอบซอลดีไม๊ กำลังอยากกินอยู่พอดี เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง  อูด้งจะได้ไม่ต้องกลับไปต้มราเมงกินไงครับ  กินบ่อยๆมันไม่ดีนะ  สารอาหารก็ไม่มี  เดี๋ยวจะหายช้ากันเข้าไปใหญ่” 

ได้ยินว่าจะมีคนเลี้ยงของกินทำให้ผมอดตาวาว กลืนน้ำลายเอื๊อกไม่ได้   แหม่...ของฟรีใครไม่ชอบบ้างหล่ะคร้าบ

“แล้วแต่ฮยองเถอะครับ  ผมยังไงก็ได้  ถ้าฮยองอยากจะเลี้ยง  ผมก็คงไม่ขัดศรัทธาหรอก”  ผมพูดพร้อมกับทำหน้าตาเฉยๆ เหมือนไม่ใส่ใจ  เดี๋ยวเค้าจะหาว่าผมเห็นแก่กิน

“ฮ่าฮ่า...โอเค  งั้นเราไปกันเถอะ”  คุณฮยองไม่พูดอย่างเดียว  ยังเอามือมาขยี้หัวผมอีกแหน่ะ   ตาฮยองนี่ฟั่นเฟือนรึไงนะ  เมื่อกี้เพิ่งพูดแหม๊บๆว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว

 

ผมชะงักมือที่กำลังจับตะเกียบพลิกเนื้อตรงหน้า  เงยหน้าขึ้นมองเนื้อห่อผักมาเรียบร้อยที่จ่อปากผมอยู่

“เอ้า...กินซะซิ   นายป่วยต้องกินโปรตีนเยอะๆรู้ไม๊”  คะยั้นคะยอขนาดนี้ก็ต้องจำใจต้องอ้าปากรับของที่มีคนตรงหน้าประเคนให้ถึงที่   อ่อย...ห่อใหญ่โตไปไม๊คุณฮยอง  แก้มผมจะปริไม๊เนี่ย   คิดไปก็เคี้ยวตุ้ยๆพยายามย่อยเนื้อที่คุณฮยองป้อนให้หมด

“ฮยองไม่ต้องป้อนผมหรอกน่า...ไหนว่าอยากกินไง รีบๆกินซิ  ผมกินเก่งนะจะบอกให้ เดี๋ยวอูยองฟาดเรียบแล้วจะหาว่าไม่เตือน  หึหึ...” 

“ฮ่าฮ่า....กินไหวก็เต็มที่เลย  ไม่ต้องห่วงว่าพี่จะไม่อิ่มหรอกน่า”  มาอีกละไม่พูดเปล่ามือไม้ขึ้นหัวตลอด  วันนึงต้องเซ็ตผมเป็นสิบรอบก็เพราะคนนี้หล่ะ  อูยองหล่ะเซ็ง

“คุณฮยอง........ถามจริงเหอะ  ทำไมฮยองต้องมาดูแลผมขนาดนี้  จริงๆเรื่องที่ผมเจ็บตัวเนี่ย ผมทำตัวเองทั้งนั้น ฮยองไม่จำเป็นจะต้องมารับผิดชอบเลยด้วยซ้ำอ่ะ”  ผมตัดสินใจถามคำถามที่คาใจมาหลายวัน

“ฮะฮะ....หนึ่ง...เพราะพี่เป็นคนดีไง  ทนเห็นคนอื่นเจ็บตัวโดยที่ไม่ช่วยเหลือไม่ได้”   ผมทำหน้าเอือมระอา  หลงตัวเองอีกแล้วนิชคุณ  ผมเตรียมจะอ้าปากค้าน ถ้าไม่ได้ยินข้อสองของคุณฮยองซะก่อน

“สอง....เพราะนายเหมือนกับใครคนนึงมากๆ ”  คำตอบข้อสองทำเอาผมรู้สึกแปลก  ใครคนนั้น  คือคนที่ฮยองนั่งรออยู่ทุกวันใช่ไม๊  ผมยกมือขึ้นจับหน้าอกข้างซ้ายที่มันเริ่มรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา  อาการผมคงกำเริบซินะ

“และข้อสุดท้าย  อูยองทำให้พี่หัวเราะได้ตลอดเวลา อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ไม่รู้ทำไมเวลาอยู่กับนายแล้วพี่ลืมเรื่องที่ไม่สบายใจไปหมดเลย  นายนี่เป็นเหมือนวิตามินสำหรับพี่เลยนะ   สามข้อแค่นี้พอไม๊ครับ” 

คุณฮยองพูดพร้อมกับยิ้มอ่อนโยนให้ผม  ยิ้มที่ทำเอาใจที่ก่อนหน้านี้ยังเจ็บจี๊ดๆ  เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล   ความร้อนพุ่งขึ้นหน้าจนรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด  ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหน้าผมตอนนี้คงจะแดงมากแน่ๆ   มือไม้ที่กำลังย่างเนื้อทำไมช่างรู้สึกเยอะแยะจนเกะกะไปหมด  ไม่รู้จะหยิบจับอะไรดี  ไม่รู้จะทำสีหน้ายังไง  ไม่รู้ว่าผมควรจะพูดอะไรออกไปตอนนี้ไม๊    สมองผมเบลอไปหมด  ได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเอง กับความร้อนที่เห่อขึ้นหน้า   อาการพวกนี้ทำไมมันถึงเป็นเฉพาะตอนอยู่กับนิชคุณเท่านั้นนะ   ผมว่าอาการผมคงโคม่าเพราะเชื้อโรคนิชคุณซะแล้วหล่ะ

 

 

 

 

Talk :  เขียนไปเขียนมาทำไมกลายเป็นสร้างภาพให้นิชคุณกวนได้ขนาดนี้เนี่ย  ฮ่าฮ่า....แต่ต้องกะล่อนเล็กๆแบบนี้หล่ะค่ะ ถึงจะต้อนลูกเจี๊ยบได้อยู่หมัด  อิอิ......

โชคชะตาได้พลิกผันให้สองคนนี้ได้มาเจอกัน   ความบังเอิญที่โคตะระจะเหมือนหนังไทยสมัยก่อนสุดๆ  ไรเตอร์พยายามจะคิดพล็อตเจอกันครั้งแรกให้มันโรแมนซ์ลึกลับ  แต่คงไม่ได้ซินะ  มันเลยออกมาอีรอบนี้  เฮ้อ....ได้โปรดให้อภัยไรเตอร์มือใหม่หัดเขียนด้วยนะคะ  T^T

หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมนิชคุณช่างเปลี่ยนอารมณ์ได้ง่ายดายเหลือเกิน  กำลังเศร้าเรื่องโฮอยู่แท้ๆ  แต่เจอด้งก็หายเป็นปลิดทิ้งเปลี่ยนเป็นคนร่าเริงกวนประสาทเด็กด้งได้ในทันควัน  จริงๆแล้วพี่คุณไม่ได้ลืมอดีตหรอกนะคะ  ความเศร้าของนิชคุณมันอยู่ในรูปแบบของความรู้สึกผิดจนยากที่จะอภัยให้ตนเอง  ระยะเวลา 8 เดือนที่เลิกลากันไป  มันยังมีอะไรซ่อนอยู่อีกเยอะค่ะ อันนี้ต้องติดตามกันต่อไป   ส่วนเด็กด้งเนี่ยเค้ามีพลังพิเศษบางอย่างค่ะ  เหมือนที่นิชคุณว่าไว้หล่ะ  ว่าเพราะอะไรไม่รู้เวลาอยู่กับอูยองถึงได้ลืมเรื่องไม่สบายใจต่างๆไปหมด  มันเป็นพลังพิเศษที่เรียกว่าเสน่ห์อย่างนึงมั้งคะ  เสน่ห์ที่สว่างไสว  อบอุ่นเมื่ออยู่ใกล้  แค่ได้เห็นคนๆนี้ยิ้มก็รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก   

ประโยคสุดท้ายของคุณฮยอง ที่ทำเอาน้องด้งของเราเกิดอาการโคม่า  ได้แรงบันดาลใจมาจากบทความสัมภาษณ์นี้ค่ะ  อ๊ากกก  อ่านครั้งแรกเล่นเอาไรเตอร์เป็นบ้าไปเลย  น่ารักเกินไปม๊ายยย   เรียลเกินไปม๊ายยคะพี่คุณ

 

Q: สื่งที่ชอบที่ทำให้หัวใจหัวใจกระปรี้กระเปร่าคือ

นิชคุณ : อูยองครับ 
อูยอง : แปลกๆไงก็ไม่รู้แฮะ 
นิชคุณ : ไม่ๆๆๆ

DJ: หมายความว่างยังไงคะ?

นิชคุณ :อูยองซังเป็นวิตามินของ2PMไงครับ 
อูยอง  :อา งั้นหรอครับ 
นิชคุณ : เพราะเป็นวิตามินไง เลยนำความสุขมาให้พวกเรา เวลาที่เหนื่อย อูยองทำให้หายเหนื่อยครับ
อูยอง : "น่าอายจังแฮะ"

Credit : Gangkhun

อ่านแบบเต็มๆได้ที่ลิงค์นี้ค่http://www.gangkhun.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1820%3A061111-happinesskagome-taste-of-life-nichkhun&catid=2%3A2011-01-12-05-15-23

 

ตบท้ายด้วยแฟนอาร์ทน่ารักๆ  นี่คือหน้าตาวิตามินของพี่คุณ  รีดเดอร์รับไว้ซักกระปุกไม๊คะ  ㅋㅋ

(ขอบคุณเจ้าของภาพด้วยนะคะ  ไม่แน่ใจว่าได้มาจากไหน ขออภัยด้วยค่ะ)

Writer2 : Pure Wing

ปล...ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่า  ขอบคุณทุกๆความเห็นซึ่งเป็นประโยชน์มากๆเลยกับการเขียนฟิคต่อๆไปค่ะ  ขอบคุณค่า   ^.^


 


Comment

Comment:

Tweet

ขอสั่งซื้อวิตามินซีสักสิบกระปุก
แล้วก็ซื้อเชื้อโรคนิชคุณด้วย  อ๊ายยย  ห้าห้า
เหตุผลข้อสองของพี่คุณ  มันน่าตีจริงๆเลย  เช้อะๆ
อยากรู้เรื่องของโฮจังกับพี่คุณแล้วอ่าา  
ทำไมโฮจังถึงได้บอกเลิกพี่คุณ  ทั้งๆที่ยังรัก

#27 By kw on 2013-07-09 13:21

อิอิ ดูเหมือนว่า เด็กน้อยอูด้งจะโดนศรปักอกเข้าไปโดยที่ยังไม่รู้ตัวซะแล้วซิ...ถึงได้ว่าตัวเองเป็นโรคหัวใจ...ด้งเอ๋ย...คิดไปได้เนาะ...
พี่คุณไม่ได้ทำดีเพราะคิดจะเอาด้งมาแทนที่ใครใช่มั้ย...เพราะมันแทนกันไม่ได้นะ...แม้ว่าจะลักษณะเหมือนกันก็ตาม...แต่ก็คนละคนกันนะ

#22 By DWY (103.7.57.18|110.77.136.253) on 2013-01-09 02:12

อร๊ายยยยยยย เชื้อโรคนิชคุณเราะ หึหึ
โดนเข้าไปแล้วจะติดหนึบหนับถอนตัวไม่ขึ้นรักษาไม่หาย!
คู่ควรกับวิตามินจางอูยองเป็นอย่างดี 555555

ที่จริงก็อยากจะได้วิตามินอูยองสักกระปุกน้ะ
แต่ว่าขึ้นชื่อว่าเป็นวิตามินของนิชคุณแล้ว
ถ้าเอามากินเองคงได้ผลดีไม่เท่ากับนิชคุณกินเองหร่อก อิอิ

#14 By Tumbmong on 2012-03-20 00:21

ด้งน่ารักอย่างงี้เดียวพี่คุณก้อลืมโฮเองแหละเนอะ

#13 By 0430 (158.108.127.209) on 2012-03-16 15:46

อยากติดเชื้อโรคนิชคุณบ้าง อิอิ แล้ววิตามินอูยองหาซื้อได้ที้ไหนค่ะ
555

#12 By (27.55.2.236) on 2012-01-26 14:22

อุ้ยย เพิ่งเคยอ่านบทสัมภาษณ์นี้ครั้งแรก คำตอบด้งดูเขินๆ แม่ยกฟินนน 555 แล้วน้องยองก็ท่าจะชอบนะ หลังๆนี่เห็นพูดบ่อยเลยเวลาให้สัมภาษณ์ อิอิ

นอกเรื่องไปละกลับเข้าฟิคบ้าง คนน้องนี่ท่าจะไร้เดียงสาจริงๆ ซึนหนัก 555 แต่ก็ชอบพี่เค้าง่ายดายเชียวนะลูก โดนความหล่อ+ใจดีครอบงำเข้าแล้วล่ะซี้~

#5 By ~iii~ (115.87.132.159) on 2011-11-21 02:52

อยากได้เชื้อโรคนิชคุณมั่งไรมั่ง

เด็กด้งกลัวส่งต่อมาก็ได้นะ 555++

#4 By khundong (124.120.192.4) on 2011-11-16 21:50

อ๊าาา น่ารักๆ อูยองน่ารัก

แต่เชื้อโรคนิชคุณ ไม่เห็นน่ากลัวเลยอ๊าาาาา ฮ่าๆๆ

#3 By wtmg (125.25.187.167) on 2011-11-16 20:41

น่าสงสารอูด้งเหมือนกันนะที่ต้องเป็นตัวแทนของคนอื่นเนี่ย เจ็บใช่เล่นเลย
พี่คุณๆๆๆๆๆ น้องมันจะไปเหมือนคนอื่นได้ไง

#2 By jim (125.26.202.157) on 2011-11-16 10:57

น่ารักอ้ะ เชื้อโรคนิชคุณ555555555555

#1 By คนบ้า y on 2011-11-16 10:52