[Fiction-KhunWoo] Destiny 1/8

posted on 14 Nov 2011 17:50 by write-sara in 2PMFanfic

 

Author : Pure Wing
 

Pre-Story : Lucky I'm in love

 
Chapter 1 
 
 
 
บรึ๋ย..........หนาวเว้ย....อากาศก็หนาวจะแย่ยังมีลมมาอีก  นี่จะคิดจะสร้างปฏิมากรรมน้ำแข็งท่านจางอูยองเร๊อะ  เพิ่งเข้าหน้าหนาวแท้ๆ  อากาศยังเย็นได้ขนาดนี้  ถ้าไม่อยากแข็งตายต้องไปตุนเสื้อกันหนาวเพิ่มซะแล้วซิ  ผมเดินฝ่าละอองหิมะที่โปรยปรายเพื่อจะเดินกลับบ้านเหมือนทุกๆวัน 

 

 

~อ๊ะ....ผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว~  ทำไมชอบมายืนหล่อเป็นรูปปั้นหน้ามหาลัยบ่อยๆนะ  มาดักรอใครรึไงกัน  นั่นๆเดินไปหลังโรงเรียนแล้ว  ไปไหนหว่า......เอ๊ะ..แล้วนายจะไปอยากรู้อะไรกะเค้าเนี่ยอูยอง   ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ก็อดที่จะเดินตามไปดูไม่ได้  ผมไม่ใช่พวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนะ  แค่เป็นเด็กอยากรู้อยากเห็นจะได้เปิดโลกทัศน์ตัวเองต่างหากหล่ะ  (แถได้อี๊กด้งเอ้ย)

 

อยู่นั่นเอง......หลังจากที่ผมวิ่งตามนายหน้าหล่อนั่นไป  ก็เห็นเค้าไปหยุดยืนดูหญิงชายคู่นึงกำลังยืนหน้าคร่ำเครียดคุยกันตรงลานท้ายโรงเรียน    ผมเลยไปแอบยืนดูพวกเค้าอีกทีตรงมุมตึกข้างๆที่จอดรถจักรยาน   ถึงจะรู้ว่าเสียมารยาท  แต่มันอยากรู้นี่นา   ช่วงหลังเห็นนายคนนี้มาที่โรงเรียนทุกวัน  ยืนเหม่อๆซักพักก็ไป       เห็นแล้วมันกระตุ้นต่อมอยากรู้ของจางอูยองซะจริงๆ  ในเมื่อมีโอกาสจะพิสูจน์ข้อข้องใจซะที  จะพลาดได้ยังไงหล่ะ  ขอเสียมารยาทซักครั้งคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 

“เราเลิกกันเถอะ”  สั้นๆง่ายๆ แล้วชีก็เดินจากไป ทิ้งให้หนุ่มตาตี่ยืนอึ้งกิมกี่อยู่ตรงนั้น 5 วิ  แล้วก็เดินหน้ามึนจากไป   เออ..เว้ย...นี่ผมมาเห็นฉากดราม่าเข้าแล้วใช่ไม๊เนี่ย   แล้วนายหน้าหล่อนั่นมายืนดูคนเค้าเลิกกันทำไมหล่ะเนี่ย   ผมหันไปมองนายนั่น  ทำไมต้องทำหน้าเศร้าหมาหงอยเหมือนโดนบอกเลิกซะเองยังงั้นว้า.........รู้ไม๊สายตานายมันทำให้คนแอบมองรู้สึกเศร้าตามไปด้วยนะเนี่ย  

“อ๊ะ.....เฮ้ย....โอ้ยยยย”   ให้มันได้งี้ซิน่าอูยอง  แอบมองเพลิน  จนเค้าหันมาสายตาจ๊ะเอ๋กันจนได้   แล้วยังเซ่อตกใจชนรถจักรยานล้มระเนระนาดให้มันเจ็บตัวเล่นอีก  กรำจริงจริ๊ง

“นายเป็นอะไรรึเปล่า”  ไม่เป็นไรม้าง    แค่เอาก้นมาวัดพื้นนอนกอดจักรยานเล่นๆ  ชริ...ถามมาได้ เจ็บซิโว้ย...

ได้แค่คิดพูดออกไปได้ซะที่ไหนกันหล่ะ   “มะ...ไม่เป็นไรครับ”   แค่โดนเค้าจับได้ว่าแอบมองก็อายจะแย่อยู่แล้ว ยังเซ่อร์เจ็บตัวให้เค้าเห็นอีก  ผมพยายามทรงตัวขึ้น ยกจักรยานที่มันล้มทับอยู่ออกจากตัว  อ๊ะ...เจ็บแปลบๆที่ข้อเท้าแฮะ...สงสัยจะข้อเท้าแพลงแน่เลย  

หน้าตาผมมันคงฟ้องว่าอาการตรงกันข้ามกับคำพูด  พี่แกเลยยื่นมามาช่วยพยุงผมลุกขึ้น  แถมยังช่วยยกจักรยานมาตั้งให้เหมือนเดิมอีก  

“สงสัยข้อเท้าคงจะแพลงหล่ะมั้ง  ดูบวมๆนะนั่น  เกาะแขนผมไว้ซิ เด๋วจะพาไปหาหมอ”  อ่า....หน้าตาดี (เกินมนุษย์) แล้วยังมีน้ำใจอีก  ผมแอบรู้สึกละอายใจเหมือนกันนะนี่ที่ไปเสียมารยาทแอบมองเค้าอยู่ตั้งนานสองนาน   แต่ถึงจะละอายใจ ความกลัวเจ็บก็มีมากกว่า ผมเลยยื่นมือแปะเกาะแขนนายนั่นไว้  เอาน่า...ในเมื่อเค้ามีน้ำใจมาเสนอ  จางอูยองก็ต้องสนองกลับไปซะหน่อย  ไม่งั้นก็เสียน้ำใจแย่หล่ะซิ

 

 

 

 

“ข้อเท้าแพลงนิดหน่อยนะ  พยายามพักข้อเท้าอย่าลงน้ำหนักมาก ซักอาทิตย์ก็หายเป็นปกติแล้วหล่ะ”  คุณหมอแว่นขยับข้อเท้าผมไปมา  แต่ขอโทษเถอะช่วยเบามือหน่อยได้ไม๊ครับหมอ  ผมยังไม่อยากเปลี่ยนสถานะจากแพลงเป็นหักนะครับ  T^T

“อาทิตย์นึง!  ก็ซ้อมเต้นไม่ได้หน่ะซิ”  แอบบ่นพึมพำกับตัวเอง  

“หยุดเต้นอาทิตย์นึงยังดีกว่าไม่ได้เต้นตลอดชีวิตนะครับ”   แหน่ะ....หูดีจริงวุ้ย 

“ช่วงนี้ก็พยายามอย่าให้คนไข้เดินมากนักนะครับ  ทานยาที่สั่งให้ครบจะลดอาการปวดบวมลงได้บ้าง”  อ่ะเฮ้ย...จะไปบอกนายนั่นทำไมหล่ะ  ผมเป็นคนไข้นะบอกผมก็ได้ 

“เอ่อ...เค้าไม่ใช่..................”

“ครับคุณหมอ  ผมจะดูแลตามที่คุณหมอสั่งอย่างดีครับ”   เอา...เอาเข้าไป...ฟังคนอื่นพูดให้จบก่อนได้ไม๊เนี่ย

“เดี๋ยวหมอจะพันผ้าให้นะครับ จะช่วยให้ข้อเท้าไม่ขยับมากเกินไป  เวลาจะพันให้คนไข้ก็อย่าพันแน่นหรือหลวมมากเกินไปนะครับ”   หมอแว่นยังคงสั่งความต่อไป   นายนั่นก็พยักหน้าหงึกหงัก   เอ่อ....ช่วยสนใจผมหน่อยได้ไม๊ครับ  บอกผมก็ได้นะผมดูแลตัวเองได้ ไม่ใช่เด็กห้าขวบ  ไม่ต้องการผู้ปกครองมาดูแล    ผมได้แต่มองหมอแว่นที นายหน้าหล่อที

 

 

“นายชื่ออะไร”  บทสนทนาแรกหลังจากเค้าลากผมขึ้นแท็กซี่และถามทางไปบ้านผม

“จางอูยอง   แล้วคุณหล่ะถามชื่อคนอื่นไม่คิดจะแนะนำตัวก่อนรึไง” ผมพองแก้ม ตวัดหางตาไปมองคนข้างๆ รู้สึกหงุดหงิดเล็กๆ  ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องขัดใจนะ  แอบดูชาวบ้านก็ไม่สำเร็จ  แถมยังเจ็บตัวกลับมาเป็นของแถม  แล้วยังโดนหมอกะอีตาคนข้างๆทำราวกับผมเป็นเด็กห้าขวบอีก 

“หึ..หึ....”  จี๊ดครับจี๊ด  มีอะไรน่าขำนักรึไงอีตานี่ ท่าจะประสาท ผมค้อนขวับไปอีกรอบ

“นิชคุณ  ถ้าเรียกยากนักเรียก นิกคุณก็ได้ตามสะดวก”  ผมรู้สึกตะหงิดๆไม่ถูกชะตาหมอนี่ชอบกล  กวนประสาทชะมัด ทำไมต้องทำหน้ากรุ้มกริ่มอมยิ้มตลอดเวลาด้วยนะ  ผมจิ๊ปากด้วยอารมณ์กรุ่นๆในใจ

“อ๊ะ...จอดตรงนั้นแหล่ะครับ”  ผมยื่นหน้า ไปบอกพี่แท็กซี่  กำลังจะหยิบเงินมาจ่ายก็โดนคนข้างตัวจับมือผมไว้ซะก่อน

“ไม่เป็นไรเด๋วชั้นจ่ายเอง  ชั้นเป็นสาเหตุให้นายเจ็บตัวนี่นา”

“อ่า..จริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่เพราะคุณหรอก  ผมซุ่มซ่ามเองต่างหาก  แค่ช่วยออกค่ารักษาพยาบาลให้ก็ขอบคุณมากแล้ว  ผมจ่ายเองดีกว่าครับ”  ถึงผมจะไม่ชอบขี้หน้านายนี่  แต่ก็ต้องยอมรับว่าเรื่องมันเกิดเพราะผมเจ๋อเอง จะให้เอาเปรียบคนอื่นได้ยังไงกัน

“ไม่เป็นไร  ถือซะว่าให้นายติดรถมาด้วย เพราะบ้านชั้นก็อยู่ถัดจากนี่ไปบล็อคเดียว  เอ๋...  ว่าแต่บ้านชั้นกะนายอยู่ใกล้ๆกันเลย”  นิชคุณพูดพร้อมทำหน้าครุ่นคิด ตามมาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ อย่างที่ผมเห็นแล้วรู้สึกหมั่นไส้อยากจะควักลูกตาออกมาจริงๆให้ตายเหอะ  ยิ่งได้ยินประโยคถัดไปที่นายนี่พูด  ยิ่งอยากจะจับมาบีบคอชะมัด

“เอ....บ้านเราอยู่ใกล้กัน  วันนี้นายก็แอบตามมาดูชั้นจนบาดเจ็บ   นายชอบชั้นหรอ?”    โอ้ว....พระเจ้า....ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าอะไรนะ   หน้าตา Angle นิสัย Devil ชัดๆนายนี่   ผมโมโหจนควันออกหูหน้าร้อนไปหมด  ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกะนายคนนี้ต่อไปแม้แต่วินาทีเดียว  จึงได้แต่ตวัดหางตาใส่พร้อมกัดปากระงับคำที่อยากจะตอบโต้กลับไป  นับหนึ่งถึงสิบให้ใจเย็นลง   คิดในใจว่ายังไงเค้าก็มีน้ำใจช่วยเหลือ   เลยได้แต่เดินลงจากรถปิดประตูดังปัง    จ้ำอ้าวเดินเข้าบ้านโดยไม่เหลียวหลังมอง  แต่ก็ไม่วายได้ยินเสียงนายเดวิลลอยไล่หลังมา

“พรุ่งนี้ชั้นจะมารอรับหน้าบ้านนะ”   ผมหมุนตัวกลับกะจะบอกว่าไม่ต้อง  “ไม่มีแต่  ชั้นรับปากคุณหมอไว้แล้ว แล้วยังไงชั้นก็ต้องไปมหาลัยนายอยู่ดี  ถือว่ารับนายติดรถไปด้วยไม่เสียหายอะไรนี่”   พูดจบแท็กซี่ก็ค่อยๆแล่นออกจากหน้าบ้านไป  โดยที่ผมยังไม่ได้พูดอะไรซักคำ   โอ้ยยย....เป็นมนุษย์อยู่ดีๆไม่น่าไปสอดรู้เรื่องของเดวิลอย่างนายเลยนิชคุณ  ซวยชะมัด!

 

 

 

 

 

Talk :  ขอฝากฟิคเรื่องแรกในชีวิตด้วยนะคะรีดเดอร์ทุกท่าน  เป็นฟิคแห่งสัญญา(ใจ)ของไรเตอร์หนึ่งและไรเตอร์สอง  ในเมื่อรับปากไว้แล้วก็ต้องพยายามเข็นออกมาให้ได้  ฮ่าฮ่า...... ปกติเคยเป็นแต่รีดเดอร์ ไม่เคยได้เขียนอะไรออกมาเป็นชิ้นเป็นอันเลยซักเรื่อง  พอได้มาเขียนฟิคเรื่องนี้ ทำให้ไรเตอร์รู้ว่าตัวเองเป็นคนสมาธิสั้น ไขว้เขวได้ง่ายมากค่ะ  โดยเฉพาะเวลาถูกหนุ่มๆล่อลวงเนี่ย  กู่ไม่กลับกันเลยทีเดียว  ฮ่ะฮ่า   เช่น  แต่งฟิคได้ 2 ย่อหน้า กลับไปเช็คข่าวเด็กบ่ายในเฟสบุ๊ค  อุ๊ย Pref ออกมาใหม่ยังไม่ได้ดูเลย  กรี๊ดดด  หล่อที่สุดในสามโลก  อ๊ะ...คลิปข้างๆนั่นน่าสนใจดีแฮะ   อ๊ากกกก น่ารักฝุดๆอ่า...โอ๊ะ OPV นี้ทำได้สุดยอดมาก  อารมณ์จิ้นกระจาย  แอร๊ย....ดูแล้วอยากจะย้อนกลับไปดูรายการนู้นจังเลย  ขอไปส่องฉากชวนจิ้นที่เห็นใน OPV หน่อยเถอะ...........บลา  บลา บลา  

เนี่ยแหล่ะค่ะเหตุผลที่บอกว่าไรเตอร์เป็นคนสมาธิสั๊นสั้นที่สุด  ฟิคเรื่องนี้เลยใช้เวลาในการแต่งนานมว๊ากกกกก  ลำบากถึงไรเตอร์หนึ่งต้องทวงแล้วทวงอีก  กรั๊กๆ

เรื่องนี้เป็น Side story ของฟิคชานนูนอ –Lucky นะคะ  เพราะฉะนั้นให้ได้อรรถรสในการอ่าน ควรจะย้อนกลับไปอ่านเรื่อง Lucky ก่อนจะเข้าใจมากยิ่งขึ้นค่ะ ^^  เนื่องจากเป็นฟิคคู่ขนานของฟิคหลัก  ทำให้แต่งยากพอสมควร  ตอนอ่าน Lucky จบ ก็มานั่งคิดว่า  เอาละเว้ย....จะแก้ภาพพจน์ให้แองเจิลคุณยังไงดีฟะเนี่ย  ทำให้นุ๊งโฮเสียใจซะขนาดนั้น   เป็นโจทย์ใหญ่ของไรเตอร์เลยทีเดียว ว่าจะแก้ปมเรื่องนี้ยังไง  ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปนะคะ  อิอิ

เมนท์ไม่เมนท์ไม่ว่ากันค่ะ  ไรเตอร์เข้าใจ  แต่ถ้าเมนท์ด้วยก็จะขอบคุณมากเลย อิอิ  จะได้รู้ว่าควรปรับปรุงตรงไหน และไม่ว่าจะเม้นท์สั้นหรือยาวมันก็เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์มากๆเลยค่ะ  อย่างน้อยก็รู้ว่าฟิคเรามีคนเข้ามาอ่านด้วยนะ(เว้ยเฮ้ย)  ฮ่าฮ่า

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมชมค่า ^.^

 

Writer2 : Pure Wing

Comment

Comment:

Tweet

อยากรู้เหมือนกันว่าเลิกกันทำไม
พี่คุณกับนูนออ่าาา  นูนอโดนผู้หญิงบอกเลิกสินะ
ด้งอ่าาา...พรุ่งนี้อย่าลืมนัดที่พี่คุณนัดไว้ล่ะ  คิคิ
เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นะ  ติดตามอยู่ๆ
เข้าอารมณ์ที่ทำให้ไรเตอร์ไขว้เขวเลย
เพราะเป็นเหมือนกัน  ว่าจะดูแค่แปปเดียว
แต่ทำไมมันทำไม่ได้ก็ไม่รู้ surprised smile

#18 By kw on 2013-07-09 13:02

ด้งเอ๋ย...อยากรู้จนได้เรื่อง...
แอบฮาที่พี่คุณบอกว่าเป็นต้นเหตุให้ด้งเท้าแพลง
เพราะสนใจอยากรู้เรื่องพี่คุณมากไปซินะ...เลยเป็นแบบนี้ แล้วการแถนี่ เป็นที่ หนึ่ง จริง ด้ง ...
พี่คุณไปแอบดูใครอ่ะ...โฮเหรอ
ยังรักโฮอยู่อีกเหรอ...หรือว่าแค่เป็นห่วง
ลักษณะเหมือนจะเศร้าๆด้วยอ่ะ...
แต่หลังจากนี้ไม่น่าจะเศร้าแล้วนะ...เจอเด็กจอมแถเข้าไป...ชีวิตคงมีสีสันขึ้นเยอะ 555

#17 By DWY (103.7.57.18|110.77.136.253) on 2013-01-09 02:03

อ๊ากกก เพิ่งมาเจอบล็อคนี้
แต่งให้คุณฮยองกับน้องยองน่ารักมากอะ

#16 By bbabywoo (103.7.57.18|124.122.208.109) on 2012-11-23 19:53

เอาแล้ววววววๆ นี่คงจะเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่คุณต้องหมดรักโฮล่ะมั้งเนี่ย
แบบว่าชะตากำหนดมาไว้แล้วว่าให้จบกับอิกคน มาเจอตัวจริงของชีวิตแทน
แอร๊ยยยยยยย -////-

ขอบคุณค่า

#15 By Tumbmong on 2012-03-20 00:04

โอ๊ยยย คุนนี่ จะดีไปไหน หล่อ แถมจะมาดูแลเด็กด้งด้ง

ติดตามค่ะ^0^

#14 By mama (182.52.126.131) on 2012-03-03 14:23

จะแก้ตัวให้ยังงัย ในเมื่อคุนนี่ดูแอบเจ้าชู้ตัวพ่อขนาดนี้ แต่ชอบดาร์คคุณอ่ะ

#13 By Manee (27.55.2.236) on 2012-01-26 13:31

ฟิคเรื่องแรกแต่ว่าภาษาดีนะคะเนี่ย ^^ อ่านไม่สะดุด น่าอ่าน จะคอยติดตามไปเรื่อยๆค่ะ

#5 By ~iii~ (115.87.132.159) on 2011-11-21 02:34

ซุ่มซ่ามแถมแถเก่งอีกนะด้งเอ๊ย55
ไปแอบดูคนอื่นเค้าเป็นทอดๆแบบนี้ อิอิ
เอรึว่าแอบชอบนายหน้าหล่อเนี่ยด้ง
ที่พี่คุณไปแอบตามดูนี่เป็นเพราะรู้สึกผิดใช่มั้ย
เออยากรู้จุดเปลี่ยนเร็วๆจัง

ขอบคุณค่ะ^^

#4 By Yukisho (223.205.143.48) on 2011-11-15 22:24

หืม..นิชคุณ ตามไปดูใคร ดูจากทอล์กก็คงจะเป็นชานนูนอสินะ

ยังไม่เก็ตเรื่องเท่าไร สงสัยต้องไปอ่าน Lucky ที่ไรเตอร์แนะนำซะแล้วล่ะมั้ง

เผื่อจะได้อรรถรสมากขึ้น จะได้รู้ที่มาที่ไปขึ้นมาอีกนิด หุหุ

ถ้าให้เดาไปก่อน นิชคุณคงจะเป็น.... ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวหน้าแตก 555++

เอาเป็นว่ารออ่านตอนต่อไปดีกว่า แล้วค่อยมาดูกันว่าเดาถูกรึเปล่า

#3 By khundong (124.120.245.209) on 2011-11-14 22:49

เขียนครั้งแรกหรอคะ
เขียนดีเลยนะเนี่ย
โครงเรื่องน่าสนใจ
ว่าแต่พี่คุณเศร้าอยู่แล้วไง๋เจอเด็กด้งเข้าไปแล้วลืมโศกเลยหรอ?????

#2 By jim (125.26.203.212) on 2011-11-14 22:25

ว้ากกก....นั่งพิมพ์แทบตาย บทแรกนี่ใช้เวลาคิดนานมว๊ากกก ลบแล้วแก้ไปสามรอบ ทำไมลงแล้วมันสั้นยังงี้อ่า T^T

Talk ยาวเท่ากับครึ่งหน้าของบทแรก Y^Y

#1 By 2PM FanFic on 2011-11-14 18:02