2PM FanFic

คืนที่ 3

สามอาทิตย์....สามอาทิตย์แล้วที่คนคนนั้นหายไปไม่เคยมาให้เห็นอีกเลย  แทคยอนนายหายไปไหน นายไม่รู้หรือไงว่าฉัน.....คิดถึง   นายโผล่เข้ามาทำให้ฉันปั่นป่วน แล้วนายก็หายไปแบบนี้น่ะเหรอ นายต้องการอะไรกันแน่.....

คิมจุนซูนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิมในผับแห่งเดิม เขามาที่นี่ติดกันหลายอาทิตย์ เพียงเพื่อหวังว่าจะได้พบกับใครคนนั้นเข้าสักวัน แต่ดูเหมือนว่าคนคนนั้นจะอันตรธานหายไปจากชีวิตเขาอย่างง่ายดาย  เหมือนตอนที่เข้ามาอย่างง่ายดายเช่นกัน

“เฮ้ จุนซูไม่ดื่มหน่อยเหรอ”  เพื่อนในกลุ่มที่มาเที่ยวด้วยกันเอ่ยชวนพร้อมส่งแก้วเหล้ามาให้ แต่จุนซูกลับส่ายหน้าปฎิเสธ ก่อนออกปากบอกลา

“เดี๋ยววันนี้ชั้นกลับก่อนนะ ไปละ”  จุนซูพูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกมา

“อ้าว เฮ้ย รีบไปไหนวะ” เพื่อนเอ่ยปากรั้งแต่เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นโบกลาก่อนเดินออกจากผับ มาขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน

คิมจุนซูไขกุญแจเข้าห้อง ก่อนจะปิดประตูตามหลัง  ใครบางคนที่แอบเงี่ยหูฟังเสียงประตู เดินมาที่หน้าห้องของจุนซู เงื้อมมืออยากจะเคาะ แต่ทำได้เพียงวางทาบมือหนานั้นลงไปก่อนจะผละกลับเข้าห้องของตัวเอง

แทคยอนเดินกลับเข้ามาที่ห้องของตัวเอง ทรุดนั่งลงที่โซฟาก่อนเอนกายลงเอามือก่ายหน้าผาก คิดถึงใครบางคนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ห่างกันแค่กำแพงกั้น แต่เขาไม่อาจไขว่คว้ามาได้

ครั้งแรกที่เห็นจุนซู คือวันที่เขาย้ายของเข้ามาที่อพาร์ตเมนท์แห่งนี้ คนที่ส่งรอยยิ้มให้เขาในลิฟต์ตัวนั้น คนที่ทำให้หัวใจเขาสั่นเพียงแค่เห็นรอยยิ้มนั้น แม้เจ้าตัวจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ห้องข้างๆกัน แต่เขาเองกลับจำจุนซูได้อย่างขึ้นใจ

ทุกครั้งที่เห็น จุนซูจะมีรอยยิ้มอยู่บนหน้าเสมอ  ยิ้มให้กับทุกคน  ความอ่อนโยนและใจดี ยิ่งทำให้เขาประทับใจและแปรเปลี่ยนเป็นความรักโดยไม่รู้ตัว  เขาเหมือนคนบ้าที่เฝ้าแอบมองตามใครคนนั้นอยู่เสมอ

เขากับจุนซูเรียนมหาลัยเดียวกัน แต่ว่าคนละคณะ จุนซูดังพอสมควรในหมู่นักศึกษาด้วยกัน   พอเขารู้จากเพื่อนว่าจุนซูชอบไปเที่ยวที่ผับแห่งนั้น ก็อดเผลอใจที่จะตามไปแอบดูไม่ได้ ทุกครั้งเขาจะแค่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ มองดูจุนซูเดินออกจากผับไปกับเพื่อนๆ

แต่คืนนั้นคืนที่จุนซูเมาและเขาช่วยพากลับมา แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพราะคนคนนั้นเมาจนขาดสติ แต่เขาก็ยังอดรู้สึกดีกับรสสัมผัสนั้นไม่ได้  อยากคิดที่จะสานต่อความสัมพันธ์ให้มันเป็นเรื่องเป็นราวถึงได้ไปนั่งรอที่ผับ  แต่สุดท้ายเขาเองกลับทำมันพังเพียงเพราะความหึงหวงบ้าบอของตัวเอง จุนซูจะรู้สึกแย่แค่ไหนกันกับการกระทำบ้าๆนั่น  เขาไม่คู่ควรกับจุนซูเลยซักนิด ไม่เลยสักนิด เข้ามันบ้า

แทคยอนนอนมองเพดานปล่อยความคิดให้ฟุ้งซ่านถึงเรื่องราวของคนที่ห่างกันแค่กำแพงกั้น แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ทำได้แต่หลบหน้า เพราะรู้สึกว่าตัวเองทำผิดกับใครคนนั้นอย่างไม่น่าให้อภัย  ดวงตาที่ใครหลายๆคนบอกว่าดุแสนดุ ตอนนี้กลับมาน้ำตาริ้นอยู่ที่ขอบตา

คิมจุนซูที่กลับเข้าห้องของตัวเองล้มตัวนอนขดอยู่บนเตียงนอนหนานุ่ม  อดไม่ได้ที่จะคิดถึงใครบางคนที่เข้ามาเพียงชั่วข้ามคืนแต่มอบความหวานไหวอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน และก็จากไปทิ้งไว้แต่ความรู้สึกสับสน

แทคยอนนายหายไปไหนของนายกันแน่นะ แล้วฉันจะไปตามหานายได้ที่ไหน นายหลบหน้าฉันทำไม หรือนายไม่ต้องการฉันแล้ว  เรื่องคืนนั้นมันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของนายอย่างงั้นหรอกเหรอ แทคยอนนายต้องกลับมาคุยกับฉันให้รู้เรื่องนะ

คิมจุนซูนอนกอดตัวเองอยู่ภายใต้ผ้าห่มอุ่น  ผ้าห่มหนานุ่มแต่กลับไม่รู้สึกอุ่นและหลับสบายเหมือนอ้อมกอดของใครบางคนที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้ง  ขอบตาหวานมีหยดน้ำซึมชื้นเมื่อคิดถึงใครอีกคน

“จุนซู วันนี้ไปเที่ยวเปล่า”  หลังเลิกเรียนเพื่อนกลุ่มเดิมเอ่ยปากชวนจุนซูออกเที่ยวเหมือนเคย แต่คราวนี้เจ้าตัวกลับส่ายหน้าก่อนจะขอตัวแยกกลับบ้าน

ประตูลิฟต์อพาร์ตเมนท์เปิดออก จุนซูล้วงหยิบกุญแจเตรียมจะไขประตูห้อง แต่พลันสายตาก็มองเห็นใครบางคนกำลังยืนไขกุญแจห้องอยู่ข้างๆห้องของเขา  สายตาหม่นหมองมีแววยินดีฉายชัดออกมา ไวเท่าความคิดสองขาก็พาเจ้าของร่างวิ่งมายืนอยู่ข้างๆใครคนนั้น

“แทคยอน”  เสียงที่เปล่งออกไปเรียกให้ใครอีกคนหันกลับมาตามต้นเสียง ก่อนจะคนถูกเรียกชื่อจะชะงักอย่างทำอะไรไม่ถูก ทำได้เพียงก้มหน้าหลบสายตาโดยไม่พูดอะไร

“นายหายไปไหนมา” เสียงถามมีแววตัดพ้อ เรียกให้อีกฝ่ายที่ยืนก้มหน้าเงยขึ้นมาสบกับนัยน์ตาหวานซึ้งที่เจ้าของคำถามส่งมาให้

“ฉัน......”  แทคยอนที่ไม่คาดคิดว่าปฎิกิริยาของคนตรงหน้าจะเป็นแบบนี้ ได้แต่ตอบตะกุกตะกัก ลมหายใจติดขัดเพราะสายตาที่อีกฝ่ายส่งมาให้

“ช่างเถอะ ว่าแต่นายมาทำอะไรที่ห้องนี้ นายอยู่ที่นี่เหรอ” จุนซูเอียงคอมองรอคอยคำตอบ ซึ่งอีกฝ่ายทำได้เพียงพยักหน้ารับ

“ฉันนี่โง่จริงๆเลย นายอยู่ใกล้แค่นี้แต่ฉันกลับไม่รู้ ฮ่ะๆๆ” เสียงหวานเอ่ยล้อเหมือนจะหัวเราะ แต่สุดท้ายน้ำตากลับไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

“จุนซู” แทคยอนที่เห็นน้ำตาของอีกฝ่ายไหลลงมา เอื้อมมือไปจับยึดไหล่ทั้งสองข้างของคนตรงหน้าเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด  กอดที่เขาอยากจะมอบให้กับคนคนนี้เสียเหลือเกิน

“ฮึก ฮึก ฮือ นายหายไปไหนมา ฮือ ฮือ” จุนซูร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดนั้น มือเรียวทุบอยู่ที่หลังของแทคยอน

“ฉันอยากเจอนาย ฉันรอจะเจอนายทุกวัน แต่นายก็ไม่มา ไอ้คนบ้า” เสียงหวานยังคงตัดพ้อคนใจร้ายตรงหน้า น้ำตาซึมชื้นเข้าไปในเสื้อของแทคยอน

“นาย...อยากเจอฉันงั้นเหรอ นายไม่ได้เกลียดฉันแล้วหรอกเหรอ” แทคยอนชะงักเพราะคำพูดของจุนซูก่อนจะเอ่ยถามออกมา

“ไอ้คนบ้า ถ้าฉันเกลียดนายฉันจะรอนายทำไม ฮึก ฮืออ” จุนซูตอบไปสะอื้นไปในอ้อมกอดนั้น ซึ่งคำตอบนั้นเรียกรอยยิ้มกว้างของคนใจร้ายให้คลี่ออกจนตายิบหยี

“โอ๋ๆๆ ไม่ร้องแล้วนะ ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่หายหน้าไปไหนอีก” แทคยอนลูบหลังลูบไหล่ปลอบใจคนในอ้อมกอดให้หยุดร้องไห้

“ถ้านายไม่หยุดฉันจูบจริงๆด้วย” เมื่ออีกฝ่ายยังคงไม่หยุดสะอื้น แทคยอนเลยแกล้งส่งไม้ตายออกไป ซึ่งคนที่กำลังร้องไห้อยู่ถึงกับหยุดร้องไห้ ก่อนจะรู้ตัวพยายามผละออกจากอ้อมกอดของแทคยอน แต่อีกฝ่ายกลับยึดไว้แน่น

“ฉันขอโทษนะจุนซู ฉันคิดว่านายจะเกลียดฉันซะแล้ว ฉันก็เลย....”

“นายก็เลยหลบหน้าฉันงั้นสิ” เสียงหวานเอ่ยสะบัด ซึ่งอีกฝ่ายเพียงแต่พยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มวิบวับไม่เหมือนแทคยอนคนเดิมซักนิด

“นายจะยกโทษให้ฉันได้ไหม เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ”  แทคยอนกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้า

“ไม่” คิมจุนซูเอ่ยตอบก่อนจะผละออกมาจากอ้อมกอดนั้น  ส่งผลให้แทคยอนหน้าหมองลงไปอีกหน 

“ไม่ยกโทษให้จนกว่านายจะให้ฉันลงโทษ”  จุนซูเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เรียกให้แทคยอนเผยรอยยิ้มกว้าง รีบพยักหน้ารับ

“นายจะต่อย จะด่า หรืออะไรก็ได้”

“นายแน่ใจนะ” จุนซูส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไปให้ ก่อนจะถูหมัดข้างขวาเข้ากับมือซ้าย ก่อนจะเงื้อมือขึ้นพร้อมต่อย ส่งผลให้แทคยอนหลับตารอรับหมัดจากคนหน้าหวานที่เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าหมัดจะหวานเหมือนหน้าแค่ไหน

จุนซูปล่อยหมัดขวาออกไป แต่สุดท้ายหมัดนั้นก็คลายออก และใช้มันคว้าคอของคนตรงหน้าให้โน้มลงมาก่อนที่คนลงโทษจะมอบบทลงโทษเป็นจูบแสนหวานให้กับนักโทษของตัวเอง

End.

Talk : ตอนจบ สั้นม๊ากกกกสินะคะ ฮ่ะๆๆ

แว่บมาด้นต่อให้จบก่อนที่อาจจะต้องลาหน้าจอไปหลายวัน

เอาหวานๆแบบพอเป็นกระษัยแล้วกันนะคะสำหรับตอนนี้ อิอิ

ไม่งั้นเลือดคงเต็มหน้าบ้านแน่ๆ ฮร่าๆๆๆ

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านนะคะ

“เพียงแวะเข้ามาชมเราก็นิยมคุณในใจ” ß สโลแกนร้านไหนหนาคุ้นๆ หุหุ