[Fiction-ChanNuneo] Angel ch.4/?

posted on 19 Oct 2011 11:15 by write-sara in 2PMFanfic

ตอนที่ 4 ผู้พิทักษ์


 

ขณะที่อีจุนโฮกำลังนั่งกินข้าวกลางวันอยู่ที่โรงอาหาร ก็รู้สึกได้ถึงเงาที่พาดมาจากด้านหน้า พอเงยหน้าขึ้นมาอีจุนโฮก็แทบหงายหลังตกเก้าอี้ เพราะว่าคนตัวใหญ่ที่เค้าทิ้งไว้ที่บ้านเมื่อเช้าตอนนี้มายืนฉีกยิ้มอยู่ตรงหน้า แถมยังมีเจ้าจองกัมเกาะหลังมาด้วยอีกตัว แล้วโดยไม่ต้องเชื้อเชิญเจ้ายักษ์ฮวางชานซองก็พาตัวเองลงมานั่งอยู่ตรงข้ามกับอีจุนโฮเป็นที่เรียบร้อย โดยที่เจ้าจองกัมก็กระโดดลงไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวข้างๆอย่างรู้หน้าที่

“นาย...มาที่นี่ได้ยังไง” เค้าเองก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าเค้าเรียนอยู่ที่ไหน

“อ๋อ จองกัมบอกชั้นนะ”  เทพฮวางตอบพร้อมกับหันไปลูบหัวของจองกัม ส่วนอีจุนโฮทำหน้าไม่ถูกไปแล้วเวลานี้  “จองกัมบอกงั้นเหรอ??”   เทพฮวางพยักหน้าหงึกหงัก พร้อมกับมองไปรอบๆโรงอาหารด้วยความสนใจ

“ที่นี่มีอาหารเต็มไปหมดเลย ข้าหิว เจ้ามีอะไรให้ข้ากินมั่ง”  เทพฮวางมองมาที่อีจุนโฮพร้อมส่งรอยยิ้มประจบมาให้   อีจุนโฮถึงขั้นต้องนั่งเกาหัวแกรกๆ  เพราะงงกับคนที่บอกว่าตัวเองเป็นเทพ แต่กิริยาอาการแต่ละอย่างนี่มันไม่เห็นจะเหมือนเทพตรงไหนเลย เทพเค้าไม่อิ่มทิพย์กันรึไงล่ะ เฮ่อ

“เดี๋ยวชั้นไปสั่งรามยอนมาให้นายละกัน แบบเยอะพิเศษ นั่งรออยู่นี่อย่าไปไหนล่ะ” อีจุนโฮลุกเดินออกไปซื้อรามยอนพร้อม ต๊อกโบกี และไก่ทอด มาให้ฮวางชานซองกับจองกัม  พอได้ของกิน ทั้งคนทั้งแมวก็ก้มหน้าก้มตากินโดยไม่ได้สนใจอะไรอีก ไม่ถึง 3 นาที อาหารทุกอย่างตรงหน้าก็ถูกกำจัดเรียบ

 

“เอาล่ะ นายตามชั้นมาที่นี่ทำไม”  พออาหารที่ซื้อมาหมดลง อีจุนโฮก็เริ่มต้นซักถามฮวางชานซองทันที

“ข้าเบื่อน่ะ เลยให้จองกัมพามาหาเจ้า อ้อ เจ้ากลับไปก่อนนะจองกัม เดี๋ยวเย็นนี้เจอกันที่บ้าน”  ฮวางชานซองหันไปพูดกับแมวจองกัม ซึ่งเจ้าแมวน้อยก็พยักหน้า ก่อนจะหันหลังกระโดดผลุงออกไป ‘พยักหน้า แมวพยักหน้า นี่เค้า อีจุนโฮตาฝาดไปรึป่าว’ 

“เฮ้ยๆ แล้วนั่นจองกัมจะไปไหน นายพูดเหมือนมันจะกลับบ้านเองถูกอย่างงั้นแหละ” อีจุนโฮรีบถามขึ้นทันทีด้วยความเป็นห่วงเจ้าแมวน้อย

“จองกัมน่ะฉลาดกว่าเจ้าซะอีก กลับถูกอยู่แล้วน่า” ฮวางชานซองหันมาตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร

ก็แหงล่ะนะ ถ้าขนาดมานี่จองกัมยังเป็นคนพาเจ้านี่มาหาเค้าได้ แค่นี้คงจะกลับบ้านเองได้หรอก นี่เค้าอีจุนโฮต้องมาเจอกันคนประหลาดอะไรกันเนี่ย 

“แล้วทำไมนายไม่กลับไปพร้อมกับจองกัมล่ะ”  อีจุนโฮเลิกสนใจกับความประหลาดของเจ้าแมวที่เพิ่งกระโดดไปเมื่อกี๊กลับมาสนใจคนตรงหน้าต่อ

“ข้ามาคิดๆดูแล้ว เจ้าเป็นคนช่วยพาข้าให้รอดพ้นจากความหนาวเหน็บ เจ้าให้ที่พัก เจ้าทำอาหารให้ข้า เพราะฉะนั้นเจ้าก็คือผู้มีพระคุณของข้า ข้าก็เลยจะตอบแทนเจ้า”

“ตอบแทนยังไง ด้วยการมาให้ชั้นเลี้ยงรามยอนนายเนี่ยเหรอ”

“ข้าจะมาเป็นผู้พิทักษ์ให้เจ้าเอง”

แค่ก แค่ก แค่ก อีจุนโฮที่กำลังยกน้ำแตงโมปั่นขึ้นดื่มถึงกับสำลักเมื่อเจ้าเทพฮวางพูดจบประโยค

“ผู้พิทักษ์?? บอดี้การ์ดอ่ะนะ ไม่ต้องๆ ชั้นดูแลตัวเองได้ ขอบใจมาก” อีจุนโฮรีบโบกมือปฎิเสธเป็นพัลวัน

“ข้าไม่ได้มาขออนุญาตเจ้าซักหน่อย” เทพฮวางชักสีหน้าเข้าใส่อีจุนโฮ ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจนั่งจุ้มปุ้กอยู่ตรงหน้าต่อไป ไม่มีทีท่าจะย้ายก้นไปไหน

อีจุนโฮเองได้แต่ถอนหายใจ เพราะก็ไม่รู้จะไล่เจ้ายักษ์ข้างหน้านี่ได้ยังไงเหมือนกัน

หลังจากกินอิ่ม อีจุนโฮยกนาฬิกาขึ้นดู ก่อนจะหันไปบอกกับฮวางชานซอง “เดี๋ยวชั้นมีเรียน นายเข้าไปกับชั้นไม่ได้หรอก กลับบ้านไปก่อนแล้วกันนะ” พูดจบอีจุนโฮก็รีบลุกออกไป ปล่อยให้เทพฮวางนั่งอยู่ที่โรงอาหารเพียงลำพัง

 

“หมอนั่นจะกลับบ้านถูกรึป่าวน๊า??” พอเดินเข้าห้องเรียนมาแล้วถึงได้นึกขึ้นได้ว่าหมอนั่นดูท่าจะไม่คุ้นเคยกับถนนหนทางแถวนี้เท่าไหร่  “แต่คงไม่หลงหรอกมั๊ง ช่างเถอะ”

 

หลังจบชั่วโมงเรียน อีจุนโฮรีบเก็บข้าวของออกจากห้องเรียน  เพราะก็นึกห่วงคนตัวโตที่ดูๆไปแล้วคล้ายจะอายุแค่ 5 ขวบขึ้นมาตะหงิดๆ “ป่านนี้คงกลับไปนอนเล่นกับจองกัมที่บ้านแล้วล่ะมั๊ง” อีจุนโฮบ่นกับตัวเองถึงเจ้ายักษ์ที่บ้านก่อนจะรีบเดินออกจากมหาลัย แต่ขณะที่กำลังจะข้ามถนนนั่นเอง

ปรี๊นนนนนนนนน ปรี๊นนนนนนนนนน   เสียงแตรรถยนต์บีบมาจากด้านข้าง พออีจุนโฮหันไปก็เห็นรถยนต์คันนึงกำลังแล่นเข้ามา แต่เค้าก้าวขาไม่ออก อีจุนโฮหลับตารอรับความเจ็บที่จะเกิดขึ้น แล้วชั่วพริบตานั้นเค้าก็รู้สึกได้ถึงแรงปะทะที่พุ่งเข้าใส่ พร้อมกับได้ยินเสียงกรีดร้องจากคนรอบข้างเข้ามาในหู

‘เอ๊ะ ไม่เจ็บ ทำไมเค้าถึงไม่เจ็บหรือว่าเค้าตายไปแล้ว’   อีจุนโฮค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วก็พบว่าตัวเค้ามานอนแอ้งแม้งอยู่ในอ้อมกอดของใครซักคนนึงที่ข้างถนน โดยไม่ได้ถูกรถชนเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย”  เป็นฮวางชานซองนั่นเอง ที่เข้ามาช่วยชีวิตอีจุนโฮได้ทันเวลา  อีจุนโฮซึ่งตกใจจนพูดไม่ออกได้แต่สั่นหน้าไปมา  ก่อนจะนึกขึ้นได้รีบจับหน้าคนที่ช่วยชีวิตเค้าหันไปมาหาร่องรอยบาดเจ็บ

“นะ นายเป็นอะไรรึป่าว เจ็บตรงไหนมั๊ย” คนที่เพิ่งรอดตายมาหวุดหวิดน้ำตารื้นขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะความตกใจหรือเพราะอะไร

ฮวางชานซองฉีกยิ้มให้ก่อนจะลุกขึ้นยืน เพื่อแสดงว่าตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรตรงไหน ไม่มีแม้กระทั่งรอยขีดข่วน ก่อนจะส่งมือมาฉุดอีจุนโฮให้ลุกขึ้นตาม “ก็ข้าบอกแล้วว่าข้าเป็นเทพ ถึงตอนนี้ข้าจะไม่มีอำนาจอะไร แต่ยังไงข้าก็แข็งแรงกว่ามนุษย์อย่างเจ้าอยู่แล้วล่ะน่า”

“กลับบ้านกันเถอะ” ฮวางชานซองจูงมืออีจุนโฮที่ตอนนี้อยู่ในอาการช็อคจากเหตุการณ์เมื่อครู่เดินกลับบ้าน

 

“จองกัม ข้ากลับมาแล้ว” ฮวางชานซองส่งเสียงเรียกเมื่อมาถึงบ้านของอีจุนโฮ พูดจบแมวสีเทาที่ชื่อจองกัมก็กระโดดผลุงลงมาจากทางหน้าต่าง

ฮวางชานซองประคองพาอีจุนโฮที่ยังคงหน้าซีดด้วยความตกใจไปนั่งพักที่โซฟา ก่อนจะเดินไปรินน้ำมาให้  อีจุนโฮรับไปดื่ม แล้วอยู่ดีๆแมวจองกัมก็กระโดดขึ้นไปนอนขดอยู่บนตักของอีจุนโฮ ซึ่งพอจองกัมขึ้นไปนอนบนตักเท่านั้น อีจุนโฮก็รู้สึกดีขึ้นอย่างน่าประหลาด อาการหน้าซีดและสั่นเมื่อกี๊หายไปราวกับปลิดทิ้ง

ฮวางชานซองส่งยิ้มให้ก่อนจะอธิบาย “จองกัมน่ะมีฤทธิ์ที่จะช่วยคลายความกังวลให้กับทุกคนที่มันขึ้นไปนอนบนตักน่ะ เจ้ารู้สึกดีขึ้นแล้วใช่มั๊ย”  อีจุนโฮพยักหน้ารับ

“เจ้าบาดเจ็บนี่ ไหนให้ข้าดูหน่อย” ฮวางชานซองคว้าแขนของคนตรงหน้ามาดู ก็เห็นว่าที่มือของอีจุนโฮมีรอยถลอก เพราะครูดไปกับพื้นอยู่

“ไม่เป็นอะไรมากหรอก เดี๋ยวชั้นไปหยิบยามาล้างแผลก่อนนะ” อีจุนโฮจะลุกขึ้นไปหยิบยามาทำแผล แต่กลับถูกฮวางชานซองดึงมือเอาไว้ “เจ้ามีข้าอยู่ เจ้าจะต้องใช้ยากระจอกของมนุษย์ไปทำไมกัน” พูดจบฮวางชานซองก็จับมือของอีจุนโฮขึ้นมาและจุมพิตลงไปตรงบาดแผล “เฮ้ย นายทำอะไร” อีจุนโฮพยายามจะดึงมือกลับ แต่ก็ถูกฮวางชานซองยึดไว้เสียแน่น ไม่ถึงนาทีฮวางชานซองก็ปล่อยมือออก และแผลที่มือของอีจุนโฮก็หายไปราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่

“นาย นาย นายทำได้ยังไง” อีจุนโฮยกมือตัวเองขึ้นมาสำรวจดู แต่ก็หาร่องรอยของบาดแผลเมื่อครู่ไม่เจอ

“ก็ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่เหรอไง ว่าข้ามียังมีฤทธิ์ในการรักษาบาดแผลอยู่น่ะ” ฮวางชานซองตอบพร้อมยักไหล่เหมือนไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร “ข้าเริ่มจะหิวแล้ว เจ้าทำอาหารให้ข้ากินหน่อยสิ”

อีจุนโฮยื่นหน้าเข้าไปจ้องมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ “ตกลงว่า...นาย นายเป็นเทพจริงๆน่ะเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอกน่า” เค้าไม่อยากจะเชื่อเลย มันจะมีเรื่องประหลาดแบบนี้ได้ยังไงกัน เทพกับแมวเทพ มารวมตัวกันอยู่ในบ้านเค้าเนี่ยนะ!

ฮวางชานซองผลักหน้าของอีจุนโฮออกไปอย่างรำคาญ “โอ้ย!”  พอโดนผลักอีจุนโฮก็ส่งเสียงร้องโอยออกมาเพราะว่ามือของฮวางชานซองไปโดนแผลตรงมุมปากของเค้าเข้า

“เจ้าเป็นแผลตรงนี้นี่” ฮวางชานซองใช้นิ้วจิ้มไปที่แผลตรงมุมปากของอีจุนโฮ “โอ้ย เจ็บ จะจิ้มมาทำไมเล่า” อีจุนโฮโวยวายขึ้นมาทันที

“แล้วเจ้าไปโดนอะไรมา”

“ไม่รู้สิ คงกระแทกกับอะไรซักอย่างตอนล้มไปมั๊ง” อีจุนโฮเอามือขึ้นมาจับที่แผลของตัวเอง  “เฮ้ยๆ นายจะทำอะไรน่ะ” อีจุนโฮรีบพูดออกมาอย่างละล่ำละลัก เพราะว่าฮวางชานซองเอามือมาประคองหน้าของอีจุนโฮไว้ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ โดยไม่ตอบคำถามของอีจุนโฮ ฮวางชานซองก็ล็อคหน้าของอีจุนโฮไว้แน่นก่อนจะประทับริมฝีปากของตัวเองลงไปที่มุมปากของอีจุนโฮ

 

“ทำอะไรกันน่ะ!!”

อีจุนโฮดึงหน้าตัวเองออกจากฮวางชานซอง พอหันไปตามเสียงก็พบนิชคุณกับจางอูยองยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน....

 

 

 

 

Talk: กรี๊ดๆๆ จับได้คาหนังคาเขา ทำอะไรน้องรักของเค้ากันห๊านังหมี ชะตาแกขาดแน่เทพฮวางเอ๋ย

ไอ้วิธีรักษาบาดแผลแบบนี้ถ้ามีจริงๆก็ดีสินะ แอร๊ยๆๆ

Comment

Comment:

Tweet

ชอบวิธีรักษาแผลแบบนี้จังเลยอ่าาา  
อ๊ายย...ฉันเขินแทนเธอจังอ่าาา 
แล้วแบบนี้อิชานจะทำไงอ่าา  โดนจับได้แล้ว
แต่ชานไม่ผิดนะ  แค่รักษาแผลเฉยๆเอง  ใสใส

#6 By kw on 2013-07-09 12:03

กรี๊ดดดดดดดด วิธีรักษาแผลเลิศมากค่ะไรท์
กลับมาได้จังหวะพอดีเลยนะพี่คุณน้องยอง คริๆ
พี่ตัวเองมาเห็นเข้าแล้วว

#4 By cat (103.7.57.18|113.53.40.173) on 2012-05-03 00:16

กรี๊ดดดด อยากจิให้นุ้งโฮเป็นแผล ตรงนู้นนิด ตรงนี้หน่อยจริงๆ เป็นให้ทั่วตัวเลยนะ

นุ้งโฮพี่ขอโทษ 555

#3 By Manee (27.55.2.175) on 2012-01-24 20:03

อร๊างงงงงงง เพิ่งมาเจอ เอาตอนที่ 4 งุงิ
ตามอ่านรวดเดียวเลย....

เทพฮวาง น่ารักมากกกกกกกกกกกกกก
เจ้าจะน่ารักไปไหน
แล้ววิธีรักษาบาดแผล แม่เจ้า!!
อยากให้น้องโฮเป็นแผลวันละ 10 สิบรอบ

ปกติจะไม่่เคยโกรธพี่คุณเลยนะค่ะ
จะโกรธจริงจังก็ตอนที่เข้ามาขัดจังหวะการรักษาเนี๊ยแระ

มาต่อไวไวน้า ขอบคุณค่ะ ^ ^

#2 By LoveLove_CS (124.121.169.191) on 2011-10-19 19:34

อ๊ายยยย....ทำไรย่ะ..อิหมี..ชอบบบบบ..หุหุหุ
นูนอ...มีเทพพิทักษ์ อย่างอิหมี..จะดีใจดีมั๊ยเนี่ย...
เนื้อเรื่องน่ารักมากค่ะ...ไรเตอร์ก็ใจดี..อัพให่บ่อยๆ
จะเฝ้าติดตามทุกวัน.....ขอบคุณค่า...................

#1 By pimnuneo (58.8.240.163) on 2011-10-19 18:52