[SF-TaecSu] Promise ch.2/3

posted on 04 Oct 2011 16:05 by write-sara in 2PMFanfic
 
 

ผมไม่เห็นแทคยอนมาเป็นอาทิตย์แล้ว มันหายไปไหนของมันนะ อ๊ะ นั่นไง ในที่สุดผมก็เจอตัวจนได้

 

“เฮ้ แทคยอน แทคยอน แทคย๊อนนนนน” ผมแผดเสียงออกไปประมาณ 18 หลอดไข่มุก  จนในที่สุดแทคยอนก็หันมา แต่อ้าว มันหันกลับไป  อ่า สงสัยแทคมันจะโกรธผมจริงๆแฮะ  จุดนี้ผมควรง้อมั๊ยหว่า แต่เอาเหอะ ไหนๆก็เรียกมันตั้งขนาดนี้ละ อีกนิดจะเป็นไรไป ผมเลยต้องซอยขาสั้นๆของผม ให้ทันกับขายาวๆของไอ้แทค

“เฮ้ย นายจะรีบไปไหนแทคยอน”  ผมตามมาทันจนได้ 

“มีอะไรเหรอ” แหนะ มันหันมาทำหน้าตาเย็นชาใส่ผมอีก  เอ่อ นั่นสิแล้วผมมีอะไรกับมันหว่า

“ถ้านายไม่มีอะไรชั้นไปก่อนนะ”  นั่น ดูท่ามันจะโกรธผมจริงๆด้วยสินะ

“เอ่อ..คือ เดี๋ยวสิ  อ๋อออ แม่น่ะ แม่ให้ชั้นมาชวนนายไปกินข้าวที่บ้าน แม่อยากเจอนายน่ะ”  เหตุผลนี้มันพอจะฟังขึ้นมั๊ยอ่ะ

แทคยอนหันมาเลิกคิ้วใส่ผม ก่อนจะพยักหน้า แล้วก็หันหลังเดินออกไป นี่มันไม่คิดจะตอบอะไรผมซักคำเลยเหรอครับ

“เฮ้ หกโมงเย็นนะ เดี๋ยวชั้นรอนายหน้ามหาลัยจะได้กลับพร้อมกัน”  แทคยอนหันกลับมาพยักหน้าก่อนเดินออกไป    อ๊ากส์ คนอย่างคิมจุนซู ไม่เคยต้องมาง้อใครขนาดนี้เลยนะเนี่ย แล้วไอ้หมอนี่มันเป็นใครกัน  อ่อ จริงสิ มันเป็นเพื่อนสนิทสมัยเด็กของผมนั่นเอง เพราะฉะนั้นคงไม่เสียหน้าเท่าไหร่หรอกใช่มั๊ย

หกโมงเย็นผมออกมายืนรอแทคยอนที่หน้ามหาลัย อืม ผมกำลังคิดอยุ่ว่าผมควรจะขอโทษหมอนี่ดีมั๊ย กับเรื่องที่ผมจำอะไรเกี่ยวกับเค้าไม่ได้เลย ก็แหมเรื่องมันตั้งนาน สมองผมยิ่งเมมโมรี่น้อยๆอยู่มันก็ต้องมีลืมกันบ้างสิ  จะโกรธอะไรกันนักหนานะ   เอาล่ะ ขอโทษก็ขอโทษ แต่ถ้าขอโทษแล้วมันยังไม่ดีอีก  ก็อย่าหวังเลยว่าคนอย่างคิมจุนซูจะง้ออีกเป็นรอบที่สอง

แทคยอนเดินมาแล้ว และ และ และมันก็เดินผ่านหน้าผมไปเฉยเลย  “แทคยอน นายไม่เห็นชั้นหรือไงหา”  นี่ผมต้องวิ่งตามหลังมันอีกแล้วเหรอเนี่ย   “ก็เพราะเห็นนายไง ชั้นถึงได้เดินต่อ ถ้าไม่เห็นชั้นก็คงจะหยุดรอแล้วล่ะ”  นั่น ดูเหตุผลมันสิ น่าถีบยอดหน้าเหลือเกิน แต่เอ่อ การจะถีบยอดหน้ามัน ผมคงต้องต่อเก้าอี้อีกนิด เพราะส่วนสูงเราสองคนมันห่างกันอยู่นิดหน่อย ผมกลัวว่าจะถีบไม่ถึงหน้ามันน่ะ

แทคยอนเดินนำหน้าผมกลับบ้าน ส่วนผมก็เดินตามต้อยๆเป็นลูกเป็ด  เอาไงดีว๊า  ขอโทษมันไปตรงๆเลยแล้วกันวะ

“เอ่อ แทคยอน”  เงียบ 

“แทคยอน”  เงียบหนัก 

“ไอ้แทคยอน!!!”  ได้ผล  มันชะงักและหันกลับมา พร้อมเลิกคิ้วทำหน้ายียวนกวนเบื้องต่ำใส่ผมหนึ่งที  นายไม่ต้องทำหน้ารอฟังขนาดนั้นได้มั๊ย ชั้นพูดไม่ออกว่ะ

“คือ..ชั้นขอโทษ” 

“หือ นายพูดว่าอะไรนะ”  ตรูว่าตรูพูดดังแล้วนะ

“ชั้นบอกว่า ชั้น ขอ โทษ”  คราวนี้มันเลิกคิ้วซะหน้าผากย่น แถมยื่นหน้าเข้ามาซะใกล้ เมิงถอยไปห่างๆได้มั๊ย(วะ)

“นายมาขอโทษชั้นเรื่องอะไร”  อ้าว  แกโกรธชั้นอยู่ไม่ใช่เร๊อะ

“ก็นายโกรธชั้นเรื่องอะไรล่ะ”

“อือ นั่นสิ ชั้นโกรธนายเรื่องอะไรเหรอ”  นั่น กวนตีนมั๊ยครับ  ผมชักอยากให้หมอนี่ทำหน้าบึ้งแทนไอ้หน้ายิ้มกรุ้มกริ่มเจ้าเล่ห์แบบนี้แล้วล่ะ

“ก็เรื่องที่ชั้นจำเรื่องนายไม่ได้เลยน่ะ ชั้นขอโทษ คือชั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมชั้นถึงจำอะไรไม่ได้ แต่เรื่องมันก็นานมาแล้ว ถ้าชั้นจะลืมมันก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ แล้วนายก็ย้ายไปอยู่ตั้งไกล ไม่ได้ติดต่อกันเลย เพราะฉะนั้นการที่ชั้นจำนายไม่ได้มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดนี่นาใช่มั๊ย?” เฮ่อ!!! เหนื่อยโฮก กับการพูดติดสปีดขนาดนี้ แต่โล่งครับ ถ้ามันจะยังโกรธอยู่ก็ช่างแม่งแล้วครับ

เมิงยิ้มกว้างไปแล้วครับไอ้แทคยอน  ตีนกาขึ้นหน้าหลายสิบรอยแล้ว นี่ยิ้มแบบไม่กลัวยับเลยสินะ

“จุนซูวววววววววว”   เฮ้ยๆๆ เรียกเฉยๆก็ได้ จะวิ่งมากอดชั้นทำม๊ายยยยย ปล๊อยยยยยยยยยยยย

 “ไม่ต้องทำหน้างงหรอกจุนซูอ่า  ชั้นไม่เคยโกรธนายเลย ชั้นก็แค่น้อยใจน่ะ  อันที่จริงวันนี้ชั้นก็กะจะไปหานายที่บ้านอยู่แล้ว เพราะถึงนายจะจำอะไรไม่ได้เลย แต่เราก็เริ่มกันใหม่ได้นี่นาจริงมั๊ย ฮ่าๆๆๆ”  สรุปว่าผมคิดไปเองว่าไอ้แทคมันโกรธ  แม่งไม่น่าง้อเลยจริงๆ

“นายไม่โกรธก็ดีละ งั้นชั้นกลับบ้านละนะ”  ผมล่ะพูดอะไรไม่ออกจริงๆครับงานนี้  นี่เรียกว่าหน้าแตกได้มั๊ยเนี่ย

“อ้าว ไหนนายบอกว่าแม่นายชวนชั้นไปกินข้าวล่ะ”

“ชั้นลืมไปว่าวันนี้แม่ไม่อยู่ไปหายายที่แดกู  นายกลับบ้านนายไปได้แล้ว”  เซ็งครับ ไอ้เราก็นึกว่าทำให้มันเสียใจ ที่ไหนได้ ไม่น่าเสียแรงง้อเลยให้ตายเหอะ

“ถ้าแม่นายไม่อยู่งั้นวันนี้นายก็อยู่คนเดียวสิ”

“อือ ทำไม มีอะไร”  ผมหมดอารมณ์จะพูดกับมันแล้วจริงๆ  ไม่ได้โกรธครับ แค่รู้สึกเสียหน้า ฮึ่ย!!

“งั้นเดี๋ยวชั้นไปอยู่เป็นเพื่อนนายนะ ชั้นจำได้ว่านายกลัวผีนี่นา”  เออ มันก็มีเหตุผล

“งั้นตกลงตามนั้นนะ เดี๋ยวคืนนี้ชั้นไปนอนด้วยนะ”  ตอบตอนไหนว่าให้มันมานอนด้วยเนี่ย??

ออด ๆ  ใครมากดออดหน้าบ้านหว่า

“จุนซู นายยังไม่นอนใช่มั๊ย” ไอ้แทคยอน มันมาจริงด้วยเหรอเนี่ย  ใส่ชุดนอนมาพร้อมเลยนะ

“ถ้านอนแล้วนายจะเห็นชั้นยืนอยู่ตรงนี้มั๊ย ถามอะไรไม่คิดนะเนี่ย”  ผมกลับหลังหันเดินเข้าบ้าน  ผมไม่ไล่แทคยอนเพราะคิดว่า ไล่ยังไงก็คงไม่ไปแน่ๆ มันเตรียมตัวมาพร้อมซะขนาดนี้  คิดซะว่ามีเพื่อนนอนก็ดี ผมยิ่งกลัวผีอยู่ด้วย

“ป่ะจุนซู ไปนอนกันเถอะ”  แทคยอนวิ่งมาดึงผมขึ้นห้อง กระโดดด๊องแด๊งเหมือนเด็กน้อย แต่ขอล่ะไอ้ท่าทางน่ารักแบ๊วๆเนี่ย ไม่เหมาะกับนายเลยจริงๆว่ะ เลิกทำเถอะนะ เห็นแล้วผมปวดตับ

 

 

“จุนซู นายจำเรื่องตุ๊กตาแพนด้านี่ได้รึยัง”  แทคยอนคว้าน้องแพนด้าของผมไปกกกอด อร๊าย เอาของเค้าคืนมานะ

“แม่เล่าให้ฟังว่านายให้ชั้นมา” 

“อือ นายเลี้ยงดูมันดีจริงๆด้วยนะ ผ่านไปหลายปี มันก็ยังดูเหมือนเดิมเลย”  ชั้นไม่ได้ดูแลหรอกแทค แม่ชั้นตะหากที่ดูแลดีน่ะ

“ตอนนั้นชั้นขอโทษนะ ที่ไม่ได้กลับมาหานายตามสัญญา”

“อือ ช่างมันเถอะ  เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว  ชั้นเองก็จำไม่ได้แล้วด้วย”   เอาอีกแล้วมันทำหน้าผิดหวังอีกแล้ว ไอ้หมอนี่มันแปรปรวนไปมั๊ย

“แล้วสัญญาของเราล่ะ นายจำได้มั๊ย”  อ่า สัญญาอะไรหว่า  หืมม อย่าบอกนะว่ามันจะมาทวงไอ้สัญญาแต่งงานอะไรนั่น โอ้โน๊วววว

“นายก็คงจำไม่ได้แล้วสินะ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวชั้นขอนายแต่งงานใหม่ก็ได้”  พูดจบมันหันมาทำตาเยิ้มใส่ผมอีกตะหาก เอ่อ...มันมามุกไหนกันเนี่ย  อึ้งครับงานนี้ เกิดมาไม่เคยคิดว่าจะมีผู้ชายที่ไหนมาขอแต่งงาน 

“อ่า แทค ไอ้สัญญาแต่งงานอะไรนั่น มันก็แค่เรื่องตอนเด็กอ่ะนะ ชั้นไม่ได้คิดอะไรหรอก นายก็อย่าไปใส่ใจเลยนะ” เบรคครับ งานนี้ต้องเบรคไว้ก่อน ผมยังไม่อยากถลำตัวไปเป็นเจ้าสาวของใคร เอ๊ะแล้วทำไมผมต้องเป็นเจ้าสาว ผมเป็นเจ้าบ่าวก็ได้นี่หว่า อ้าวเฮ้ย ไม่ใช่ๆ ผมเผลอคิดอะไรไปเนี่ย

“นายคิดว่ามันเป็นแค่สัญญาของเด็กเหรอ สำหรับชั้นมันไม่ใช่นะ ชั้นคิดถึงนายเสมอเลยนะจุนซู”   นายพูดเฉยๆได้มั๊ยวะ จะเอามือชั้นไปเกาะกุมทำไม แล้วทำไมผมต้องใจสั่นไปกับมันด้วยเนี่ย  แอร๊ยยย

“เอ่อ ดึกแล้วนอนดีกว่านะ ชั้นชักจะง่วงแล้วล่ะแทค นอนเถอะ เอาน้องแพนด้าชั้นคืนมาด้วย ไม่มีแล้วนอนไม่หลับ” แทคยอนส่งน้องแพนด้าคืนมาให้ ผมรับมานอนกอดแล้วก็นอนหันหลังให้แทคยอน  ผมต้องข่มตาให้หลับ   อยู่นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว  หวังว่าคืนนี้ไอ้แทคมันคงไม่คิดจะลักหลับผมหรอกนะใช่มั๊ย

 

“ไม่รักษาสัญญา ใจร้าย คนใจร้าย ชั้นเกลียดนาย”

“จุนซู  จุนซู จุนซู”   หืมม ใครมาเขย่าตัวผม  อ้อ แทคยอนนี่เอง

“มีอะไรเหรอแทค นายปลุกชั้นทำไม”  ปลุกอะไรดึกๆดื่นๆ

“นายเป็นอะไรรึป่าว”

“เป็นอะไร?? ไม่ได้เป็นอะไรนี่ มีอะไรเหรอ”

“นายละเมอน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรใช่มั๊ย”

“เหรอ ละเมออีกแล้วเหรอ อือ แค่ละเมอน่ะ ขอโทษที นอนต่อเถอะ”

งืออ เช้าแล้วเหรอเนี่ย เมื่อคืนหลับสบายจังเลย    เอ๋ แขนใครล่ะเนี่ย แว๊ก ไอ้แทคมันมานอนกอดผมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ออกไปนะออกไป ชิ้วๆ

“อือออ นายตื่นแล้วเหรอ”  ตื่นแล้วสิฟระ ไม่งั้นจะลุกขึ้นมานั่งหัวโด่อยู่นี่ได้ยังไง

“เมื่อคืนนายละเมอทั้งคืนเลยอ่ะ”  เหย ผมจะละเมออะไรขนาดนั้น ถึงแม่จะบอกว่าผมนอนละเมอบ่อยๆก็เหอะ แต่คงไม่ถึงกับทั้งคืนหรอกม๊างงงง

“อ่า ขอโทษนะ นายนอนไม่หลับเลยสิ” 

“อ๋อ ไม่หรอก พอชั้นกอดนายปุ๊บ นายก็เลิกละเมอปั๊บเลย ชั้นเลยนอนหลับได้น่ะ”  แทคยอนหันมายิ้มตาปรือให้ผมหนึ่งทีก่อนจะลุกไปแปรงฟัน  นี่คือเหตุผลที่เช้านี้ผมตื่นมาอยู่ในอ้อมกอดมันสินะ... แต่จะว่าไปเมื่อคืนผมก็หลับสบายจริงๆนั่นแหละ  แต่คงไม่เกี่ยวกับกอดไอ้แทคหรอกนะ

 

“นายนอนละเมอบ่อยเหรอ”   แทคยอนถามผมพร้อมกับหยิบขนมปังปิ้งที่ทาแยมมาวางไว้ให้ตรงหน้า

“เด็กๆแม่บอกว่าบ่อย แต่หลังๆชั้นนอนคนเดียวอ่ะ เลยไม่มีใครมาฟังว่าชั้นนอนละเมออีกรึป่าว”  ผมคว้าขนมปังปิ้งขึ้นมากิน อืม  มีคนทำอาหารเช้าให้นี่มันดีจริงๆเลยน๊า  “เออ ว่าแต่เมื่อคืนชั้นละเมอว่าอะไรเหรอ”  ผมเองก็จำไม่เคยได้ว่าตัวเองละเมอหรือฝันเรื่องอะไรบ้าง   แทคยอนมองหน้าผมยิ้มๆก่อนจะส่ายหน้าไม่ยอมตอบ  แว๊ก เรื่องอะไรจะมาไม่ตอบ มันเรื่องของผมนะเนี่ย

“เฮ่ บอกหน่อยน่า”  พอผมถามจบแทคยอนก็ยื่นหน้ามาใกล้ผมอีกละ พูดไกลๆก็ได้ยินว้อย หูชั้นไม่ได้หนวก 

“บอกก็ได้ นายละเมอว่า .....”  เว้นช่วงอีก ไอ้นี่มันกวนได้แต่เช้าเลยวุ้ย

“ว่า...อะไรเล๊า อย่ามาลีลาได้มะ”

“นายละเมอว่า  ‘แทคยอน ชั้นรักนาย’   แบบนี้แหละ” พูดจบแทคยอนก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แล้วก็หัวเราะคิคิคิ เห็นแล้วผมอยากเอาแยมป้ายหน้ามันเหลือเกิน

“นายอย่ามามั่วน่าแทค ชั้นไม่มีทางละเมออะไรแปลกๆแบบนั้นแน่นอน”  ไอ้นี่มันทำหน้าผมร้อนไปหมดแล้ว แล้วผมจะไปเขินมันทำไมวะเนี่ย  “ชั้นไปอาบน้ำละ นายกินเสร็จแล้วก็กลับบ้านไปได้แล้วไป๊”  ผมเลิกกินหนีขึ้นห้อง ขนาดเดินหันหลังมาผมยังได้ยินเสียงแทคยอนหัวเราะคิกคักลอยตามหลังมาอีกแหนะ

 

ผมหนีขึ้นมานั่งบนห้อง ผมละเมออะไรแบบนั้นจริงๆอะเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอกน่า อยู่ดีๆผมจะไปละเมอแบบนั้นได้ยังไง ถึงผมจะจำไม่ได้แต่มันต้องไม่ใช่แบบนั้นแน่ๆ ไอ้แทคยอนมันต้องมั่วนิ่มชัวร์  มันคงอยากแกล้งผมมากกว่า  ไอ้บ้าเอ๊ย  แต่ที่บ้ากว่า ผมจะไปใจสั่นกับคำพูดหมอนั่นทำไมเนี่ย  มันก็แค่เพื่อนวัยเด็กนะ เพื่อนวัยเด็ก ถึงจะเคยสนิทมากขนาดไปสัญญิงสัญญาอะไรประหลาดๆเอาไว้ แต่มันก็แค่เพื่อนวัยเด็ก ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับแทคยอนจริงๆหรอก พอๆๆ อาบน้ำไปเรียนดีกว่า

 

“จุนซู ไปเรียนกัน” พอออกมาหน้าบ้านผมก็เจอแทคยอนยืนรออยู่ ผมพยักหน้าเพราะยังไงเราก็ต้องไปทางเดียวกันอยู่แล้ว

“เดี๋ยวเย็นนี้กลับพร้อมกันนะ แม่นายกลับวันไหนอ่ะ เดี๋ยวคืนนี้ชั้นมานอนเป็นเพื่อนนายอีกนะ”

“แม่กลับอาทิตย์หน้าน่ะ แต่นายไม่ต้องมานอนเป็นเพื่อนชั้นหรอก ชั้นอยู่คนเดียวได้ ขอบจาย”  ผมไม่ได้รังเกียจอะไรแทคยอนหรอกนะ แต่ผมไม่อยากนอนละเมออะไรประหลาดๆให้หมอนี่ฟังอีกแล้วล่ะ ขายขี้หน้าชะมัด

“ทำไมล่ะ  ถ้าเกิดคืนนี้นายนอนละเมออีก ชั้นจะได้ช่วยกอดนายไง นายจะได้ไม่ละเมอ” ผมชะงักหันไปมองหน้าแทคยอน แล้วก็พบกับดวงตาแป๋วแหวว ที่เจ้าตัวคงพยายามจะทำให้ดูน่ารักแบบสุดๆ แต่ดูยังไงมันก็ไม่เหมาะกับหมอนี่เลยจริงๆ

“ชั้นคงไม่ละเมออะไรมันทุกคืนหรอก ชั้นอยู่คนเดียวได้จริงๆ ขอบใจ ชั้นไปก่อนนะ” ผมบอกลาแทคยอนแล้วแยกไปเข้าห้องเรียน จริงๆผมก็ไม่ชอบอยู่บ้านคนเดียวหรอกนะ เพราะผมเป็นคนกลัวผี  แต่ตอนนี้ถ้าให้เลือกล่ะก็ ผมอยู่กับผีอาจจะดีกว่า

 

 

“จุนซู จุนซู” ผมเดินออกมาก็เจอแทคยอนยืนรอผมอยู่หน้ามหาลัย

“กลับบ้านกัน เดี๋ยววันนี้ชั้นทำข้าวเย็นให้นายกินเอามั๊ย”

“ไม่เป็นไร วันนี้ชั้นไม่ค่อยหิว อ้อ แล้วชั้นก็บอกแล้วไงว่านายไม่ต้องไปอยู่เป็นเพื่อนชั้นแล้ว ขอบใจมาก” ผมตัดบทก่อนจะเดินนำมา แล้วผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแทคยอนเดินตามหลังมาห่างๆ

“ชั้นเข้าบ้านละ นายกลับบ้านไปเถอะ” ผมบอกลาแทคยอนที่หน้าประตูบ้านก่อนจะเดินเข้าบ้าน

หลังจากนั้นทุกวันแทคยอนก็จะมายืนรอผมที่หน้าบ้านเพื่อไปเรียนพร้อมกัน และรอกลับพร้อมกัน จนมันกลายเป็นความเคยชินของผมไปซะแล้วที่จะเจอแทคยอนทั้งเช้า-เย็น สมัยเด็กๆเราก็คงสนิทกันแบบนี้แน่ๆ 

 

 

 

“คนใจร้าย”  เฮือก ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก  ผมละเมอเหรอเนี่ย แล้วทำไมหน้าผมเปียกๆ  ... น้ำตา...ผมร้องไห้??  ทำไมวันนี้ฝันผมมันถึงชัดเจนขนาดนี้นะ ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยจำได้เลยว่าผมฝันว่าอะไรบ้าง ผมรู้แค่ว่าทุกวันที่ตื่นมาผมจะรู้สึกหนักอึ้งที่หัวใจอย่างประหลาด และมันก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว นานจนเป็นความเคยชิน แต่วันนี้ คืนนี้ ฝันพวกนั้นชัดเจนเกินไป   ผมรอ รอคนคนนั้น รอ และร้องไห้จนหลับ ตื่นมาร้องไห้ แล้วก็หลับไปอีก ในฝันมันช่างเป็นการรอคอยที่ทรมานเหลือเกิน  แทคยอน จริงๆแล้วชั้นรอนายมาตลอดเวลาเลยสินะ

 

 

 

 


 

 

 

 

Talk:ตกลงนิสัยซูก๋านี่มันยังไงกัน  อ่อ จริงๆต้องบอกว่านิสัยคนแต่งเนี่ยยังไงมากกว่าสินะ -..-"

เดี๋ยวพรุ่งนี้มาอัพตอนจบจ้า ฮี่ๆๆ ว่าจะแต่ง short fic แต่งๆไปในเวิร์ดก็หลายหน้าอยู่นะเนี่ย แหะๆๆ

Comment

Comment:

Tweet

น่าสงสารซูก๋าง่าาาาาาา

#6 By gi (103.7.57.18|124.121.145.216) on 2012-10-12 23:10

ซูเอ้ยถ้ามั่นใจว่าไม่ได้ละเมอบอกรักไปก็ไม่เห็นต้องอายเลยนะ 555+

#5 By Manee (27.55.0.206) on 2012-01-27 12:29

ชอบตอน แอร๊ยยย เนี่ย

รู้สึกเหมือนเป็นของไรเตอร์มากกว่าของซูนะ 555+

#4 By 2PandaPM on 2011-10-11 21:42

สรุปก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับซู
ทำไมจำแทคไม่ได้นิ????

ตาม>>>>confused smile

#3 By Han Parn (49.229.166.158) on 2011-10-11 01:44

ไม่มีคนมานอนฟังไรท์เตอร์เหมือนซูอ่ะสิ ฮร่าๆๆ

#2 By 2PM FanFic on 2011-10-09 20:29

??อย่าบอกนะว่าไรเตอร์ก็นอนละเมอ ฮ๋า ๆ

#1 By Ramfy on 2011-10-07 21:04