[SF-TaecSu] Promise ch.1/3

posted on 04 Oct 2011 16:00 by write-sara in 2PMFanfic
 

ผลั่ก!!! “โอ๊ย”  มึนครับพี่น้อง ก็เดินอยู่ดีๆ ไอ้วัตถุทรงกลมสีขาวดำนี่มันก็พุ่งตรงเข้ามาหาผมอย่างกับล็อคเป้าเอาไว้  มึนหลายครับงานนี้  ผมนั่งลงกุมหน้าผาก ที่ตอนนี้มันเต้นตุบๆราวกับหัวผมจะระเบิด

ตุบ ตุบ ตุบ  ผมได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามา ด้วยหางตาที่มีน้ำตาซึมเพราะความเจ็บอยู่ตอนนี้ผมเห็นแต่รองเท้าสตั๊ดสีแดงแปร๊ดเตะตา คงเป็นไอ้ขาคู่นี้สินะที่มันส่งไอ้ลูกบอลเฮงซวยนี่เข้ามาเต็มหน้าผากผม

“เฮ้ นายเป็นอะไรรึป่าว ไหนชั้นดูหน่อยดิ๊”  ไอ้เจ้าของรองเท้าสีแดงไม่พูดเปล่า มันเอามือมาจับหัวผมให้เงยขึ้น ก่อนจะหัวเราะออกมาซะดังลั่น คนเจ็บจะตายอยู่แล้ว มันยังมีหน้ามาหัวเราะอีกเหรอ ผมชักจะโมโหแล้วนะ

“ชั้นเจ็บจะตาย นายมาหัวเราะอะไรวะ ถ้าจะไม่ช่วยก็ไปไกลๆเลยไป๊”  นั่น ไอ่หมอนี่มันหยุดหัวเราะก็จริงแต่มันยังยิ้มอยู่ เห็นแล้วอยากจะเอาลูกบอลปาใส่หน้ามันซักทีสองทีให้หายโมโห

“เอ่อ ชั้นขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ แต่ว่าหน้าผากนายมัน..”  มันอะไรห๊า พูดถึงหน้าผากชั้นแล้วทำไมต้องอมยิ้มแก้มตุ่ยขนาดนั้นด้วยหา  ผมลองเอามือจับหน้าผากตัวเอง  กรี๊ดดดดด มันบวมปูดเป็นลูกมะกรูดมะนาวมะพร้าวส้มโอ อะไรขนาดนี้เนี่ย มิน่าล่ะ ไอ้หมอนี่มันถึงได้หัวเราะซะขนาดนั้น

“ชั้นว่านายไปหาหมอดีกว่านะ ป่ะเดี๋ยวชั้นพาไปเอง เพราะยังไงชั้นก็เป็นคนทำให้นายเจ็บตัวอ่ะนะ”  เออ พูดจาแบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย  ผมพยักหน้ายอมให้ไอ้สตั๊ดแดงนี่พาผมไปหาหมอ  ไม่รู้ว่าสมองผมจะกระทบกระเทือนบ้างรึป่าวนะเนี่ย

“เฮ้!!! เดี๋ยวชั้นพาหมอนี่ไปหาหมอก่อน พวกนายเล่นกันไปเลยไม่ต้องรอนะ” ผมได้ยินหมอนั่นตะโกนบอกเพื่อนๆในสนาม จะว่าไปทำไมผมรู้สึกคุ้นๆหน้าหมอนี่จังเลยแฮะ แต่ช่างเหอะ สงสัยจะเคยเดินสวนกันในมหาลัยล่ะมั๊ง

 

 

 

“ไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่บวมน่ะ ทายาสองสามวันก็หายแล้ว เดี๋ยวออกไปรับยาได้เลยนะ”  ผมพยักหน้าก่อนออกมานั่งรอรับยา

 

“หมอว่าไงมั่งอ่ะจุนซู” 

“บอกว่าแค่บวมเฉยๆ ทายาสองสามวันก็หายแล้ว”  ผมตวัดเสียงตอบหมอนั่นไป มันจะรู้ตัวมั๊ยก็ไม่รู้เพราะผมเห็นมันก็ยังยืนยิ้มอยู่ได้ หมอนี่ท่าจะสติไม่ค่อยดี เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่นั่นแหละ เอ๊ะ! เมื่อกี๊มันเรียกผมว่าจุนซู  มันรู้ชื่อผมได้ยังไง ผมยังไม่ได้บอกมันซักกะหน่อย หรือมันจะได้ยินตอนพยาบาลเรียก เฮ่ย ช่างมันเหอะ ไม่คิดละเจ็บหัว ไปรับยาดีกว่า

 

“ขอบใจ”

“ไม่เป็นไร ยังไงชั้นก็ต้องขอโทษนายด้วยนะ  อย่าลืมกินยาล่ะ” แน๊ะ มันยังจะมีหน้ามาสั่งเสียผมอีกเร๊อะ

“อือ รู้แล้วน่า นายกลับไปได้แล้วไป๊”  ผมเอ่ยปากไล่แขกไม่ได้รับเชิญเสร็จก็หันหลังเดินเข้าบ้าน

 

“จุนซูกลับมาแล้วเหรอลูก แล้วนั่นหน้าไปโดนอะไรมา”  แม่ผมเข้ามาดูไอ้หน้าผากบวมๆของผม ก่อนบ่นซะยกใหญ่ว่าผมเดินยังไงไม่ดูตาม้าตาเรือ  ไอ้ตาม้าตาเรือเนี่ยผมไม่รู้หรอกครับ แต่ที่แน่ๆผมไม่ได้ดูตาลูกบอลแน่ๆล่ะ 

“แล้วเมื่อกี๊ใครมาส่งล่ะ เพื่อนเหรอ”  เออ นั่นสิ แล้วไอ้หมอนั่นชื่ออะไรกันล่ะ ผมลืมถามไปเลย   ช่างมันเถอะ ไว้เจอกันรอบหน้าค่อยถาม ปวดหัว ขึ้นไปนอนกอดน้องแพนด้าดีกว่า

เช้านี้ผมส่องกระจกดูสภาพหน้าผากตัวเอง แล้วก็พบว่ามันบวมน้อยลงแต่ยังเห็นชัดอยู่ดี   ดีนะว่าวันนี้วันหยุดผมไม่มีเรียน ไม่งั้นต้องแบกไอ้ลูกมะกรูดที่หน้าผากไปเรียน เพื่อนคงนั่งขำกันทั้งวันแน่ๆ

 

 

“แม่ครับมีอะไรกินมั่ง”  ผมเดินเกาพุง พร้อมหิ้วแพนด้าน้อยสุดที่รักลงมาจากห้อง แต่พอลงมาถึงข้างล่างก็ต้องพบว่า บ้านเรามีแขก แถมแขกที่ว่าหน้าตามันคุ้นๆเหมือนไอ้คนที่เตะลูกบอลอัดหน้าผมเมื่อวานอย่างไงอย่างงั้นเลย มันมาได้ไงฟระ

“อ้าว จุนซู ตื่นแล้วเหรอ ดูสิใครมา” ใครล่ะครับแม่ ผมยังไม่รู้จักชื่อมันเลยแล้วแม่ไปรู้จักมันตั้งแต่เมื่อไหร่   “นี่จำแทคยอนได้มั๊ย เพื่อนสมัยเด็กเราไงที่ย้ายไปอยู่อเมริกาน่ะ เค้าเพิ่งย้ายกลับมาอยู่บ้านข้างๆเราเองน๊า”  เพื่อนสมัยเด็ก??  แทคยอน?? 

 

ผมหันไปมองหน้าคนที่แม่บอกว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กของผม  มิน่าล่ะ เมื่อวานหมอนี่ถึงได้รู้จักชื่อผม  จะว่าไปผมก็รู้สึกคุ้นๆหน้าหมอนี่อยู่หรอกนะ  ว่าแต่ผมควรจะดีใจมั๊ยที่เจอเพื่อนเก่า อืมมม.. ไม่เห็นจะดีใจซักนิด  ผมว่าผมคงไม่ได้สนิทกับเจ้าแทคยอนมากขนาดที่แม่ว่าหรอก ไม่งั้นผมต้องจำอะไรได้มากกว่านี้สิ 

 

“แผลเป็นไงมั่ง” 

“ก็อย่างที่เห็น”  ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะคุยกับเพื่อนวัยเด็กนักหรอกนะ นายอย่ามาตีซี้ชั้นได้มะ

“โอ้ย”  อยู่ดีๆเจ้าแทคยอนมันก็เอื้อมมือมาจับแผลผม จับทำไมฟระ เจ็บนะว้อย ผมชักจะหงุดหงิดขึ้นทุกที ไม่กินละ ผมไปนอนต่อดีกว่า

“แม่ครับ ผมปวดหัว ไปนอนต่อนะ” ผมคว้าน้องแพนด้าขึ้นมาจูงขึ้นห้อง โดยไม่บอกลาเพื่อนเก่าซักคำ รับรองได้ว่าแม่ต้องบ่นผมให้หมอนั่นฟังชัวร์ๆ

 

 

ก๊อก ๆ ๆ สงสัยแม่เอาข้าวขึ้นมาให้ผม ฮี่ๆ แม่น่ารักที่ซู๊ด “เข้ามาเลยค๊าบ”   ประตูเปิดออกและข้าวต้มก็ส่งกลิ่นหอมลอยมา หืมมม เย้ย ทำไมคนที่เอาข้าวขึ้นมาให้ผมถึงกลายเป็นแทคยอนได้ล่ะ

“กินข้าวต้มสิ แม่นายทำมาให้แหนะ”  แทคยอนยกชามข้าวมา แถมทำท่าจะป้อนข้าวให้ผมซะอีก  ผมต้องรีบคว้าชามข้าวเอามากินเอง ผมปวดหัวไม่ได้ปวดมือซะหน่อย

“แล้วแม่ไปไหนแล้วล่ะ”  พอข้าวเข้าปากผมค่อยมีอารมณ์พูดขึ้นมาหน่อย อันที่จริงชวนคุยก็ดีกว่าปล่อยให้หมอนี่มานั่งจ้องผมกินข้าวแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ล่ะนะ  มันเป็นอะไรมากรึป่าวล่ะเนี่ย จ้องทำไมนัก อะไรมันติดหน้าชั้นรึไง ชิ

“แม่นายออกไปทำงานแล้ว ฝากให้ชั้นดูแลนายแทนด้วยน่ะ”  พูดจบมันก็ส่งยิ้มที่แทบจะเห็นฟันครบ 32 ซี่มาให้ผม จะยิ้มอะไรนักหนา เค้าจ้างนายมานั่งยิ้มหรือไง นายไม่รู้เหรอว่ายิ้มมากๆหน้าจะย่นน่ะ

“เหรอ ... แต่ชั้นดูแลตัวเองได้ นายกลับไปเหอะ” กินเสร็จผมก็วางชามไว้แล้วล้มตัวนอนกอดน้องแพนด้าหันหลังให้หมอนั่น เมื่อไหร่มันจะไปซักทีนะ

 

ผมหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้  เจ้าแทคยอนคงกลับบ้านไปแล้วล่ะมั๊ง  “เฮ้ย!! นี่นายนั่งอยู่นี่ตลอดเลยเหรอ”  เอ่อ ผมจะพูดยังไงดีล่ะ  หมอนี่นั่งเฝ้าตอนผมหลับ  นายจะทำหน้าที่ดีไปไหนเนี่ย

“นายหิวมั๊ย เดี๋ยวชั้นไปหาอะไรมาให้กิน”

“นี่ๆๆ นายต้องการอะไรกันแน่ ไม่ต้องมาทำดีกับชั้นหรอก ถ้าไอ้แผลเมื่อวานเนี่ย เดี๋ยวมันก็หายแล้ว นายกลับไปได้แล้วไป๊” ผมชักจะไม่ไหว๋แล้วนะ  ผมไม่ได้อยากเห็นหน้าหมอนี่ ถึงจะรู้ว่าหมอนี่คือเพื่อนสนิทสมัยเด็ก แต่มันก็เป็นแค่สมัยเด็กล่ะนะ ผมจำอะไรไม่ได้แล้ว และผมว่าเราก็ไม่ได้สนิทกันขนาดต้องมานั่งดูแลกันยามป่วยไข้ขนาดนี้ซะหน่อย  ผมลุกเดินหนีแต่อยู่ดีๆก็มีมือมาดึงไว้

“จุนซู นายโกรธชั้นมากเลยเหรอ”   โกรธ โกรธอะไร๊ แผลเนี่ยเหรอชั้นไม่โกรธนายหรอก ชั้นแค่รำคาญนายน่ะ....

“ชั้นขอโทษที่ผิดสัญญา”  สัญญา  สัญญาอะไรของมัน ผมไปสัญญากับมันตอนไหน....

“จุนซู ชั้นกลับมาหานายแล้วนี่ไง นายจะไม่ยกโทษให้ชั้นจริงๆเหรอ”  เอ่อ..ผมว่ามันชักจะไปกันใหญ่แล้ว แทคยอนมันพูดเรื่องอะไรของมัน ผมงง  แล้วไอ้มือเนี่ยนายปล่อยมือชั้นก่อนได้มั๊ยห๊า??

“เอ่อ แทคยอน นายพูดเรื่องอะไรของนาย ชั้นไม่เห็นจะจำได้เลย”  ผมว่าผมคงต้องคุยกับหมอนี่ให้รู้เรื่องซักทีแล้วล่ะ มันพร่ำอะไรของมันกัน  แทคยอนเงยหน้าขึ้นมามองผม อ้าว ไหงรอบนี้มันไม่ยิ้มแล้วล่ะ  นายเป็นอะไรมากรึป่าวเนี่ย คนโดนลูกบอลกระแทกน่ะชั้นนะไม่ใช่นายซะหน่อย

“นายจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆเหรอ”  หึ ผมส่ายหน้าอย่างแรงจนคอแทบหลุด เพื่อยืนยันว่าผมจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

“ถ้านายจำไม่ได้ แล้วทำไมนายยังเก็บตุ๊กตาแพนด้านั่นไว้ล่ะ”

“เกี่ยวอะไรกับแพนด้าล่ะ ชั้นก็แค่นอนกอดมันทุกวันจนชินก็แค่นั้นเอง ตุ๊กตาแพนด้ามันทำไมเหรอ” แว่บนึงผมเห็นแววตาผิดหวังจากแทคยอน แต่ผมจำไอ้สัญญาอะไรที่ว่านั่นไม่ได้จริงๆนะ แทคมันพูดเรื่องอะไรของมันกัน  หลังจากผมยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าผมจำอะไรไม่ได้ซักอย่าง แทคยอนก็เดินคอตกออกไปจากห้อง  อือ ผมทำอะไรผิดไปรึป่าวนะ แต่ช่างเหอะ ก็ผมจำไม่ได้จริงๆนี่นา

 

 

“แม่ครับ ตอนเด็กๆผมสนิทกับแทคยอนมากเลยเหรอ”

“ใช่สิ เล่นกันทุกวันเลยนะ ตอนแทคยอนจะไปอเมริกาน่ะ ลูกร้องไห้งอแงจะตามไปให้ได้เชียวแหละ แทคยอนต้องมานั่งปลอบใหญ่เลย”

“แล้วตุ๊กตาแพนด้านั่นมันเกี่ยวอะไรกับแทคยอนเหรอครับ แม่ไม่ได้เป็นคนซื้อให้ผมหรอกเหรอ”

“ก็ลูกน่ะร้องไห้ ปลอบยังไงก็ไม่ยอมหยุด จนแทคยอนต้องเอาตุ๊กตาแพนด้าของเค้ามาให้ แล้วก็บอกว่าฝากให้ลูกเลี้ยงให้หน่อย ปีหน้าจะมารับแพนด้ากับลูกไปอเมริกาด้วยกัน นั่นแหละถึงหยุดร้องได้”

“อ๋อ อย่างงี๊นี่เอง แต่แทคยอนก็ไม่ได้กลับมาสินะครับ”

“อืม ใช่จ้ะ แต่ลูกก็นั่งรอนะ พอแทคยอนไม่มาก็ร้องไห้จนหลับไปเลยล่ะ   อ้อ จริงๆปีนั้นเค้าต้องกลับมานะ แต่เห็นว่าที่บ้านมีปัญหาก็เลยกลับมาไม่ได้น่ะ”

“อ๋ออออ”

“แต่ก็แปลกนะ ก่อนหน้านั้นลูกพูดถึงแทคยอนได้ทุ๊กวัน แต่พอครบหนึ่งปีที่แทคยอนบอกจะมาแล้วไม่มา หลังจากนั้นแม่ก็ไม่เคยได้ยินลูกพูดถึงแทคยอนอีกเลย”

“หืม เหรอครับ ผมจำไม่ได้เห็นได้เลย”

“อ้อ  แต่ที่ตลกที่สุดนะ ก็ที่ลูกสัญญาไว้กับแทคยอนนั่นแหละ”

“สัญญา?? สัญญาอะไรครับ”

“สัญญาว่าจะแต่งงานกันน่ะสิ”

พรื่ดดดดดดดดด  แค่ก ๆ ๆ หมดกันขนมนมเนยที่กินอยู่ ออกมาหมด

“ตะ ตะ แต่งงาน”

“ใช่จ้ะ ลูกน่ะติดแทคยอนยังกับอะไรดี วันๆร้องหาแต่แทคยอน จนแม่จะยกให้เป็นลูกบ้านนู้นอยู่แล้ว  แต่ว่าไปแทคยอนโตแล้วหล่อขึ้นเยอะเลยนะว่ามั๊ย  ลูกทำตามสัญญากับแทคยอนสิ แม่จะได้มีลูกเขยหล่อๆ”

“อะไรกันครับแม่  ผมไปนอนดีกว่า ไม่คุยด้วยละ”

“สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาสิจ๊ะ คิคิคิ”  นั่นไงล่ะแม่ผม ยังจะมีหัวเราะตามขึ้นมาอีก

เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง  แต่ถ้าผมติดแทคยอนขนาดนั้น ทำไมความทรงจำของผมเกี่ยวกับหมอนั่นมันเลือนๆลางๆยังไงบอกไม่ถูก เรื่องน้องแพนด้านี่อีก ของหมอนั่นเองหรอกเหรอเนี่ย   ถ้างั้นสัญญาที่หมอนั่นพูดถึงก็....แว๊ก ใครจะไปแต่งกันหมอนั่นกันเล่า แค่คิดก็ขนลุกแล้ว นอนดีกว่า

 

เอ่อ  ผมนอนไม่หลับ ก็พอผมหลับตา ไอ้หน้าเศร้าๆของแทคยอนก็ลอยมาหลอกหลอนผมทุกที ผมผิดรึป่าวนะที่จำสัญญาอะไรนั่นไม่ได้ ก็สัญญาประหลาดขนาดนั้น จำได้ก็แปลกแล้วครับ อืม แต่ผมก็รู้สึกผิดนิดๆนะเนี่ย ที่ทำให้หมอนั่นเสียใจ ทั้งที่วันนี้แทคก็อยู่เป็นเพื่อนผมทั้งวัน แถมจะว่าไป หมอนั่นก็ไม่ได้ทำอะไรผิดมากมาย    เอาเถอะถ้าพรุ่งนี้เจอกันผมค่อยขอโทษก็ได้ ก็วันนี้ผมอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนี่นา แถมเมื่อวานหมอนั่นยังทำให้ผมเจ็บตัวอีกต่างหาก หายกันแล้วกันนะ

 

 

 

Talk: เป็นคู่ประหลาดไปมั๊ยไม่รู้ แต่ไรท์เตอร์เป็นเมนซูก๋าเลยอยากหาคู่ให้บ้าง คิคิ

Comment

Comment:

Tweet

แทคคิม น่ารัก มากๆๆๆๆๆ แทคคิมหาอ่านอยากมากเลย

#9 By (1.47.97.78|1.47.97.78) on 2015-03-31 20:31

ว๊ากกก แทคนายต้องให้จุนซูจำนายให้ได้นะ จะได้แต่งงานกัน ^^

#8 By gi (103.7.57.18|124.121.145.216) on 2012-10-12 22:58

คู่นี้หายากมากมาย ขอบคุณนะคะที่แต่งมาให้อ่าน แต่ออกมาอีกเยอะๆนะคะ ^___^

#7 By pandasu (103.7.57.18|27.130.152.99) on 2012-07-01 14:03

สัญญาว่าจะแต่งงานกัน ทำตามสัญญาโลดค่ะเราสนับสนุนเต็มที่
ทำไมซูถึงจำไม่ได้อ่ะ หรือเสียใจจนลืม แต่เรื่องราวน่ารักดีค่ะ

ว่าแต่เดินหิ้วแพนด้าลงมาด้วยนี่ จะโมเอะไปไหนจ๊ะจุนซู

#5 By Manee (27.55.0.218) on 2012-01-27 09:43

ไม่แปลกแน่นอน คู่รูมเมท เค้าแอบเรียลอยู่ค่ะ

แทคซูเนี่ยและที่สุดแล้ว หึหึ

#4 By 2PandaPM on 2011-10-11 21:30

ไม่แปลกค่ะ
แต่งมาเยอะๆเเลยน๊าาา

ว่าแต่ ทำไมซูจำอะไรเกี่ยวกับแทคไม่ได้เลยหว่า??
ตามๆๆ

#3 By Han Parn (49.229.166.158) on 2011-10-11 01:37

ไม่ประหลาดคะ ไรเตอร์ สุดยอดดด
เเทคซูมาเเรงนะคะ อิอิ

เรื่องราวน่ารักมากคะ ความรักสมัยเด็ก 55

ขอบคุณสำหรับฟิค คะ

#2 By tongta (223.206.228.52) on 2011-10-08 18:21

สุดยอดเร๊ยยย >____< ถามหามานานแสนนาน แทคซูเนี่ยยต้องขอบคุณไรเตอร์นะที่แต่งให้ ฮ๋า ๆ อยากให้มีคนแต่งๆเยอะจังกระแสซูด้งจะได้หายๆไป(มันเกี่ยวกันไหมเนี่ย)question

#1 By Ramfy on 2011-10-07 20:52