[Fiction-ChanNuneo] Lucky I'm in love ch.6/6 end.

posted on 03 Oct 2011 16:35 by write-sara in 2PMFanfic

 

  
 
“แว๊กกกกก”  เสียงไอ้หมีชานตะโกนโวยวายออกมาจากห้องนอน ผมเลยรีบวิ่งไปดู “ชานเป็นไร??”  สภาพที่ผมเห็นคือน้ำเปียกเต็มพื้นห้อง และไอ้หมีชานนั่งจุมปุ๊กที่พื้นเปียกเป็นลูกหมีตกน้ำ  มันหันมามองหน้าผม พร้อมทำปากยื่นๆเป็นลูกเป็ดมาให้

“ชั้นจะถูพื้น แต่ดันลื่น ทำถังน้ำตก เปียกหมดเลย ที่นอน หมอน ผ้าห่ม คืนนี้จะนอนยังไงล่ะ ว๊าก”  มันเปล่งเสียงโวยวายไม่หยุดหย่อน ผมว่ามันชักจะขี้โวยวายเหมือนผมเข้าไปทุกทีๆแล้วนะเนี่ย

“โธ่เอ๊ย  ชั้นก็นึกว่างูเข้าห้องนายรึไง  เดี๋ยวชั้นช่วยเช็ดพื้น คืนนี้นายไปนอนห้องชั้นก็ได้ ลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไป๊”  เอ่อ..พอเอ่ยปากชวนออกไปแล้ว ผมอยากเอาหัวโขกกำแพงเสียเหลือเกิน นี่อยู่ดีๆผมไปชวนมันมานอนด้วยได้ยังไงกันเนี่ย แต่ช่างเหอะ พูดไปแล้วนี่นะ

หลังจากวันที่ผมป่วย ผมกับชานก็สนิทกันมากขึ้น ทุกครั้งที่อยู่กับชาน ผมสบายใจอย่างบอกไม่ถูก อาจเพราะไอ้ทีท่าเหมือนเด็กๆ ที่เวลาดีใจก็ตบมือเปาะแปะ เวลากินที่ดูมูมมาม หรือหัวเราะเสียงดังโดยไร้เหตุผล  แต่เวลาที่ผมอ่อนแอ ชานกลับเป็นที่พึ่งให้ผมได้ตลอด  พอมาลองนึกดูดีๆ ตั้งแต่อยู่กับชานซอง ผมแทบจะลืมคิดเรื่องพี่คุณไปเลย  

 

 

 

วันซวยอะไรของหมีอย่างผมครับ อุตสาห์ขยันลุกมาทำความสะอาดห้อง แต่ไอ้รองเท้าเจ้ากรรมดันลื่น ทำเอากระป๋องน้ำที่ผมหิ้วจะเข้ามาถูห้องหกกระเด็นกระดอนจนน้ำเปียกท่วมห้องท่วมหัวท่วมหูผม ทำเอาคืนนี้ผมคงนอนที่ห้องไม่ได้แน่ๆ ก็ที่นอน หมอน ผ้าห่ม เปียกโชกหมดเลยน่ะสิครับ เฮ่อ...

 

แต่พระเจ้าท่านก็ไม่ได้ปล่อยให้ผมซวยได้นานหรอกครับ หมีแสนดีอย่างผมก็ต้องมีอะไรดีๆบ้าง  เพราะคืนนี้จุนโฮบอกให้ผมไปนอนที่ห้องได้   ผมดีใจจริงๆนะ ผมอยากจะบอกว่า ยิ่งอยู่กับจุนโฮผมยิ่งรู้สึกอยากดูแล  อยากอยู่กับจุนโฮไปนานๆ ผมคงปฎิเสธไม่ได้แล้วล่ะมั๊งครับ ว่าผมชักจะคิดเกินเลยกับหมอนี่ไปแล้วแน่ๆ แต่ผมก็ยังไม่กล้าทำอะไรมาก เพราะผมว่าจุนโฮอาจไม่ได้คิดกับผมแบบนั้น และที่สำคัญจุนโฮอาจจะยังไม่ลืมพี่คุณของเค้าก็ได้  แต่ถึงจุนโฮจะลืมหรือยังไม่ลืมพี่คุณก็ช่างเถอะครับ เพราะยังไงผมก็ยังมีเวลากวนใจจุนโฮมันไปอีกนาน ตราบใดที่เรายังเป็นรูมเมทกันอยู่

 

“เข้ามาดิ ยืนอยู่ตรงนั้นทำไม”  ผมเอ่ยปากเรียกชานซองให้เข้ามาในห้องผม หลังจากเราช่วยกันจัดการห้องเปียกๆของชานกันจนเรียบร้อย  หมอนั่นเดินเข้ามาในห้องผมพร้อมกับหมอนใบน้อยๆหนึ่งใบ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง คืนนี้ผมคงต้องแชร์ผ้าห่มกับหมอนี่สินะ ช่วยไม่ได้ก็ผ้าห่มไอ้หมีชานมันเปียกจนต้องซักตากไปเมื่อกี๊นี่นา

“ชั้นปิดไฟละนะ นายนอนได้ใช่ป่ะ”

“ได้ๆ ขอบใจมาก แค่นายไม่ปล่อยให้ชั้นต้องนอนหนาวที่โซฟาก็พอแล้ว” ไอ้หมียิ้มกริ่มก่อนจะห่มผ้าแล้วก็ชิงหลับไปอย่างง่ายดาย

 

อืมมม ผมนอนไม่หลับครับ มันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ แต่ดูเหมือนไอ้หมีชานมันจะกำลังหลับสบาย แถมยังยกแขนยกขามาก่ายผมไว้ ชั้นไม่ใช่หมอนข้างนะว้อยไอ้หมี เพราะแขนขาแกเนี่ยแหละ ทำเอาใจชั้นเต้นไม่เป็นส่ำ โธ่เว้ย มันจะรู้ตัวมั๊ยเนี่ยว่าทำบาปกรรมอะไรกับผม  ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ซึ่งสงสัยมันจะดังเกินไป จนไอ้หมีข้างๆมันถึงกับตื่นมาถาม

“นายนอนไม่หลับเหรอจุนโฮ ชั้นออกไปนอนข้างนอกก็ได้นะ”  ชานซองขยับทำท่าจะลุกออกไปจริงๆ

“เปล่าหรอกชาน นายนอนไปเถอะ  ชั้นแค่...เอ่อ” ผมพูดไม่ออกซะงั้น

“นายแค่อะไรเหรอ”  ไอ้หมีมันงึมงำงัวเงียถามอยู่ตรงข้างหูผม  ทำแบบนี้ยิ่งพูดไม่ออกไปกันใหญ่สิครับ

“ชั้นแค่รู้สึกหนาวๆน่ะ”  แว๊ก ผมพูดอะไรออกไป มันจะหาว่าผมอ่อยมันมั๊ยล่ะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจน๊า อีจุนโฮไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

“อ๋า นายหนาวเหรอ งั้นเรานอนกอดกันไว้ไง จะได้ไม่หนาว” ไอ้หมีมันงึมงำก่อนจะเอามือมากระชัดอ้อมกอด ไม่ใช่แค่ก่ายแต่ตอนนี้มันนอนกอดผม โอ้ย หัวใจผมจะระเบิดอยู่แล้ว

ผมพยายามนอนนิ่งๆ แต่ทำไมนะหัวใจผมมันไม่หยุดเต้นตุบๆซักที จะเต้นออกมาเป็นจังหวะแทงโก้ สามช่ากันเลยรึไง เดี๋ยวไอ้หมีมันก็ได้ยินกันพอดี

“นายไม่สบายรึป่าวจุนโฮ ทำไมหัวใจนายเต้นดังขนาดนี้เนี่ย ชั้นนอนไม่หลับเลย”  เอ่อ นั่นไง ไอ้หมีมันได้ยินเสียงหัวใจผมเต้นจริงๆด้วย ผมจะบอกยังไงดีล่ะครับ

“หรือว่า นายตื่นเต้นที่นอนกับชั้น คึคึคึ”  ดูมัน มันยังจะมีหน้ามาหัวเราะคึคึใส่ผมอีก ก็มันเพราะใครกันเล่า “นายนอนไปเถอะชาน  สงสัยเมื่อเย็นชั้นกินกาแฟมากไปหน่อย นายง่วงไม่ใช่เหรอ นอนได้แล้ว”

“ชั้นชักจะไม่ง่วงแล้วล่ะ”  เอ่อ ไม่ง่วงก็ไม่ง่วง แล้วจะมากระซิบกระซาบข้างหูทำไม(วะ)

“จุนโฮ”  ไอ้หมีมันกระซิบข้างหูผมอีกแล้ว ผมขนลุกนะขอบอก “นายลืมพี่คุณของนายได้รึยัง”  หา มันมาถามเรื่องพี่คุณตอนตีสองเนี่ยนะ มันละเมอรึป่าวเนี่ย

“เอ่อ จะว่าไปหลังๆชั้นก็ไม่ได้คิดเรื่องพี่เค้าแล้วล่ะ หรือถึงจะคิดชั้นก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว นายถามทำไมเหรอ”

“อืมมม ดีแล้วล่ะ ถ้างั้นนายก็พร้อมจะเปิดใจให้ชั้นแล้วสิ”  หะ หะ หา ผมหูฝาดไปรึเปล่า นี่ไอ้หมีมันกำลังจะขอคบกับผมงั้นเหรอครับ เป็นไปไม่ได้หรอกน่า

“เงียบนี่คือนายตกลงใช่มั๊ย” นั่นมันมัดมือชกผมอีกต่างหาก

“เอ่อ ชาน นายนอนละเมออยู่รึเปล่าเนี่ย”  ผมชักไม่แน่ใจซะแล้วว่าชานซองมันจะมาไม้ไหนกับผมกันแน่

“ชั้นไม่ได้ละเมอ จริงๆชั้นยังไม่ได้หลับเลยต่างหาก” อ้าว แล้วเมื่อกี๊มันเนียนแกล้งหลับว่างั้น

“อันที่จริง ชั้นว่าชั้นจะรออีกหน่อย แต่ปฏิกิริยาของนายตอนนี้ ชั้นว่าชั้นคงไม่ต้องรอแล้วล่ะ”  ไอ้หมีมันหมายความว่ายังไงกันเนี่ย ตอนนี้สมองผมหยุดทำงานไปชั่วขณะแล้ว

“ชาน นายว่ายังไงนะ ชั้นชักจะงงแล้ว” ผมงงจริงๆนะครับตอนนี้

“ชั้นกำลังจะขอคบกับนายอย่างเป็นจริงเป็นจัง แบบที่ไม่ใช่แค่เพื่อนน่ะ ชัดมั๊ย”  ผมตกใจจนต้องถอยออกมามองหน้าไอ้คนที่นอนข้างๆให้เต็มตาว่ามันพูดเล่นหรือพูดจริง และที่ผมเห็นก็คือแววตาวาวๆที่ผ่านความมืดมา ถึงห้องจะมืด แต่ผมว่าผมมองไม่ผิด ที่เห็นความจริงจังอยู่ในดวงตาคู่นั้น ซึ่งนั่นมันทำเอาผมน้ำตารื้นขึ้นมาอีกแล้ว

“ขี้แงจัง ตั้งแต่ชั้นรู้จักนายมาเนี่ย นายร้องไห้กี่ครั้งแล้วรู้ตัวมั๊ย” ชานซองเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ผม  ก่อนที่จะดึงผมเข้าไปกอด

“ถ้านายอยากร้องไห้ก็ร้องเถอะ แต่ต่อไปให้ชั้นเป็นคนเช็ดน้ำตาให้นายนะจุนโฮ”  ผมพูดอะไรไม่ออกจริงๆตอนนี้ ผมทำได้แค่พยักหน้าหงึกหงักให้กับหน้าอกใหญ่ๆอุ่นๆของไอ้หมีชาน   ชานซองก้มลงมาหอมหน้าผากผมก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้าไป  ซึ่งตอนนี้ผมเองก็กอดตอบไอ้หมีไปแล้วเรียบร้อย  ตุ๊กตาหมีมีชีวิตที่คงตัวใหญ่ที่สุดของผม และคงจะมีตัวเดียวในโลก  ถึงชานซองจะอนุญาตให้ผมร้องไห้ได้ แต่ผมว่าต่อไปนี้ผมคงไม่ต้องนอนร้องไห้อีกแล้วล่ะ

นึกๆดูก็แปลกนะครับเมื่อหลายเดือนก่อนผมยังนอนร้องไห้คิดถึงพี่คุณเกือบทุกคืน และคิดว่าตัวเองโชคร้ายอะไรขนาดนี้ แม้แต่ตอนที่รู้ว่าต้องมาอยู่กับไอ้หมีชานผมก็ว่าผมยังคงโชคร้ายอยู่    แต่ช่วงเดือนกว่าที่ผ่านมาตั้งแต่ผมมาอยู่กับชานซอง ผมกลับค่อยๆลืมพี่คุณทั้งที่ไม่เคยคิดว่าจะทำได้ จริงๆแล้วการที่ผมได้มาเจอกับไอ้หมีชานมันคงเป็นโชคดีของผมมากกว่าสินะครับ....ผมยิ้มกับตัวเองในความมืด ผมถือวิสาสะเงยหน้าขึ้นไปหอมแก้มไอ้หมีชานก่อนจะกลับลงมาซุกให้หมีมันกอด...   

อุ่น..... ผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ ผมซุกหน้าลงกับแผงอกหนาๆนุ่มๆนั่น และเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่คืนนี้ผมนอนฝันดีเป็นบ้าเลย

 

 

 

 

 

Talk: จบแล้วจ้า จบไปแบบถูลู่ถูกังมั่กมาก แอร๊ย >///<

เดี๋ยวมี beside story คุณวู รอไรท์เตอร์สองนะเจ้าคะ คิคิ

แอบกดดันเล็ก เอิ๊ก ล้อเล่นนะตะเองงงง

Comment

Comment:

Tweet

ขอคบกันบนเตียงนอน  ไม่เคยพบไม่เคยเห็น
แล้วสรุปยังไงเนี่ยยย  พี่คุณกับโฮจังมันจบกันเพราะเหตุผลใด  ยังไม่ได้ขอสรุปเลยอ่าาา
แต่ก็ไม่เป็นไร  อย่างน้อยอิหมีก็คู่กับโฮแหละ
สบายใจ  คิคิ  พี่คุณก็ต้องคู่กับด้ง  

#22 By kw on 2013-07-09 05:04

.. หมีอ่า ฮาแกมากเลยนะ ทำห้องนอนเละได้ขนาดนั้น .. มีแผนปเนี๊ยะ  .. หวานมากคะ ..นั่งอมยิ้มตลอดตอนเลย อ่านมาตั้งนานจนจบละ ลืมของคุณไรท์เตอร์ ที่แบ่งปันให้ได้อ่านคะ .. ไปนอนดีก่า คิ คิ ไว้ว่างๆจะเข้ามาติดตามใหม่นะคะ สู้ๆน้า

#12 By matta (103.7.57.18|171.98.177.98) on 2012-11-12 03:54

หมีชาน ตรงประเด็นมากกกก

#6 By Nongho (103.7.57.18|115.67.128.125) on 2012-09-09 13:49

น่ารักอ๊ะ

อบอุ่นดีชอบ
อิหมีมันตรงมากเลยนะ คิดจะขอก็ขอ เหอๆ

#5 By nok (113.53.83.95) on 2012-01-12 23:32

แหม..หมีเนียนเหรอเนี่ย ฟอร์มว่าหลับแล้วนอนก่ายนะแก 555++

ในที่สุดก็เอ่ยปากบอกความในใจจนได้้สินะ

หวานเล็กๆ อบอุ่นๆดีนะคู่นี้

#4 By khundong (124.122.182.208) on 2011-12-13 22:09

น่ารักมาก หวาน จับจิต

อ่านแล้วก็ลุ้นบ้าง เขิลบ้าง

แต่รักที่ไม่มีอุปสรรค มันดูเรียบง่าย น่ารัก หวานแหววดีจริง

#3 By KhunAris (203.113.18.186) on 2011-11-09 16:00

ขอบคุณค่า...

เดี๋ยวไรท์เตอร์ตั้งหน้าตั้งตาแต่งต่อ ขะมักเขม้นๆ

#2 By 2PM FanFic on 2011-10-09 20:37

น่ารักมากเลยค่ะ
หวานมากเลย
เขินแทน
สนุกมากเลย :D ชอบชานโฮๆ

#1 By bonussen (183.89.225.251) on 2011-10-07 22:23