[Fiction-ChanNuneo] Lucky I'm in love ch.3/6

posted on 01 Oct 2011 19:26 by write-sara in 2PMFanfic

 

 
ผมปวดหัว คงเพราะเมื่อคืนเผลอดื่มกับชานซองหนักไปหน่อย ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นคนคอแข็งอะไร
แต่เพราะอะไรไม่รู้ ผมอยากปลดปล่อยตัวเองซักวัน หลังจากที่รู้สึกอึดอัดมานาน  
อาจเพราะหน้าตาท่าทางที่แม้จะไม่ได้ดูเป็นมิตรแต่ดูจริงใจตรงไปตรงมาของชานซองก็ได้
ที่ทำให้ผมตัดสินใจที่จะทำตัวเป็นเมทที่ดี พอชานซองมาถามว่าจะกินอะไร ผมถึงขอตามออกไปหาอะไรกินด้วยอย่างไม่ลังเล
 
 

ผมเล่าให้ชานซองฟังว่าวันที่ผมเดินชนกับเค้าผมโดนผู้หญิงหักอกมา  เค้าคงคิดว่าที่เมื่อคืนผมดื่มเหล้าเมามายคงเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น  ดีนะที่ผมไม่ได้เอ่ยชื่อออกไป ไม่งั้นชานซองคงมองหน้าผมแปลกๆแน่นอน  จะให้ผมบอกยังไงว่าที่ผมถูกผู้หญิงคนนั้นบอกเลิกก็เพราะผมลืมเค้าคนนั้นไม่ได้ และผมก็รู้ตัวดีว่าผมไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นเลย  ตอนแรกผมว่าผมดีขึ้นแล้วเชียว แต่เมื่อกี๊เพราะซุปนั่น  อาหารแก้แฮงค์มีร้อยแปด ทำไมนายต้องทำซุปด้วยนะชานซอง  มันเหมือนที่เค้าคนนั้นทำให้ชั้นกินไม่มีผิด

 

 

 

“จุนโฮ  จุนโฮครับ ตื่นมากินซุปก่อนเร็ว เดี๋ยวมันไม่ร้อนนะ”  คนปลุกไม่ปลุกเปล่า ยังเอาจมูกมาคลอเคลียอยู่แถวแก้มของคนตาตี่  จุนโฮขยี้ตาก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน เพื่อมากินซุปฝีมือพ่อครัวหัวป่าก์คนเก่งของเค้าที่ทำไว้ให้แต่เช้า

“พี่คุณทำซุปอีกแล้ว เปลี่ยนบ้างสิค๊าบ”  ถึงจะบ่นแต่จุนโฮก็ยังกินซุปนั้นอย่างเอร็ดอร่อย ก็พี่คุณทำซุปได้อร่อยที่สุดเลยนี่นา

“เบื่อแล้วเหรอ ก็พี่ทำเป็นแต่ซุปนี่นา งั้นวันหลังพี่ไม่ทำแล้ว”  พ่อครัวบ่นพร้อมทำหน้าน้อยใจจนคนตาตี่ต้องลุกไปอ้อนให้หายงอน “โอ๋ๆๆ ไม่เบื่อหรอกครับ พี่คุณทำอะไรผมก็ชอบกินหมดนั่นแหละ ไม่งอนน๊า”

 

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่รู้ตัวอีกที ซุปยามเช้ามันก็ห่างหายไปพร้อมๆกับใจของพี่คุณที่ห่างจากผมไปทุกที แต่เพราะพี่คุณเป็นพี่คุณ ที่ไม่ยอมบอกเลิกผมก่อน อาจเพราะกลัวผมเสียใจหรืออะไรก็ตาม สุดท้ายกลับเป็นผมเองที่ทนอะไรแบบนี้ไม่ไหว แม้จะเสียใจแค่ไหน แต่ผมกลับต้องเป็นฝ่ายตัดใจบอกเลิกพี่คุณ ทั้งๆที่ใจผมก็ยังรักพี่คุณอยู่ บอกเลิกทั้งที่ยังรัก มันเจ็บมาก พี่รู้มั๊ยครับ  ผมอยากจะถามพี่ว่าผมทำอะไรผิด ผมอยากจะรั้งพี่ไว้  ถ้าผมรั้ง พี่คงจะไม่ไป แต่ผมก็รู้ว่าพี่คงจะไม่มีความสุข และนั่นคงยิ่งทำให้ผมเจ็บ

 

พี่คุณเก็บของย้ายออกไป ทิ้งให้ผมอยู่ในห้องนั้นคนเดียว ผมอยู่ไม่ได้ ผมเหงา แม้ผมจะคบกับใครต่อใครกี่คน ก็ไม่มีใครแทนพี่คุณได้ ผมทนอยู่ในห้องนั้นไม่ได้ สุดท้ายผมก็ต้องย้ายออก และก็เป็นพี่จุนซูที่เข้ามาช่วยผมหาหอ จนผมได้มาเป็นรูมเมทกับชานซอง   ผมหวังว่าผมคงจะเข้มแข็งขึ้น  แต่สุดท้าย กับอีแค่ซุปถ้วยเดียว ก็ทำให้ผมคิดถึงเค้ามากขนาดนี้  ผมจะดีขึ้นได้จริงๆน่ะเหรอ?

 

 

ก๊อกๆ ๆ ๆ “จุนโฮๆ เล่นเกมส์มั๊ย”  เสียงเคาะประตูตามด้วยเสียงร่าเริงนั่น ทำเอาผมหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง ผมเดินไปเปิดประตูดูว่า รูมเมทของผมมันจะชวนผมไปเล่นเกมอะไร   พอผมเปิดประตูออกมาก็เจอจอยสติ๊ก 2 อันอยู่ในมือของชานซอง “นายเล่นวินนิ่งเป็นมั๊ย” ผมพยักหน้า “งั้นไปเล่นกัน ชั้นกำลังเบื่อเลย” ไอ้หมีชานไม่พูดเปล่า มันลากผมถูลู่ถูกังไปที่หน้าทีวี จัดแจงต่อเครื่องเล่นเสร็จสรรพ ก็บังคับให้ผมเล่นเกมเป็นเพื่อน

“ฮ่าๆๆ”  “เฮ้ยๆๆ”  “อะไรวะ”  “ทำงี๊ได้ไง” “เอาใหม่เลย”  นั่นคือเสียงจากปากหมา เอ๊ย ปากหมี  มันจะไม่โวยได้ไงล่ะครับ ก็มันเล่นมาตั้งหลายเกม มันแพ้ผมทุกเกม  หมีเอ๊ย นายไม่รู้อะไรซะแล้วว่าเกมนี้น่ะชั้นเซียนขนาดไหน พี่คุณที่ว่าแน่ยังแพ้ให้ชั้นเร๊ย  เอ่อ..ผมคิดถึงพี่คุณอีกแล้วสินะ

“เย๊ๆๆๆเห็นมั๊ย ชั้นชนะนายจนได้”  ผมนั่งดูหมีดีใจ ตีอกตบมือ เหมือนลิงกอริลล่า อยู่พักนึง  ชั้นอ่อนข้อให้นายต่างหากไอ้หมีเอ๊ย ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย  “ชั้นหิวแล้วอ่ะชาน หาอะไรกินกันเหอะ” ผมชักจะหิวแล้วจริงๆนะ ก็เมื่อเช้าผมกินซุปไปหน่อยเดียวเองนี่นา

“ได้ๆ นายอยากกินอะไรล่ะ ชั้นอารมณ์ดีเดี๋ยวชั้นทำให้นายกินเอง ฮ่าๆๆ”  ดูมันครับ ดูไอ้หมีมันได้ใจ เหมือนเด็กเลยแฮะไอ้หมอนี่ ใหญ่แต่ตัว ปัญญาอ่อนชะมัด

“ชั้นอยากกินสปาเกตตี้ นายทำเป็นมั๊ย” 

“สบายมาก นายนั่งรอได้เลย อีก 20 นาทีได้กินแน่นอน”

ชานซองหายเข้าไปในครัวอยู่พักนึง ผมก็ได้กลิ่นซอสสปาเกตตี้ลอยออกมา หอมเหมือนกันแฮะ  สักพักไอ่หมียักษ์ที่แปลงร่างเป็นพ่อครัวก็ยกจานสปาเกตตี้ออกมา หน้าตาน่ากินใช้ได้เลย  ผมคงต้องมองหมอนี่ใหม่ซะแล้ว นอกจากเกมที่เล่นไม่ได้เรื่องแล้ว หมอนี่มีดีเรื่องของกินนี่เอง

ชานซองสูดสปาเกตตี้เข้าปากเลอะไปถึงแก้มเหมือนเด็กๆ ผมเอื้อมมือไปเช็ดให้ ชานซองเงยหน้ามายิ้มให้ผม ก่อนจะก้มลงไปกินต่อ นี่นายหิวหรือชั้นหิวกันแน่วะชาน  ปากหมอนี่กว้างชะมัด แต่มันก็น่ารักดี  เอ่อ..นี่ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย?

 

 

คงเพราะท่าทีซึมๆของจุนโฮเมื่อเช้า กับหยดน้ำตาที่ผมเห็นเมื่อคืน ในฐานะรูมเมทที่ดีผมเลยอยากหาอะไรให้จุนโฮทำแก้เซ็งดีกว่าปล่อยให้หมอนั่นนั่งจุมปุ๊กอยู่แต่ในห้อง ผมถึงได้ชวนหมอนั่นออกมาเล่นเกม ทั้งที่จริงแล้วผมก็ไม่ได้อยากเล่นเกมสักเท่าไหร่หรอก พอหมอนั่นยิ้มได้ ผมค่อยรู้สึกดีหน่อย  เปล่านะครับผมไม่ได้คิดอะไร ก็แค่ในฐานะรูมเมทที่ดีเท่านั้นเอง

 

พอเล่นเกมเสร็จหมอนั่นบอกว่าอยากกินสปาเกตตี้  เดี๋ยวผมจะโชว์ฝีมือให้ชิมซะหน่อย เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้นบ้าง แล้วก็ได้ผลจริงๆด้วย  แต่ตอนที่ซอสเลอะแก้มผม แล้วจุนโฮเอามือมาเช็ดให้เนี่ยสิ ทำไมหน้าผมมันร้อนแปลกๆ แต่ก็แหงล่ะ ผมไม่เคยมีใครมาเช็ดมาจับหรือมาหยิกแก้มนี่นา  นี่ถ้าเป็นเจ้าอูยอง มันคงไม่รู้สึกอะไรหรอก เพราะใครๆก็พากันหยิกแก้มยุ้ยๆของหมอนั่นประจำ  ..เอ๊ะ ??    โอ้ย นี่ผมคิดอะไรเลอะเทอะเนี่ย มันไม่มีอะไรหรอกน่าก็แค่คนมันไม่เคยมีใครมาถูกเนื้อต้องตัวก็แค่นั้นเอง 

 

ถึงจุนโฮจะน่ารักขนาดไหน แต่ยังไงหมอนั่นก็เป็นผู้ชายนะชานซอง แล้วนายก็ไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้นด้วย ไม่ๆๆ ผมสะบัดหน้าตัวเองสามสี่ที  ผมคงออกอาการมากไป เพราะผมได้ยินเสียงหัวเราะของจุนโฮ พอผมเงยหน้าขึ้นมามอง  อ๊ากส์ ทำไมมันน่ารักจังฟระ ไอ้ตาตี่ๆนั่น กับยิ้มสวยๆแบบนั้น โอ้ย ผมว่าผมต้องไม่สบายแน่ๆ  ไม่ได้แล้วหมีชานต้องลี้ภัยแล้ว   “ชั้นอิ่มแล้ว เดี๋ยวชั้นไปข้างนอกนะ”จุนโฮพยักหน้ารับก่อนจะบอกผมว่าไม่ต้องล้างจาน เดี๋ยวจะล้างให้เอง ผมรีบพยักหน้าและหยิบกระเป๋าสะพายออกจากห้อง ทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าจะไปไหน แต่ขอไปจากไอ้ความรู้สึกแปลกๆนี่ก่อนก็แล้วกัน

 

 

 

Talk: แว๊กก หมีนายลืมตัวสินะ  แต่เราเข้าใจ
 
ฟิคป่วงไปบ้าง ขอทุกท่านโปรดให้อภัย  ฮี่ๆๆ

Comment

Comment:

Tweet

แล้วทำไมโฮถึงบอกเลิกพี่คุณทั้งๆที่ยังรักอยู่อ่า
พี่คุณไปทำอะไรให้โฮจังหรออออ
แต่ก็ดีแล้ว  จะได้มาอยู่กับอิหมี  คิคิ
ชาน...แกเริ่มจะหลงเสน่ห์ของโฮจังแล้วใช่มั๊ยล่ะ
มันก็เป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว  โฮจังของเค้าออกจะน่ารักซะขนาดนั้น  ไม่หลงก็บ้าแล้ว  

#5 By kw on 2013-07-09 04:47

คิ คิ หมีเอ๋ย สับสนหลงเสน่ห์ น้องโฮละสิ

#4 By matta (103.7.57.18|171.98.177.98) on 2012-11-12 03:30

หมีชานหลงเสน่ห์รอยยิ้ม อจฮ แล้วสิ ^^

#3 By Nongho (103.7.57.18|115.67.128.125) on 2012-09-09 13:30

พี่คุณทำอย่างนี้กับโฮจังได้ไง!T_T
แต่ก็ดีแล้ว โฮจังถึงได้มาอยู่กับหมี(ยักษ์)ไง ฮ่าๆๆ
หมีชานเริ่มหวั่นไหวล่ะสิ หุหุ

#2 By nok (113.53.83.95) on 2012-01-12 22:55

ที่สงสัยเมื่อพาร์ทที่แล้ว ถึงบางอ้อกันเลยทีเดียว เหอๆ

เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง ว่าแต่โฮจังได้รูมเมทที่ดีนะเนี่ย หุหุ

ชานชักจะเริ่มหวั่นไหวมั่งแล้วอ่ะจิ 555++

#1 By khundong (124.122.182.208) on 2011-12-13 21:48