[Fiction-ChanNuneo] Lucky I'm in love ch.1/6

posted on 30 Sep 2011 21:01 by write-sara in 2PMFanfic

 

 
  

ผมไม่รู้หรอกว่าชีวิตคนเราเนี่ยมีพรหมลิขิตขีดไว้ให้จริงรึป่าว

แต่บางอย่างมันก็เกินจะคาดเดาว่าเรามาเจอกันได้ยังไง ในโลกที่มีคนอยู่เป็นหมื่นแสนล้านคน

......

“ทำไมคืนนี้มันหนาวอย่างนี้น๊า ยังไม่ทันจะเข้าหน้าหนาวซักหน่อย”   ชานซองบ่นกับตัวเองก่อนที่จะเอามือกอดอกและวิ่งฝ่าลมเย็นๆเพื่อที่จะกลับห้องพักที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก

“เฮ้ย!!!”  ตุ๊บ   “โอ้ย” 

ชานซองหงายหลังเพราะแรงกระแทก ตอนที่เค้าวิ่งมาถึงหัวมุมถนน  พอนึกขึ้นได้เค้าก็เงยหน้าไปมองคู่กรณี

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ” ชานซองลุกขึ้นไปถามอาการฝ่ายตรงข้าม ไอ้ตัวเค้าเองน่ะไม่เท่าไหร่หรอก ก็ตัวหนาขนาดนี้ ล้มยังไงก้นนุ่มๆของเค้าก็ไม่สะทกสะท้านเท่าไหร่หรอก แต่คนที่มาชนกับหมีอย่างเค้าเนี่ยสิน่าเป็นห่วงอยู่น้อยเสียเมื่อไหร่กัน

“ย่าห์!!  นี่นายเดินยังไงของนายเนี่ยห๊า” พออีกฝ่ายตั้งสติได้ก็ออกปากบ่นเสียงดัง ทำเอาหมีอย่างเค้าถึงกับต้องผงะหนี  อะไรของนายตาตี่คนนี้กันเนี่ย ไอ้เรารึอุตสาห์เป็นห่วง รู้งี๊น่าจะชนให้กระเด็นไปถึงปากซอยซะเลย

“นายอ่ะ มาช่วยดึงชั้นหน่อยเซ่ ยืนบื้ออยู่ได้ เจ็บก้นนะเฟ้ย นี่ถ้าก้นงอนๆของชั้นเสียทรงไปนะ นายต้องรับผิดชอบ”

อะไรนะ!! ก้นเสียทรง ไอ้นี่ท่าจะบ้าแฮะ ผู้ชายที่ไหนเค้าห่วงก้นเสียทรงกันบ้างเล่า

“นายไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย ชั้นขอโทษนะ พอดีไม่ได้ระวังแล้วมันก็เป็นหัวมุมพอดี ชั้นไม่เห็นว่ามีคนเดินมาน่ะ”

“วันหลังก็ระวังหน่อยสิ นายวิ่งเป็นวัวกระทิงเที่ยวไล่ขวิดชาวบ้านแบบนี้ตลอดเลยรึไงห๊า”   ไอ้ตี๋นี่ทำไมมันปากมากจังวะ?

“อ่า ถ้านายไม่เป็นอะไร ชั้นไปก่อนนะ ขอโทษด้วยแล้วกัน” ผมว่าถ้าผมยังอยู่ตรงนี้ผมจะต้องทนไม่ไหว โดดถีบให้ไอ้ตี๋นี่หน้าทิ่มพื้นถนนอีกรอบแน่ๆ ผู้ชายอะไร หน้าตาก็น่ารักอยู่หรอก แต่พูดออกมาที น่าเตะปากชะมัด

“นายจะไปไหนน่ะ ชั้นเจ็บก้น เดินไม่ถนัด นี่นายคิดจะชนแล้วหนีเหรอไงห๊า??”   ...

ไอ้ตี๋นี่มันจะมาไม้ไหนกับผมกันแน่ล่ะเนี่ย  “เอ่อ..ก็นายไม่ได้เป็นอะไรมากไม่ใช่เหรอ หรือนายจะไปหาหมอล่ะ เดี๋ยวชั้นให้ค่ารักษาพยาบาลนายก็ได้นะ”

“นี่นายคิดว่าชั้นจะรีดไถเอาเงินนายหรือไงห๊า”   ไอ้ตี๋นี่มันจะขึ้นเสียงกับผมทำไมนักนะ พูดกันเบาๆก็ได้ยิน นี่ตะโกนแหกปากจนขี้หูผมจะร่วงออกมาอยู่แล้ว

“แล้วนายจะให้ชั้นทำอะไรล่ะ”  ผมไม่เข้าใจจริงๆนะเนี่ย

“นายน่ะ เรียนที่มหาวิทยาลัย S ใช่มั๊ยล่ะ นายพาชั้นไปส่งที่หอสมุดหน่อยสิ ชั้นจะไปอ่านหนังสือ นายชนชั้น ชั้นเจ็บก้นเดินไม่ถนัด”

โอ้ยตาย ผมเพิ่งออกมาจากหอสมุด ถึงมันจะไม่ได้ไกลมาก แต่ผมก็ไม่ได้อยากจะฝ่าลมหนาวกลับไปอีกรอบหรอกนะ ...แต่ผมมองสายตาเอาเรื่องของหมอนี่แล้ว ถ้าผมไม่พามันไป สงสัยมันจะต้องกระโดดงับหลังหูผมแน่ๆเลย

“อ่า ได้สิ”  ไอ้ตี๋ส่งกระเป๋าให้ผมถือให้ พร้อมเดินบ่นตามหลังผมมาตลอดทาง นี่มันวันซวยอะไรของผมกันเนี่ย เดินชนไม่เท่าไหร่ ทำไมต้องมาเดินชนเอากับคนที่ปากมากขนาดนี้ด้วยนะ

“อ่ะ ถึงแล้ว นายเดินขึ้นไปเองนะ ชั้นจะกลับแล้ว”  ผมส่งกระเป๋าคืนให้ไป หมอนั่นรับไปพร้อมตวัดหางตาให้ผม แล้วมันก็เดินกะโผลกกะเผลกเข้าหอสมุดไป โดยไม่ขอบคุณผมซักคำ หนอย!มันน่าเตะซักป้าบเป็นของแถมจริงๆ 

 

“เราเลิกกันเถอะ”  ... ผมเดินคิดถึงคำนี้มาตลอดทาง ทำไมผมต้องมาได้ยินคำนี้ด้วยนะ ผมทำอะไรผิดไป เพราะผมตาตี่ เพราะผมก้นงอน หรือว่าเพราะผมดูดีเกินไป เลยทำให้ผู้หญิงคนนั้นกล้ามาบอกเลิกกับคนอย่างผม คนอย่างอีจุนโฮ

เสียใจเหรอ ไม่เลย ผมไม่เสียใจหรอก ผมแค่เสียหน้า ถ้ารู้อย่างนี้ ผมจะเป็นฝ่ายชิงบอกเลิกเธอก่อน เช๊อะ!

“ตุ๊บ!! โอ๊ย!!”  มึนชะมัด ผมโดนวัวกระทิงพุ่งเข้าชนหรือไงเนี่ย โอ๊ยยย!! ผมเจ็บก้นหง่ะ  คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วยนะ

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ”  ใครกันมันบังอาจพุ่งเข้าชนท่านอีจุนโฮ  ผมเงยหน้าขึ้นไป  นี่มันคนหรือมันหมีครับเนี่ย ตัวใหญ่ชะมัด ผมล่ะไม่แปลกใจเลยที่เมื่อกี๊ผมรู้สึกเหมือนโดนวัวกระทิงพุ่งเข้าใส่  แต่ถึงหมอนั่นจะตัวใหญ่ยังไง ผมก็ต้องโวยวายไว้ก่อนล่ะ

ผมโวยวายใส่หมอนั่นไปหลายประโยค  จริงๆต้องบอกว่าหมอนี่ดันมาตอนที่ผมกำลังอยากหาที่ระบายอารมณ์อยู่พอดี แต่ถ้าเดาจากสีหน้าแล้ว ผมว่าหมอนั่นคงอยากจะเตะผมอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ แต่เช๊อะ ผมไม่ผิดซักหน่อย ยังไงไอ้หมีกระทิงนี่ก็ต้องรับผิดชอบที่ทำให้ก้นงอนๆของผมต้องถูกกระทบกระเทือน

ใช่สิผมนึกออกแล้ว  ผมกำลังจะไปหอสมุด และตอนนี้ผมก็ทั้งเมื่อยหลัง ทั้งปวดก้น เพราะฉะนั้น ผมให้หมอนี่ช่วยผมถือกระเป๋าไปส่งที่หอสมุดกว่า คิคิคิ

“อ่ะ ถึงแล้ว นายเดินขึ้นไปเองนะ ชั้นจะกลับแล้ว”  หมอนั่นส่งกระเป๋าคืนให้ผม  ผมรับมาพร้อมนึกขอบคุณหมอนั่นอยู่ในใจ ยังไงมันก็ยังอุตสาห์มีน้ำใจถือกระเป๋าให้ผมล่ะนะ ผมตวัดหางตาให้หมอนั่นเป็นการขอบคุณ ว่าแต่ไอ้หมีกระทิงนั่นมันจะเข้าใจคำขอบคุณของผมรึป่าวน๊า แต่ช่างเถอะ ยังไงผมก็ขอบคุณมันไปแล้วล่ะนะ

 

 

 

“ชานซอง”  ผมหันไปตามเสียงเรียกของคิมจุนซู ซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่คณะ

“มีอะไรครับพี่”

“นายกำลังหารูมเมทอยู่ใช่มั๊ย”

“อา ใช่ครับ ตั้งแต่เมทเก่าผมย้ายออก ผมต้องอยู่คนเดียวแล้วค่าห้องแพงมากเลย ถ้ามีคนย้ายมาอยู่ด้วยก็ดี ไม่งั้นผมคงต้องย้ายหออ่ะครับ”

“ชั้นมีรุ่นน้องคนนึง กำลังหาหออยู่พอดีเลย นายสนใจมั๊ยล่ะ จริงๆถ้าชั้นอยู่คนเดียวก็คงจะชวนนายมาอยู่ด้วยกันหรอกน๊า แต่นี่แค่ชั้นกับแทคยอนสองคนก็เต็มห้องแล้วอ่า”

“ดีเลยครับพี่ รุ่นน้องพี่คนนี้ชื่ออะไรอ่ะครับ รุ่นเดียวกับผมใช่ป่ะ”

“ชื่ออีจุนโฮ รุ่นเดียวกับนายเนี่ยแหละ”

“อ๋อ ได้เลยครับพี่ ให้ย้ายเข้ามาได้เลย ห้องว่างแล้วเรียบร้อย”

“งั้นเดี๋ยวเย็นนี้ชั้นพาจุนโฮไปหานายที่ห้องนะ”

“โอเค แล้วเจอกันครับ”

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
To be Continue....
 
 
 
 
 
 
 
 
Talk: ไม่มีอะไรมากค่ะ ไรท์เตอร์ติดแฟนฟิคน่ะ เลยคันมืออยากลองแต่งเองบ้าง คึคึคึ
 
ประเดิมคู่แรกด้วย หมีชานกับจุนโฮน้อย...
 
ไม่ได้อิงหลักฐานเรื่องราวจากอะไรเท่าไหร่ แฟนๆเด็กบ่ายก็อย่าว่าเค้าน๊า 
 
แต่งเพราะรักหลอกหยอกเล่น คิคิคิ 
 
ถ้าเน็ตไม่ป่วง เดี๋ยวมาอัพตอนต่อไปเรื่อยๆนะคะ
 
ปอลิง.แนะนำติชมได้นะคะ ยินดีรับไปปรับปรุง ^^
 
 

Comment

Comment:

Tweet

โฮจังเหวี่ยงตลอดเลยอ่าาา  แต่ยังไงๆก็น่ารัก
ฉันรักนายจังเลยอ่าาา...โฮจัง
หมี...แกกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของโฮจังแล้ววว
เออ...โฮจัง  การที่ตวัดหางตาอ่าาา 
มันเป็นการขอบคุณขอบคุณจริงๆหรอเนี่ยยยย sad smile
ตอนต่อไปจะมันเป็นรูมเมทกันแล้ว  เย้ๆๆๆ

#7 By kw on 2013-07-09 04:34

น้องโฮ ตวัดหางตาขอบคุณเหรอ 5555+ ใครเห็นก็นึกว่าจิกตาใส่สะมากกว่า

#6 By matta (103.7.57.18|171.98.177.98) on 2012-11-12 03:13

จะติดตามนะค่ะ คาแรกเตอร์ทั้งสองคนดูน่ารักดี ^^

#5 By Nongho (103.7.57.18|115.67.128.125) on 2012-09-09 13:14

น้องหมีชาน กลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของท่านจักรพรรดิจุนโฮซะแล้ว

ว่าแต่โฮถูกสาวที่ไหนบอกเลิกล่ะเนี่ย ทำตี๋น้อยอารมณ์เสียเลยสินะ

งานนี้หมีชานจะดีใจมั๊ยนะ ถ้ารู้ว่ารูมเมทที่จุนซูหามาให้เป็นใคร คิคิ

#4 By khundong (124.122.182.208) on 2011-12-13 21:33

เป็นกำลังใจให้ค่ะ น่ารักดี

#3 By lady (171.7.132.118) on 2011-12-11 12:52

น่ารักจังเลยค่ะ ชานกะโฮ>O<

#2 By AmericanoMink on 2011-11-01 18:12

ไรเตอร์สองกำลังเร่งปั่นฟิค Side Story คุณวูให้อยู่ค้าบบบบ เรื่องแรกใช้เวลาเข็นออกมายากหน่อย กรั๊กๆ

ปรบมือสามแปะให้ไรเตอร์หนึ่งสำหรับบ้านใหม่ (สนองนี๊สตนเองของเรา ไม่รู้จะมีใครหลงมาอ่านรึเปล่า ฮ่าฮ่า..) question

#1 By JangMinJay (10.9.150.32, 58.97.32.126) on 2011-09-30 21:38